دردسرهای جنگ
( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ ۲۲ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۴ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
————————————————————————————————————————————————–
14 اکتبر
۱ دیدگاه
07 اکتبر
۳دیدگاه نغمه‌ای در خزان، به شوق وصال
( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: چهارشنبه مؤرخ ۱۵ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۷ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-
نغمه‌ای در خزان، به شوق وصال
صبحِ پاییزی، دلم شد غرقِ شوقِ یک بهار
باغِ خاموشِ دلم شد منتظرِ یک بهار
برگِ زردِ باغ می‌رقصید در آغوشِ باد
هر درختی می‌سرود از عشق و شورِ یک بهار
کودکان با خنده‌های خویش می‌کردند بازی
خانه می‌شد غرقِ شادی، در حضورِ یک بهار
مادر از لبخندِ طفلان ، شادمان و دل‌نواز
پدرش لبریزِ مهر و چشمِ او سویِ بهار
در نگاهِ کودکانه ، شورِ فردا موج داشت
زندگی می‌کرد در دل ، آرزویِ یک بهار
لیک ناگه یادِ آن فرزندِ دور از خانه شد
دیده‌ها را برد سویِ کویِ دورِ یک بهار
او ز یار و خانه و از سرزمینِ خویش دور
لیک دل با ماست، در اندیشهٔ نورِ یک بهار
گرچه جسمش دور مانده از دیارِ مادری
نام او باشد همیشه در دلِ ما یادگار
دوریِ او گرچه بر دل سایه‌ای از غم فکند
در دلِ ما زنده مانده شعلهٔ امیدِ یار
هر نسیمی کز میانِ برگ‌ها آهسته رفت
می‌برد پیغامِ ما را سویِ آن فرزندِ دور
ای مسافر ، ای عزیزِ خانه و آرامِ جان
خانه چشم‌انتظار توست، بیا ای شهریار
بازگرد و خانه را از نورِ دیدارت پر کن
تا شکوفا گردد این ویرانه همچون نوبهار
خزان گر برگ‌ها را بر زمین افکنده است
در دلِ ما سبز مانده آرزویِ روزگار
ما به فردای وصالت دل نهاده، منتظریم
تا رسد از راه، آن صبحِ پُر از نور و بهار
ای خدای مهربان، بر حالِ ما رحمی نما
راهِ او را بازگردان سویِ آغوشِ دیار
تا دوباره گردِ هم آییم در یک خانه شاد
تا شود خاموش، این اندوهِ دوری و انتظار
قصهٔ ما قصهٔ عشق است و صبر و دل‌سپاری
قصهٔ یک خانواده ، در غمِ هجرانِ یار
گر خزان آید، به دل امیدِ فردا زنده است
بعد هر شامِ سیاهی می‌رسد صبحِ بهار
تا بماند یادگاری از محبت ، از وفا
نغمه‌ای در فصلِ خزان، در آرزویِ یک بهار
هرچه باشد فاصله، آخر رسد روزِ وصال
ختم گردد قصهٔ هجران، به لطفِ کردگار
از دلِ «فائز» برآمد این سرودِ عاشقانه
با تمنای وصال و با امیدِ کردگار
خلیل الله فائز تیموری.
خزان ۱۴۰۴ هجری شمسی
تهران –ایران.
26 سپتامبر
۴دیدگاه نوزده سال پیوند دلها با واژه ها
( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : شنبه مؤرخ ۴ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶ میلادی – سیدنی – استرالیا
———————————————————————————————————————————————–
نوزده سال پیوند دلها با واژه ها
25 سپتامبر
۱ دیدگاه غزل خزان
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۳ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۵ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی – شهر ایدین – استرالیا
——————————————————————————————————————————————————–
17 سپتامبر
۳دیدگاه غزل طبیعت
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنج شنبه مؤرخ ۲۶ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۷ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
——————————————————————————————————————————————————–
غزل طبیعت
12 سپتامبر
۳دیدگاه کوی دوست
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : شنبه مؤرخ ۲۱ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۲ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
——————————————————————————————————————————————————–
09 سپتامبر
۳دیدگاه پایانِ هر شبِ سیاه، روزی سپید است
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ ۱۸ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۹ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————
داستان مستند گونه ای از یک خانواده مهاجر
******************************
مهاجرت، واژه‌ای نیست که به‌سادگی از زبان بگذرد. مهاجرت، سوختن در آتش‌های ناپیداست؛ دل‌کندن از خاکی که ریشه‌ات در آن تنیده، و پا نهادن به سرزمینی که بوی آشنای باران را ندارد. این داستان، روایت یکی از همان هزاران سوختن‌هاست؛ روایت مردی که قلمش سلاح بود و وطنش، پشتِ سر جا ماند. در این روایت، نه تنها غمِ ترک وطن موج می‌زند، که امیدِ کوچکی نیز در دلِ شب‌های بی‌ستاره‌اش می‌درخشد.
حمید از همان سالهای نخستین کودکی، با صدای رادیو و بوی کهنه‌ی کتاب‌ها بزرگ شد. پدرش معلمی دلسوز و همیشه در فکر بود و مادرش، زنی خانه‌دار با ذهنی پرسشگر و آگاهی‌ای فراتر از روزگار خویش. خانه‌ی آن‌ها، پناهگاهی امن بود برای انبوهی از کتاب‌های فلسفه، ادبیات و تاریخ؛ کتاب‌هایی که دیوارهای خانه را نه با گچ و آجر، که با اندیشه و پرسش می‌آراستند. حمید در میان این انبوه کلمات، به‌خوبی آموخت که «آزادی» واژه‌ای نیست که در کوچه‌پس‌کوچه‌های وطنش به‌راحتی جاری شود.
روزی، در مکتب ابتدایی، چشمان کنجکاوش شاهد بازداشت معلمی بود که جز اعتراض به نبود کتاب درسی گناهی نداشت. آن روز، در دلِ کودکانه‌اش بذر پرسشی بزرگ کاشته شد: «آیا نمی‌توان صدای کسانی بود که صدایی ندارند؟» این پرسش، تا جوانی همراه او ماند و او را به دانشکده‌ی حقوق کشاند. در آنجا، دو ترم درس روزنامه‌نگاری، دیدگاه تازه‌ای به او بخشید؛ روزنامه‌نگاری نه فقط یک حرفه، که فریادی بود از ته چاه.
حمید تصمیم گرفت خبرنگار شود. نه برای شهرت، که برای آنکه میان شعله‌های جنگ و گرداب بی‌ثباتی، روشنی را با قلمش از دلِ تاریکی بیرون بکشد. گزارش‌هایش هرگز صرفاً روایت خبر نبود؛ او درد را می‌نوشت، ناله‌های ناشنیده را به کلمات بدل می‌کرد و نامش به‌تدریج در محافل رسانه‌ای طنین‌انداز شد. اما شهرت و پول و قدرت، هرگز نتوانستند ذهنِ پرسشگرش را اغوا کنند.
در کنار او، صنم ایستاده بود؛ همسری که معلمی بود در لیسه‌ای دخترانه و همراهی خستگی‌ناپذیر در مسیر دشوار آرمان‌هایش. فرزندانشان نیز در همین فضای آکنده از اندیشه و تعهد رشد یافتند. زهرا، دختر بزرگ، عاشق دوربین و ثبتِ صدای مردم بود و راه پدر را در روزنامه‌نگاری ادامه داد. امیرحسین، با نبوغی درخشان، رشته‌ی علوم کامپیوتر را در دانشگاهی آزاد به پایان رساند و با درجه‌ای عالی فارغ‌التحصیل شد. محمد، کوچک‌ترین، همواره کتابی از حقوق بشر را زیر بغل داشت و رویای وکالت و عدالت را چون پدر در سر می‌پروراند.
اما آسمانِ این خانه، یکباره فرو ریخت. با سقوط حکومت جمهوری، جهان‌شان در یک شب، وارونه شد. شبی که طالبان وارد هرات شدند، حمید با نگاه‌هایی پر از اندوه به صنم گفت: «فردا، دیگر با صدای خودما زنده نیستیم.» گوشی‌های همراه خاموش شدند، تلویزیون قطع گردید و کتاب‌های عزیز، پشت پرده‌هایی از بیم و هراس پنهان گشتند. آن همه سال تحصیل و مجاهدت، در عرض چند روز، به وحشتی بی‌پایان بدل شد.
طالبان اعلام کردند که زنان حق کار ندارند و دختران باید در خانه‌ها محبوس شوند. مکتب‌ها دانشگاه‌ها و کار در ادارات دولتی به‌روی دختران و زنان بسته شد. زهرا، که تا چندی پیش با شجاعتی وصف‌ناشدنی در تلویزیون از حقوق زنان دفاع می‌کرد و حقایق را در قالب خبر بیان می‌کرد، اکنون پشت کلکین اتاقش می‌نشست و به صفحه‌ی خاموش تلویزیون خیره می‌شد، گویی تصویرِ سکوت، فریادِ درونش بود. صنم با بغضی که هرگز فرو نمی‌نشست، زمزمه می‌کرد: «درس‌هایی که به دختران دادم، حالا همچون خنجری در قلبم برگشته است.»
امیرحسین، اگرچه همچنان ناچار به رفتن به سر کار بود، اما هر شب با چشمانی هراسان به خانه بازمی‌گشت. مأموران طالبان به بهانه‌های واهی موترش را بازرسی می‌کردند، کارت شناسایی‌اش را بارها می‌خواستند و او را با لقب «پسرِ روزنامه‌نگار» می‌خواندند. محمد نیز دیگر جرأت خروج از خانه را نداشت؛ دوستانش یکی‌یکی ناپدید می‌شدند و سرکها به خاطره‌ای تاریک بدل گشته بودند.
حمید شب‌های بسیاری را بر پشت‌بام خانه می‌گذراند و به آسمانِ پرستاره اما سرد خیره می‌شد. با خود می‌اندیشید: «آیا ترک وطن، خیانت است؟ یا ماندن در برابر این همه خفقان، خود بزرگ‌ترین خیانت به آینده‌ی فرزندان من است؟» آن‌گاه که خطر جان خانواده‌اش را آشکارا حس کرد، تصمیم سرنوشت‌سازش را گرفت؛ باید می‌رفتند.
هیچ‌یک از اعضای خانواده پاسپورت یا مدرک خروج نداشتند. حمید با دل‌شکستگی تمام، به دوست قدیمی‌اش عبدالمالک رو آورد؛ مردی که روزگاری در دولت خدمت می‌کرد و اکنون با طالبان همکاری داشت. غرورِ یک عمر را کنار نهاد و کمک خواست. با پرداختنِ مبلغی گزاف، پاسپورت‌ها و ویزاهایی که بیشتر شبیه برگِ عبور از جهنم بودند، تهیه شد.
روز بعد ، بی‌خداحافظی، بی‌نگاه به پشت‌سر، از مرزِ زمینی خارج شدند. زهرا، در آن دمِ وداع، خاکِ کفش‌هایش را بوسید، گویی می‌خواست بوی وطن را برای همیشه در جان نگه دارد. صنم، سرش را پایین افکند تا اشک‌هایش را نبینند؛ در آن روز دلگیر، تنها هوای سرد زمستان و ابری شاهد این دل‌کَنی بود.
اما کشور همسایه، بهشت موعود نبود. تحقیر مأموران مرزی، نگاه‌های یخ زده‌ی مردم، و غربتی که هر لحظه بر جان‌شان چنگ می‌زد، چون تیغی تیز، قلب حمید را می‌خلید. امیرحسین، با هزار زحمت، کاری در یک شرکت یافت و روزها با علاقه کار می‌کرد، اما شب‌ها با چشمانی خسته و مغزی آکنده از نگرانی به خانه برمی‌گشت. زهرا نیز در یک رسانه‌ی آنلاین، داوطلبانه به فعالیت پرداخت تا شاید قلمش هنوز فریادگر باشد، و محمد به کورس آموزش کامپیوتر رفت؛ اما پس از سه ماه تلاش، هیچ مدرکی به او ندادند؛ گفتند تو از فلان …. نیستی به امثال تو مدرکی داده نمی شود.
و امیدِ یادگیری نیز در او رنگ باخت.
حمید، که روزگاری قهرمانِ وطن بود، اکنون مردی شکسته در تبعید بود. شب‌ها در سکوت اتاق، به خاطرات پناه می‌برد و با غمِ گذشته، دل را تسکین می‌داد؛ اما روزها، با سماجتی عجیب، در گروه‌های اینترنتی، متن‌های طنز، داستان‌ها و شعرهایی می‌نوشت. نه برای خنداندن، که برای التیامِ زخم‌های همنوعان مهاجر؛ می‌دانست که خنده، در میان این همه درد، خود نوعی مقاومت است.
تا اینکه روزی، پیامِ ناشناخته‌ای در فیسبوک، آرامشِ ساختگی‌شان را بر هم زد: «تو کافری؛ کلیپ‌هایت توهین به اسلام و خلاف طالبان است. جنازه‌ات را مثل آن دو نفر در هرات، جلوِ موتر خواهیم بست.» نام فرستنده، «الکوزی» بود؛ یکی از طالبان سایبری که در فضای مجازی نفوذی شوم داشت. این تهدید، شوخی نبود؛ همان هفته‌ی پیش، دو تن از فعالان تبعیدی در هرات به قتل رسیده و ویدئوی مرگشان در شبکه‌های طالبان پخش شده بود. حمید، برای آنکه خانواده‌اش مضطرب نشوند، این تهدید را با خود نگه داشت. اما ذهنش هر لحظه متلاطم‌تر می‌شد و در موقع خوردن چای صبحانه، در چشمهای همه، سایه‌ی ترس نمایان بود.
در این گیرودار، روزی یکی از همکارانِ پیشینش در نهادهای مدنی و حقوق بشری، که به یکی از کشورهای اروپایی مهاجرت کرده بود، از طریق مسنجر با او تماس گرفت و جویای احوالش شد. حمید که از فشارِ تهدیدها به ستوه آمده بود، سرگذشتِ خود و تهدیداتِ الکوزی را برای دوستش بازگفت. دوستش قول داد که موضوع را با نهادهای حقوق بشری افغانستان در اروپا در میان بگذارد.
چند روز بعد، دوستش باز تماس گرفت و گفت که با مسئولان کمیته‌ی حقوق بشر افغانستان در یک کشور اروپایی صحبت کرده است و خوشبختانه، رئیس این کمیته، حمید و فعالیت‌هایش در نهادهای مدنی نهاد های حقوق بشری و روزنامه نگاری در افغانستان اطلاع داشت .
و فعالیت فعلی حمید را در فضای مجازی به‌خوبی می‌شناخت.
فرمی برای او ارسال شد تا تکمیل کند و بازپس فرستد. حمید، با مشورت و توافق خانواده، فرم را پر کرد و به ایمیلِ تعیین‌شده ارسال نمود.
در همین زمان، شرکتی که امیرحسین در آن کار می‌کرد، با کلاهبرداری متداول در کشور همسایه، ناگهان تعطیل شد و مدیرش به کشور دیگری گریخت. حقوقِ سه‌ماهه‌ی امیرحسین، که دو ماهِ آن ضمانت کاری و یک ماهِ اخیر بود، هیچ‌گاه پرداخت نشد و این ناکامی، بر اندوهِ خانواده افزود.
اما در میانِ این تاریکی‌ها، جرقه‌هایی از امید ظاهر شد. زهرا، با تلاش و پشتکارِ مثال‌زدنی‌اش در رسانه‌ی آنلاین، توانست برای خود و پدر و مادرش ویزای اقامت یک‌ساله بگیرد؛ ویزایی که اندکی از رنجِ غیرقانونی بودن را کاست و به آن‌ها نفسی از آرامش بخشید. محمد اما به دلیل نداشتن ویزا، از کار در مغازه‌ی خواربارفروشی اخراج شد و فشارِ حکومت، دوباره بر شانه‌های کوچکش سنگینی کرد. امیرحسین که از بیکاری به شدت آزرده بود، و روحیه خود را ازدست داده بود .
سرانجام از سوی یکی از دوستان قدیمی‌اش که در چین شرکت تولیدی داشت، دعوت به همکاری در زمینه‌ی گرافیک شد و این خبر، لبخندی ناچیز بر لبان خانواده نشاند.
روزها سپری شد و پاسخی از کمیته‌ی حقوق بشر افغانستان از اروپا رسید؛ ایمیلی همراه با تأییدیه‌ای از خودِ کمیته و چند نهاد اروپایی دیگر در داخل آن تائیدیه درج شده بود.
در نامه دیگری نیزاز همکاری پیشین حمید با نهادهای مدنی و حقوق بشری در افغانستان از اوتشکر کرده و به او توصیه کرده بود که با مدارک معتبر به کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در کشور میزبان مراجعه و درخواست اسکان مجدد در کشورِ ثالث نماید؛ چراکه جانش در کشور کنونی نیز در خطر بوده است.
حمید، بارها به کمیساریا رفت و با تماس‌های تلفنیِ پیگیر، سرانجام موفق شد اسنادِ معتبر و عکس‌هایی از خود و خانواده‌اش را تحویل دهد. پس از چندی، با او تماس گرفتند و مصاحبه‌ای تلفنی با اعضای خانواده انجام دادند. سپس، همگی به کمیساریا احضار شدند و اثر انگشت‌شان ثبت گردید. در این میان، امیرحسین به چین سفر کرد تا کارِ گرافیکی شرکتِ دوستش را آغاز کند؛ خانواده هم از این فرصتِ تازه خشنود، و هم از دوری‌اش غمگین بودند.
اما تهدیدها، دست از سر حمید برنمی‌داشتند. بار دوم، نفوذی‌های طالبان در کشور همسایه، با چاقو به او حمله کردند که حضورِ به‌موقع پلیس، نقشه‌ی آن‌ها را ناکام گذاشت. خانواده دوباره به ظاهر آسوده شدند، اما زخمِ ترس، همچنان بر دل‌هایشان ماندگار بود.
تا اینکه کمیساریا بار دیگر فراخوان داد و مصاحبه‌ی اصلی آغاز شد. در جلسه‌ای که نزدیک به یک ساعت به طول انجامید، اطلاعات کامل درباره‌ی کشور پذیرنده، فنلاند، به آن‌ها داده شد و تعهدنامه‌ای توسط همه انگشت زده شد. مصاحبه با حمید، به‌عنوان مسئول پرونده، دو روز و به مدت دوازده ساعت به طول انجامید و مصاحبه‌ی دیگر اعضای خانواده به هفته‌ی بعد موکول گردید. پس از پایانِ همه‌ی مصاحبه‌ها، افسر پرونده با لبخندی نویدبخش گفت: «ان‌شاءالله شما و خانواده‌تان در شش ماهِ اول سال ۲۰۲۶، به فنلاند منتقل خواهید شد.»
اما اکنون، ماهِ نهمِ سال ۲۰۲۶ فرا رسیده، و سرنوشت‌شان چون ابری بر فرازِ دوردست‌ها همچنان مبهم است. تهدیدهای الکوزی همچنان ادامه دارد، اما حمید دیگر تنها نیست. هزاران نفر در فضای مجازی، داستان‌ها و اشعار حماسی او را می‌خوانند و از آن‌ها نیرو می‌گیرند. کمیساریای سازمان ملل نیز در جریان مشکلات اوست، و از همه مهم‌تر، خانواده‌اش، پس از این همه طوفان، دوباره حسِ زندگی را در خود یافته‌اند.
حمید، در یکی از پست‌های فیسبوکش چنین نوشته است: «گاهی باید رنج‌ها و دردهای مهاجرت را تعمّل کرد؛ چراکه از قدیم گفته‌اند:
که پایان هر شبِ سیاه، روزی سپید است.»
هر چند داستانِ حمید، پایانِ روشنی ندارد، اما پایان‌بندی‌اش در دلِ امید رقم می‌خورد. مهاجرت، شاید دردناک‌ترین انتخابِ ممکن باشد، اما گاهی تنها انتخابِ ممکن است. این روایت، نه فقط روایتِ یک خانواده، که روایتِ نسلی است که میانِ دیوارهای تبعید و پنجره‌هایِ امید، نفس می‌کشند. باشد که روزی، همه‌ی این شب‌های بی‌پایان، به فجرِ بازگشت یا آرامشی پایدار بدل گردند…. . پایان
خلیل الله فائز تیموری روزنامه نگار، فعال مدنی و پژوهشگر حقوق بشر
—–
ترجمه انگلیسی
«The End of Every Dark Night Is a BrightDawn»
A documentary‑style story of a migrant family
Migration is not a word that slips easily off the tongue. Migration is burning in invisible flames; it is tearing yourself away from the soil where your roots have grown, and stepping into a land that carries none of the familiar scent of rain. This story is the tale of one among thousands of such burnings — the story of a man whose pen was his weapon, and whose homeland remained behind him. In this narrative, not only does the sorrow of leaving one’s country echo deeply, but a small spark of hope also glimmers within the starless nights.
Hamid grew up from early childhood with the sound of the radio and the smell of old books. His father was a thoughtful, devoted teacher, and his mother a housewife with a questioning mind and an awareness far beyond her time. Their home was a safe haven for countless books of philosophy, literature, and history — books that decorated the walls not with plaster and brick, but with thought and inquiry. Among this ocean of words, Hamid learned well that “freedom” was not a word easily spoken in the alleyways of his homeland.
One day in primary school, his curious eyes witnessed the arrest of a teacher whose only “crime” was protesting the lack of textbooks. That day, a seed of a great question was planted in his young heart: “Can one not become the voice of those who have no voice?” This question stayed with him into youth and led him to study law. Two semesters of journalism opened a new perspective for him; journalism was not merely a profession — it was a cry rising from the depths of a well.
Hamid decided to become a journalist. Not for fame, but to pull light out of darkness with his pen amid the flames of war and the whirlpool of instability. His reports were never just news; he wrote pain, turned unheard cries into words, and his name gradually echoed in media circles. Yet fame, money, and power never seduced his questioning mind.
Beside him stood Sanam — his wife, a teacher at a girls’ high school and an unwavering companion in the difficult path of his ideals. Their children grew up in the same atmosphere of thought and commitment. Zahra, the eldest daughter, loved the camera and capturing people’s voices, continuing her father’s path in journalism. Amirhossein, with brilliant talent, completed a degree in computer science at a private university and graduated with high distinction. Mohammad, the youngest, always carried a book on human rights under his arm and dreamed of becoming a lawyer, just like his father.
But the sky above this home suddenly collapsed. With the fall of the republic, their world turned upside down overnight. The night the Taliban entered Herat, Hamid looked at Sanam with eyes full of sorrow and said: “Tomorrow, we will no longer live with our own voices.” Phones were switched off, the television went dark, and beloved books were hidden behind curtains of fear. Years of study and struggle turned into endless terror within days.
The Taliban declared that women had no right to work and girls must remain imprisoned inside their homes. Schools, universities, and government offices were closed to women and girls. Zahra, who had recently defended women’s rights on television with unmatched courage, now sat behind her window staring at the blank screen, as if the image of silence was the scream within her. Sanam whispered with a trembling voice: “The lessons I taught my girls have now returned like a dagger to my heart.”
Although Amirhossein still had to go to work, he returned home each night with frightened eyes. Taliban officers repeatedly searched his car, demanded his ID, and called him “the journalist’s son.” Mohammad no longer dared to leave the house; his friends disappeared one by one, and the streets became dark memories.
Hamid spent many nights on the rooftop, staring at the cold, starry sky. He wondered: “Is leaving my homeland a betrayal? Or is staying silent in the face of this suffocation the greatest betrayal to my children’s future?” When he felt the danger to his family’s lives, he made his fateful decision — they had to leave.
None of them had passports or exit documents. With a broken heart, Hamid turned to his old friend Abdulmalek — a man who once served in the government and now collaborated with the Taliban. Setting aside a lifetime of pride, he asked for help. With a large payment, passports and visas — more like passes through hell — were obtained.
The next day, without farewells and without looking back, they crossed the land border. Zahra kissed the dust on her shoes, as if she wanted to carry the scent of her homeland forever. Sanam lowered her head so no one would see her tears; only the cold winter air witnessed their heartbreak.
But the neighboring country was no promised paradise. The humiliation of border officers, the icy stares of strangers, and the constant sting of exile pierced Hamid’s heart like a sharp blade. Amirhossein found a job at a company after great effort and worked diligently, but returned home each night exhausted and worried. Zahra volunteered at an online media outlet, hoping her pen could still be a voice. Mohammad attended a computer course, but after three months they refused to give him a certificate: “You are not from such‑and‑such place; people like you don’t get certificates.” His hope for learning faded.
Hamid, once a hero of his homeland, was now a broken man in exile. At night he sought refuge in memories, soothing his heart with the sorrow of the past. But during the day, with stubborn determination, he wrote humorous texts, stories, and poems in online groups — not to make people laugh, but to heal the wounds of fellow migrants. He knew that laughter, amid all this pain, was a form of resistance.
Until one day, an unknown message on Facebook shattered their fragile peace:
“You are an infidel. Your clips insult Islam and oppose the Taliban. We will tie your corpse to a car, just like those two men in Herat.”
The sender’s name was “Alkozi,” one of the Taliban’s cyber operatives. The threat was no joke; just a week earlier, two exiled activists in Herat had been murdered, and videos of their deaths circulated on Taliban networks. Hamid kept the threat to himself so his family wouldn’t panic, but his mind grew more turbulent. Even during breakfast, fear shadowed everyone’s eyes.
In this turmoil, one of his former colleagues in civil and human rights organizations — now living in Europe — contacted him through Messenger. Hamid, overwhelmed by threats, shared his story and Alkozi’s messages. His friend promised to inform Afghan human rights institutions in Europe.
A few days later, he called again: he had spoken with officials at the Afghan Human Rights Committee in a European country. Fortunately, the committee’s director already knew Hamid and his work in civil society and journalism. He also followed Hamid’s current online activities.
A form was sent for Hamid to complete and return. With family consultation, he filled it out and emailed it back.
Around the same time, the company where Amirhossein worked suddenly shut down due to a common scam in the neighboring country; the manager fled abroad. His three months of unpaid salary — two months of work guarantee and one month of labor — were never paid. This failure deepened the family’s sorrow.
Yet amid the darkness, sparks of hope appeared. Zahra, through her dedication at the online media outlet, managed to obtain a one‑year residence visa for herself and her parents — a relief from the burden of illegality. Mohammad, however, was fired from a grocery store for lacking a visa, and government pressure weighed heavily on him again. Amirhossein, distressed by unemployment, lost his spirit — until an old friend with a production company in China invited him to work in graphic design.
This news brought a faint smile to the family.
Days passed, and a response arrived from the Afghan Human Rights Committee in Europe — an email with confirmation letters from the committee and several European institutions.
Another letter thanked Hamid for his past civil and human rights work in Afghanistan and advised him to apply for resettlement through UNHCR in the host country, as his life was also in danger there.
Hamid visited UNHCR repeatedly and made persistent phone calls until he finally submitted valid documents and photos of himself and his family. After some time, they called for a phone interview with the family. Then they were summoned to UNHCR, and their fingerprints were registered. Meanwhile, Amirhossein traveled to China to begin his graphic design job; the family was both happy for his opportunity and saddened by his absence.
But the threats did not stop. A second time, Taliban operatives in the neighboring country attacked Hamid with a knife, but police intervention foiled their plan. The family seemed safe again, yet the wound of fear remained.
Then UNHCR called once more, and the main interview began. In a session lasting nearly an hour, they received full information about the receiving country — Finland — and signed a commitment with fingerprints. Hamid’s interview, as the case lead, lasted two days and twelve hours. The rest of the family’s interviews were scheduled for the following week. After all interviews were completed, the officer smiled and said:
“God willing, you and your family will be transferred to Finland in the first six months of 2026.”
But now, the ninth month of 2026 has arrived, and their fate still hangs like a distant cloud. Alkozi’s threats continue, but Hamid is no longer alone. Thousands read his stories and epic poems online and draw strength from them. UNHCR is aware of his situation, and most importantly, his family — after all these storms — has rediscovered the feeling of life.
In one of his Facebook posts, Hamid wrote:
“Sometimes one must endure the pains of migration; for it has long been said that the end of every dark night is a bright dawn.”
Though Hamid’s story has no clear ending, its conclusion is written in hope. Migration may be the most painful choice, but sometimes it is the only choice. This narrative is not merely the story of one family — it is the story of a generation breathing between the walls of exile and the windows of hope. May all these endless nights someday turn into the dawn of return or lasting peace.
The End
Khalilullah Faiz Taimuri — Journalist,
Civil Activist, and Human Rights Researcher
31 آگوست
۳دیدگاه قصیدهٔ «ندای جاودان عدالت»
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۹ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۳۱ آگست ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————
قصیدهٔ «ندای جاودان عدالت»
به نامِ داورِ هستی، که مهرش بی‌کران می‌ماند
فروغِ لطفِ او در سینهٔ پاکان نهان می‌ماند
به میزانِ عدالت ، آسمان آرام می‌گیرد
که نامِ عدل در تاریخِ اهلِ هر زمان می‌ماند
نه تیغِ تیزِ خون ریز است مایهٔ عزّتِ انسان
که مهر و معرفت درجانِ دانایان عیان می‌ماند
کسی کز ظلم بنیادِ سرای خویش بنشاند
بداند کاخِ او بی‌قدر و بی‌نام و نشان می‌ماند
ز آهِ طفلِ بی پناهِ دشتِ ویرانِ غم باران
ندای داد خواهی تا ابد در آسمان می‌ماند
چه سود از فتحِ شهری گر دلِ مادر شود خونین
که داغِ مادران در دفترِ دوران عیان می‌ماند
نه آتش مایهٔ پیروزی ، نه خون مایهٔ آزادی
ز صلح و مهر، نامِ آدمی تا جاودان می‌ماند
اگر قدرت ز قانون جدا گردد در این دنیا
نشانِ ظلم بر پیشانیِ دوران عیان می‌ماند
خدا انسان را از بهرِ مهر و رحمت آفریده‌ست
نه بهرِ کینه و جنگی که از آن رنجِ جان می‌ماند
زمین میراثِ آدم‌هاست، نه میدانِ ستمکاری
که باغِ زندگی با مهرِ لطفِ باغبان می‌ماند
قلم چون در مسیرِ حق رود، شمشیرِ ظلمت‌سوز
چراغِ راهِ دانایان و صاحبدلان می‌ماند
به جای بانگِ توپ و آتش و فریادِ ویرانی
نوای صلح در گوشِ بشر شیرین‌زبان می‌ماند
نه کودک باید از آوازِ جنگ آشفته‌دل گردد
نه اشکِ مادران در دیده‌ها خونین روان می‌ماند
حقوقِ آدمی مرز و زبان و رنگ نشناسد
که گوهر دروجودِ هربشر یکسان می‌ماند
کسی کز رنجِ انسان‌ها دلش بی‌غم نمی‌گردد
درونش چشمهای از مهر و نورِ جاودان می‌ماند
جهان روزی به دستِ عدل آرامش بیابد باز
اگر وجدانِ بیدارِ بشر در کاروان می‌ماند
ستمگر گرچه بر تختِ زرین تکیه می‌سازد
ز بادِ حادثات آخر غبارِ داستان می‌ماند
بزرگی در دلِ پاک است، نه در تاج و نه در قدرت
که نامِ نیکِ انسان تا ابد در هر زمان می‌ماند
بیا ای آدمی، از کینه و دشمنی گذر کن
که راهِ عشق، راهِ روشنِ اهلِ ایمان می‌ماند
اگر دل خانهٔ مهر است و جان آیینهٔ تقوا
ز لطفِ حق نصیبش رحمتِ بی‌کران می‌ماند
اگر در ملکِ عالم عدل فرمانروا گردد
ز هر ویرانه‌ای باغِ امیدِ جاودان می‌ماند
شهیدانِ عدالت گرچه از دنیا سفر کردند
پیامِ روشن‌شان در نسل‌های بی‌شمار می‌ماند
به خونِ پاکِ آنان لاله‌های صلح می‌رویند
که یادِ اهلِ حق در باغِ هستی جاودان می‌ماند
جهان محتاجِ دستی است که بذرِ مهر بنشاند
نه دستی کز شرارِ کینه آتش افشان می‌ماند
خوشا آن دل که رنجِ دیگران را رنجِ خود بیند
که نامِ نیکِ او در دفترِ انسانیت می‌ماند
بیا ای دل، که صبحِ عدل نزدیک است و روشن
ز پشتِ پردهٔ شب نورِ حق پیدا و عیان می‌ماند
اگرچه ابرِ ستم گاهی فضای دهر پوشاند
فروغِ مهر در آغوشِ صبحِ بی‌کران می‌ماند
نه دیوارِ جدایی، نه حصارِ کینه پابرجاست
ز مهر و آشتی پیوندِ دلها جاودان می‌ماند
به دادِ خویش اگر انسان شود بیدار و آگاه
نشانِ رحمتِ حق در وجودِ مردمان می‌ماند
کسی کز رنجِ دیگر خلق غافل باشد و خاموش
ز وجدانِ خویش آخر درونش داستان می‌ماند
عدالت گرچه در راهِ خود آماجِ بلا گردد
سرانجامش به دستِ حق پر از فتح و امان می‌ماند
نه فرمانرواییِ ظلم استوار و ماندگار است
نه آوازِ ستم در گوشِ تاریخ آنچنان می‌ماند
«فائز» این نغمه ز اعماقِ جانِ خویش سرود:
عدالت و مهر و آزادی ، جاودان می‌ماند
خلیل الله فائز تیموری.
بهار ۱۴۰۵ـــ خورشیدی
تهران –ایران
17 آگوست
۳دیدگاه چراغِ عشق و معرفت
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۲۶ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۷ آگست ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————–
چراغِ عشق و معرفت
به استقبال از قصیده مولانا
دلا با اهلِ دل بنشین ، که او اسرارِ دل دارد
به باغِ معرفت رو کن، که هر گل رنگ و بو دارد
مرو در کویِ بی‌معنا ، که آنجا هر فریب آوا
ز نام و ننگِ این دنیا ، غبارِ گفتگو دارد
اگر آیینهٔ جانت ز زنگارِ هوس پاک است
ببین کاین چهرهٔ آدم چه نقشِ نیک‌خو دارد
به هر دستی مده دل را، که هر دستِ پر از ظاهر
نمی‌دانی درونِ آن چه نیرنگی به رو دارد
ز هر دریایِ پرآشوب مشنو نغمهٔ طوفان
که آن کشتی که جان دارد، امیدِ جستجو دارد
نه هر لبخندِ شیرینی نشانِ مهر و یاری شد
نه هر دستی که زر دارد، دلِ اهلِ وفا دارد
چراغِ عشق روشن کن میانِ تیرگی‌هایِ شب
که آن دل کز خدا باشد همیشه آبرو دارد
به راهِ حق قدم بگذار و از تردید دوری کن
که هر کس راهِ روشن رفت، پایانِ نکو دارد
اگر دل را به نورِ عشق بسپاری، جهان زیباست
که هر ویرانه‌ای روزی بهارِ پرصفا دارد
ز کینه دست بشوی و مهر را در سینه جا کن
که قلبِ پاک و روشن از محبت کیمیا دارد
به اشکِ دیدهٔ بیدار بشوی گردِ غفلت را
که آن چشمی که حق بیند، صفایِ آبرو دارد
دلِ آشفته را آرام کن با ذکرِ نامِ دوست
که این آرامشِ جان‌ها، هزاران رنگ و بو دارد
به فائز گفت دل: در راهِ حق ثابت قدم می‌باش
که هر کس عشق در دل داشت، در دنیا بقا دارد
خلیل الله فائز تیموری
بهار ۱۴۰۵ – خورشیدی
تهران – ایران
25 جولای
۳دیدگاه قصیدهٔ :« هرات، نگینِ عشق و خرد»
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : شنبه مؤرخ ۳ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۵ جولای ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————–
قصیدهٔ :« هرات، نگینِ عشق و خرد»
به نامِ آن که ز نورِ خویش دل ها را توان بخشید
به خاکِ تیرهٔ عالم فروغِ جاودان بخشید
ز مهرِ اوست که در سینه ها چراغِ وفاست
به هر دلِ خسته ز لطفِ خود امان بخشید
سلام با د به هرات ، ای دیارِ اهلِ صفا
که حق به خاکِ تو عطرِ گلِ جنان بخشید
تو شهرِ معرفتی ، شهرِعشق و شور و شعور
که نامِ پاکِ تو را دفترِ زمان بخشید
ز هر کوچهٔ تو نغمهٔ خرد بر خاست
که رودِ شعرِ تو آوازِ بی کران بخشید
ز هری رودِ تو آموخت دل طریقِ روان
که موجِ خویش به دریایِ بی‌کران بخشید
ز خاکِ توست که برخاست عارفانِ بزرگ
خدا به جانِ آنان نورِ آسمان بخشید
ز پیرِ هرات ، آن رهروِ طریقِ یقین
خرد به اهلِ محبت درسِ جاودان بخشید
ز جامی و ز بهزاد و اهلِ فضل و هنر
جهان ز نامِ تو رنگِ گلستان بخشید
هرات ، ای نگینِ تابانِ خراسانِ کهن
خدا به نامِ تو عزت ، شکوه و شان بخشید
امامِ فخرِ رازی ، آن حکیمِ بحرِ علوم
به اهلِ معرفت اندیشهٔ جهان بخشید
امیرِ نثر و سخن ، علیشیرِ نَوایی
به شعرِ تُرکِ خراسان شکوهِ جان بخشید
ز واعظِ کاشفی آمد نسیمِ حکمتِ ناب
که بر دلِ اهلِ معنا صفایِ بیان بخشید
استادِ مشعلِ اندیشه ، آن چراغِ هنر
به نسلِ نو نفسی گرم و بی کران بخشید
ندایِ نادیا انجمن ، چو صبحِ روشنِ عشق
به دخترانِ وطن شورِ بی امان بخشید
سخا ، ضیاءِ حقیقت ، آن استادِ سخنور
به شعرِ پاکِ هرات آفتابِ جان بخشید
فدای نغمه پرداز ، آن بلند آوازهٔ شعر
به دفترِ عشق ، صد ها گلِ نهان بخشید
بهره ، استادِ فرزانه ، آن نگارندهٔ نور
به اهلِ دانشِ ما درسِ جاودان بخشید
بشرِ هروی ، آن گوهرِ سخن پردازِ پاک
به شعرِ نابِ هرات رنگِ ارغوان بخشید
تمنا ، آن دلِ آتش زبانِ اهلِ هنر
به سینهٔ خسته امیدِ بی کران بخشید
کاظمی ، آن شاعرِ اندیشه و لطافتِ ناب
به شعرِ امروزِ ما لطفِ نو جوان بخشید
و ده ها شاعرِ دیگر ، چو اخترانِ سخن
که هر یکی به هر اتش هزار شان بخشید
قلم ز خاکِ تو برخاست چون پرندهٔ عشق
و بالِ خویش به افلاکِ داستان بخشید
نه خشتِ توست فقط خشت ، بلکه گنجِ هنر
که هر وجب ز زمینت هزار نشان بخشید
مناره های تو گویند با زبانِ سکوت
که عشق راهِ بشر سویِ بی نشان بخشید
اگر چه بادِ حوادث وزید بر پیکرت
خدا به صبرِ تو نیرویِ جاودان بخشید
شکستی و دوباره چو سرو قامت کردی
که حق به ریشهٔ تو قدرتِ استواران بخشید
هنوز در دلِ تو مشعلِ امید فروزان است
که پروردگار به شب ها چراغِ جان بخشید
ز خانه های تو آید صدایِ مهر و ادب
که علم بر دلِ فرزندانِ تو جهان بخشید
ز مادرانِ تو آموخت نسلِ نو این راز
که دانش است همان گوهرِ گران بها بخشید
ز دخترانِ تو برخاست شورِ دانایی
که فکر را به بلندایِ آسمان بخشید
نه جنگ و کینه بماند ، نه رنج و تیرگی ها
که عشق راهِ رهایی به مردمان بخشید
وطن ز همدلی آباد و روشن خواهد شد
که اتحاد به دل ها توانِ توان بخشید
بمان همیشه درخشان میانِ دفترِ عشق
که حق تو را شرفِ روزگار و جهان بخشید
فائز از مهرِ تو این قصه را به پایان برد
که هر اتش به دل ، عشقِ جاودان بخشید
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۴/۲۵ خورشیدی
تهران — ایران
20 جولای
۳دیدگاه قصیدهٔ «فریاد مهاجر»
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۲۹ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۰ جولای ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-
قصیدهٔ «فریاد مهاجر»
ای آسمان! بگو که رهِ عدل و داد کجاست؟
فریادِ این شکسته دلان را مراد کجاست؟
از خاکِ خویش رانده شدیم و غریبِ راه،
در این دیار ، منزلِ امن و نهاد کجاست؟
دیروز در وطن همه از بیمِ تیغ و بند،
امروز در دیارِ دگر اعتماد کجاست؟
آن کس که از ستم به امیدِ پناه رفت،
جز زخمِ تازه، حاصلِ این اعتماد کجاست؟
از مرز ها گذشت هزاران دلِ شکسته،
در کوه و دشت، حرمتِ جانِ نژاد کجاست؟
بسیار مادران به غمِ طفلِ خویش سوختند،
آن دستِ گرمِ مهر و رهِ امداد کجاست؟
کودک به شانهٔ پدر از خستگی فتاد،
در چشمِ او فروغِ سحر، شادباد کجاست؟
پیرِ نحیف مانده میانِ غبارِ راه،
آن سایهٔ کرامت و برگِ مراد کجاست؟
با چشمِ خشم، بر رخِ ما می‌نگرند خلق،
آیینِ مهربانیِ فرزند زاد کجاست؟
لبخند ، زیرِ بارِ نگاهی شکسته شد،
آن حرمتِ برادری و اتحاد کجاست؟
ما نیز آدمیم و ز یک گوهر آفریده،
این مرزهای کینه و این انقیاد کجاست؟
فعالِ حق ، خبرنگارِ آزادهٔ وطن،
امروز بی پناه ، رهِ اجتهاد کجاست؟
با تهدیدِ مرگ و شکنجه گریخت از وطن،
امروز در جهان، نفسِ بی‌فساد کجاست؟
هر برگِ پرونده، هزاران دلیل داشت،
در دفترِ زمانه ، راهِ استناد کجاست؟
بر درگهِ امید ، بسی سال ایستاده‌ایم،
پاسخ به این همه غمِ بیداد کجاست؟
گفتند: «صبور باش، که فردا رسد فرج»،
آن صبحِ وعده دادهٔ بی انجماد کجاست؟
هر روز وعده‌ای و هزاران امیدِ تلخ،
پایانِ این فریب و رهِ اعتقاد کجاست؟
دل، خسته از سکوتِ جهان گشته سالها،
فریادِ پاسدارِ حقوقِ عباد کجاست؟
ای مدعیِ عدالت و وجدانِ روزگار،
آیینِ پاسداریِ عهد و نهاد کجاست؟
گرچه ز ظلم، سینهٔ ما غرقِ آتش است،
پایانِ این شبِ ستم و انجماد کجاست؟
گفتند: « عدلِ حق برسد دیر یا زود»،
آن روزِ روشنِ ظفر و اتحاد کجاست؟
هر قطره اشکِ کودکِ آواره می‌پرسد:
آغوشِ گرمِ مادرِ آزاد زاد کجاست؟
هر مادرِ شکسته به هر شام می‌سراید:
آن خانهٔ قدیم و گلستانِ شاد کجاست؟
آن رزمجوی دیروز که پاسِ وطن نمود،
امروز سهمِ او ز جهان اعتماد کجاست؟
آن روزنامه نگار که از حق قلم زد،
در دفترِ زمانه نشانِ مراد کجاست؟
آن بانگِ داد خواهِ حقوقِ بشر چه شد؟
در گوشِ مدعی، اثرِ این نهاد کجاست؟
گر مدعی ز عدل و ز انسانیت دم زند،
در محکِ عمل ، اثرِ این جهاد کجاست؟
ما دل به عدلِ حضرتِ دادار بسته‌ایم،
بیداد اگر فزون شود، امتداد کجاست؟
روزی رسد که ظلم فرو ریزد از جهان،
آن صبحِ بی‌غبار و پر از اعتقاد کجاست؟
ای مهاجرِ غریب، دل از صبر خالی مکن،
در هر نفس، نویدِ وصال و گشاد کجاست؟
فائز به اشکِ دیده نوشت این قصیده را،
ای داورِ ازل! خبر از روزِ داد کجاست؟
خلیل الله فائز تیموری
۲۰/۳/۱۴۰۵–خورشیدی
تهران — ایران
—
09 جولای
۳دیدگاه قصیدهٔ گرمای جان سوز و فریاد مردم افغانستان
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۱۸ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۹ جولای ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————-
قصیدهٔ گرمای جان سوز و
فریاد مردم افغانستان
به سوزِ آفتابِ داغ ، جان آید به لب امروز
ز رنجِ بی‌کسی، افغان بگرید شب‌و‌روز امروز
زمین چون کورهٔ آتش ، فلک چون شعلهٔ سوزان
نمانده سایه‌ای بر حالِ این قومِ تعب امروز
نه برق و نه نسیمی ، نه آبی سوی لب ها
همه در بندِ تقدیرِ جفا پیشه ، به تب امروز
کودک با دیدهٔ پر اشک ، از گرمی فتاده
مادر ماند ه با آهِ جگرسوز و طلب امروز
پدر با دستِ خالی ، شرمسارِ دیدهٔ فرزند
ندارد جز نفس‌های شکسته، هیچ‌کسب امروز
بیمار از عطش افتاده بر بستر، دل آزرده
طبیب از ناتوانی مانده حیران و عجب امروز
نه کولر، نه چراغی، نه امیدی در شبستان
دلِ مردم اسیرِ غم و اندوه و کرب امروز
توانگر در خُنک خانه به آسایش نشسته
فقیر اما گرفتارِ شرر ، بی نسب امروز
چه شد گنجِ فراوانِ دیارِ پرگهر ، ای وای؟
کجا شد آن همه سرمایه و سیم و ذهب امروز؟
خزاین را ربودند و تهی ماندند دستِ خلق
نمانده غیر آهِ سینه و اشکِ سَکَب امروز
کسی پاسخ نمی‌گوید فغانِ کودکان را
همه سرگرمِ قدرت، غافل از رنجِ عرب امروز
اگر میزانِ عدل آید ، حقیقت آشکار گردد
که ظلم آرد به بارِ خویش صدها درد و تب امروز
نپاید ظلمِ بیداد و نماند تختِ ظالم
به پایان می رسد شامِ سیه ، آید طرب امروز
خداوندا ، بباران ابرِ رحمت بر دلِ مردم
که خشکیده ست باغِ آرزو بی سبب امروز
بگردان حالِ این ویرانه ر ا سوی بهارِ عدل
که خندان گردد آن کودکِ بی‌نان و لب امروز
ز تاریخِ ستم ، عالم بسی آگاه و داناست
نمانده نامِ نیکی بر ستمکارِ غضب امروز
چراغِ علم و آزادی فروزان باد در میهن
که جهل آرد فقط ویرانی و رنج و تعب امروز
فائز با سوزِ دل این قصه را در شعر بنگارد
که باشد شعر آیینهٔ دردِ مردما ن امروز
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۴/۱۳– خورشیدی
تهران –ایران
02 جولای
۳دیدگاه سرای عشق و دوستی
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۱۱ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲ جولای ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————
سرای عشق و دوستی
به لب رسیده دلم از هوای عشق و دوستی
که جان گرفته دلم در فضای عشق و دوستی
بهارِ چشم تو شد آفتابِ صبحِ امید
گشوده بر دلِ من، درِهای عشق و دوستی
ز جامِ مهرِ تو نوشم شرابِ روشنِ نور
که مست می‌شود این جانِ رهای عشق و دوستی
به هر نسیم که آید ، پیامِ لطفِ تو هست
وز آن نسیم رسد آوای عشق و دوستی
جهان اگر همه رنج است، با تو راحتِ جان
که می‌برد غمِ من سایه‌های عشق و دوستی
به خنده‌ات دلِ من می‌تپد چو چشمه‌ی نور
که می‌دمد به شبم روشنای عشق و دوستی
اگرچه عمر گذرنده‌ست، با تو جاوید شود
که می‌رسد به دلم بی‌پایای عشق و دوستی
به هر نگاهِ تو جانم دوباره تازه شود
که می‌چکد به دلم رعنای عشق و دوستی
به شوقِ رویِ تو هر لحظه می‌رسد به دلم
نوای مست‌کنانِ نای عشق و دوستی
به آخرین نفسم، نامِ تو وردِ لبم است
که می‌نشیند به دلم در سرای عشق و دوستی
به هر غروبِ غمت، باز صبحِ وصل دمید
که می‌رسد ز نگاهت صفای عشق و دوستی
به نامِ شاعرِ این شعر، فائز آمد و گفت
که می‌تپد به دلش معنای عشق و دوستی
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۴/۳/۱۱ –خورشیدی
تهران ، ایران
18 ژوئن
۳دیدگاه قصیدهٔ « آفتابِ صلح »
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۲۸ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۸ جون ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————-
قصیدهٔ « آفتابِ صلح »
به هر دیار بتابد چو آفتابِ صلح
گشاید از کرم خویش، فتحِ بابِ صلح
جهان ز رنجِ ستیز و غبارِ کینه رهد
اگر پناه برد انسان به سایه‌تابِ صلح
به هر کرانه شکوفد امیدِ فردایی
چو در میانِ بشر شد پیام و نابِ صلح
برای منطقه آرد ثبات و رونقِ نو
که ریشه‌دار بود در دلِ شتابِ صلح
به مردمان دهد آسایش و رفاهِ تمام
چو می‌رسد به دلِ خلق، لطفِ نابِ صلح
کودک دوباره شود غنچه‌وارِ روشن و شاد
چو دور گردد ز جانش غبارِ اضطرابِ صلح
در اقتصاد دهد رونق و شکوفایی
که می‌گشاید رهِ کسب از انتخابِ صلح
در اجتماع شود رشتهٔ مهر استوار
چو می‌زند به دلِ مردم طنابِ صلح
فرهنگِ پاک شکوفد به نورِ یاریِ هم
چو بر جهان بزند پرتوِ خوشابِ صلح
سیاست از ستم و کینه دور گردد باز
چو بر سریرِ خرد شد نقابِ صلح
جهان ز جنگ تهی گردد و ز ویرانی
اگر شود همه جا برگزیده ، بابِ صلح
به جانِ خسته دهد مرهمی ز آرامش
چو بر دلِ بشر آید آواز صلح
به روحِ آدمیان نورِ تازه بخشد باز
چو در فضای جهان شد حجابِ صلح
زمین ز فتنه رهد ، آسمان شود روشن
چو بر فراز بشر شد رکابِ صلح
دلِ شکسته شود چون بهارِ نو خندان
چو بشنود از لبانِ شما خطابِ صلح
در این سرود ندا دادم از دلِ روشن
که فائز است سرایندهٔ قصیدهٔ ناب صلح
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۳/۲۵-خورشیدی
تهران – ایران
13 ژوئن
۳دیدگاه در نکوهش جنگ و رنج ملت‌ها
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : شنبه مؤرخ ۲۳ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۳ جون ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————-
قصیدهٔ :
در نکوهش جنگ و رنج ملت‌ها
جهان از شرارِ فتنهٔ دوران می‌سوزد
دلِ انسان ز داغِ ظلمِ انسان می‌سوزد
به هر سو آتشی از جنگِ بی‌پایان فروزان
چراغِ خانه ها در بادِ طوفان می‌سوزد
به دشتِ اوکراین آتشِ خون ریزِ قدرت
به جانِ کودک و پیرانِ نالان می‌سوزد
به شام و قدس و لبنان شعلهٔ اندوه برپاست
دلِ مادر به یادِ طفلِ گریان می‌سوزد
به یمن، نانِ مردم در حصارِ مرگ و قحطی
به کامِ خاک می‌افتد ، به زندان می‌سوزد
به سودان آتشِ بیدادِ قومی شعله‌ور شد
وطن در شعله‌های فتنهٔ پنهان می‌سوزد
به لیبیا ز بعدِ سال ها آشوب و ویران
چراغِ صلح در گردابِ طغیان می‌سوزد
به افغانستان ز بیدادِ زمانه نسل ها
میانِ آتش و باروتِ ویران می‌سوزد
میانِ خصم‌جویی‌های دو قدرت وایران
دلِ مردم به بیمِ حادثه هر آن می‌سوزد
به هر سو لشکرِ سوداگری بر جانِ ملت
به نامِ صلح اما در هوسران می‌سوزد
زمین از خونِ بی‌گناها ن شده رنگین
ولی سوداگرِ جنگ از دلِ آنان می‌سوزد
جهان در چنگِ زر و نفت و سوداهای پنهان
به دستِ قدرت و سرمایه‌داران می‌سوزد
سیاست‌پیشه‌گان در بزمِ نیرنگ و فریبش
ولی وجدانِ بیدارِ ستم‌دان می‌سوزد
سازمانِ ملل خاموش و درمانده ز تقصیر
که در بندِ وتو و قیدِ فرمان می‌سوزد
نه فریادِ یتیمان را شنیدن می‌تواند
نه از اشکِ اسیرانِ پریشان می‌سوزد
اگر عدل و خرد روزی به دنیا بازگردد
چراغِ صلح در هر کوی و میدان می‌سوزد
ولی تا ظلم و حرص و جنگ‌افروزی بماند
دلِ آزادهٔ انسانِ هشیار می‌سوزد
در آخر شاعر این نالهٔ جان‌سوز را گوید
که فائز از غمِ این حالِ ویران می‌سوزد
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۳/۱۹ -هه،ش
تهران ، ایران
10 ژوئن
۳دیدگاه فریادِ خاموشِ زنانِ افغانستان
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ ۲۰ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۰ جون ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————-
فریادِ خاموشِ زنانِ
افغانستان
به زیرِ سایهٔ بیداد ، دختران می‌گریند
ز داغِ حبسِ ستم ، بی‌امان می‌گریند
به کوچه‌هایِ غم‌آلودِ شهرِ خاموشان
کبوترانِ پَرِ خون نشان می گریند
نه حقِّ درس ، نه امیدِ کار و آزادی
ز تیرگیِ شبِ این زمان می گریند
زنانِ خستهٔ هرات و بلخ و قندهار
چو شمعِ سوخته در هر مکان می‌گریند
گناه چیست؟ جز آرزوی رهاییِ خویش
که در کمینِ دلِ ناتوان می‌گریند
به جرمِ آنکه نسیم از رخ‌شان پرده گشود
درونِ دخمه و زندانِ جان می‌گریند
جهان اگرچه شنیده‌ست قصهٔ اندوه
هنوز بر غمِ این داستان می‌گریند
کجاست عدل؟ که بیند هزار فریادی
که از دلِ زن و طفلِ نوان می‌گریند
کجاست وجدانِ بیدارِ اهلِ عالم تا
بداند از چه چنین بی‌امان می‌گریند
ستمگران به چه نام از خدا سخن گفتند
که از جفای‌شان اهلِ ایمان می‌گریند
بُرید بالِ امید از هزار دخترِ پاک
که اختران به شبِ بی‌کران می‌گریند
کتاب مانده به کنجی ، قلم شکسته ز درد
به حالِ مدرسه هایِ خزان می‌گریند
هزار چشمهٔ دانش به خاک خشکیده‌ست
از این مصیبتِ تلخِ زمان می‌گریند
مگر نه مادرِ فرداست هر زنِ آزاده؟
چرا ز جورِ ستمکارگان می‌گریند
صدای گریهٔ آنان گذشته از دیوار
که کوه‌ها ز غمِ بی‌کران می‌گریند
اگرچه پنجره‌ها را به قفل بسته ستم
هزار روزنِ نور از نهان می‌گریند
به یادِ دخترکی کز هراسِ تازیانه
شبانه در دلِ خود بی‌امان می‌گریند
خدا کند که رسد روزِ فتح و آزادی
که دشمنان ز شکستِ گران می‌گریند
«فائز» ز داغِ دلِ مادرانِ داغ‌دیده
به پایِ مرثیه هایِ جهان می‌گریند
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۳/۱۸- هجری شمسی
تهران – ایران
09 ژوئن
۳دیدگاه مهر و همدلیِ دوستان
هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ ۱۹ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۹ جون ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————-
مهر و همدلیِ دوستان
به باغِ جان شکوفه می‌دمد نسیمی دوستان
که می‌وزد ز مهر و لطفِ بی‌تکلّفی دوستان
چراغِ راهِ ما شدند در شبِ بی پناه
ستارگانِ آسمانِ دل ، شفیقی دوستان
ز همدلی اگر نبود جهان چه سرد بود
که گرم می‌شود دلِ خزان زده به فیضی دوستان
به وقتِ رنج اگر رسد غمی به سینه‌ای
گشوده می‌شود درِ کرم به دستی دوستان
صفایِ صحبتِ یار ، شِهابِ صبحِ ابد
که می‌چکد ز جامِ عشقِ بی‌ریایی دوستان
دلم به هر کجا رود ، به یادِ یار هاست
که می‌تپد به شوقِ وصلِ مهربانی دوستان
اگرچه می‌رود عُمُر ، یاد شان نرود
نوایِ خنده هایِ پاکِ آسمانی دوستان
به یک نگاهِ گرم ، جهان دگر شود
که می‌رسد چو صبحِ نور ز آسمانی دوستان
دل ا ز نسیمِ مهر شان همیشه تازه باد
چو باغِ سبزِ بی‌خزان به سایبانی دوستان
در این غزل هر آنچه گفتم از صفایِ یار
که «فائز» است بندهٔ ز همدلی، نهانی دوستان
خلیل الله فائز تیموری.
۱۴۰۵/۳/۱۵ هجری شمسی
تهران ، ایران
03 ژوئن
۵دیدگاه فریاد دختران خاموش
هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ ۱۳ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۳ جون ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————-
فریاد دختران خاموش
ز چشمِ مادرِ افغان، شبی سیه گون است
که در دلش به‌جز آتشِ غمِ سوزان نمانده است
پدر به داغِ جگر ، سر نهاده بر زانو
که راهِ روشنِ فردایِ دختران نمانده است
گناهِ دخترِ معصوم چیست جز این که
به حقِّ سادهٔ تعلیم، هیچ امکان نمانده است
ز پشتِ پنجره هر صبح می‌نگرد با آه
به مدرسه، که در آن شورِ درس‌خوان نمانده است
قلم فتاده به خاک و دفترِ او خاموش
که شوقِ کودکانه در دلِ آنان نمانده است
جهان نشسته تماشا ، به سردیِ سنگی
ز وعده‌های تهی جز سخن‌فرا نمانده است
هنوز شعلهٔ امیدی به سینه‌ها باقی‌ست
اگرچه از مددِ اهلِ مدّعا نمانده است
خدا گواهِ دلِ داغدارِ این نسل است
که از حقوقِ طبیعی‌شان خطا نمانده است
ز علم، عزّتِ انسان و اعتبارِ وطن خیزد
و بی‌تعلیم، رهی سویِ جاودان نمانده است
دعا کنیم که فردای روشن آید روزی
که از شبِ ظلم و بیداد، هیچ‌کس را نمانده است
نسیمِ عدل بیاید ز هر کران ، خروشان
که در بساطِ ستمگر دگر بقا نمانده است
به بانگِ دختر افغان جهان به خود لرزد
که بی تفاوتیِ اهلِ ادّعا نمانده است
و «فائز» از دلِ اندوه این نوا را سر داد
که در سکوتِ جهان تابِ ما نمانده است
خلیل الله فائز تیموری
تهران — ایران
۱۴۰۵/۳/۱۰
27 فوریه
۱ دیدگاه بهارِ اُلفتِ خاندان
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۸ حوت ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۷ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————
بهارِ اُلفتِ خاندان
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن
قافیه: «…ا»
ردیف: «گردد»
به مهرِ یار، دل از کینه‌ها رها گردد
صفای خانه از آن لحظه آشنا گردد
میانِ خویش اگر عهدِ دوستی بندیم
بهارِ اُلفتِ ما تا ابد به پا گردد
چراغِ خانه به نورِ محبّت است که باز
ز ظلمتِ شبِ تفرقه بی‌صدا گردد
هر آنکه حرمتِ اهلِ خویش را نگه دارد
دلش به وسعتِ یک آسمان، صفا گردد
برادر آنکه به سختی کنارِ تو باشد
نه آنکه در غمِ تو لحظه‌ای جدا گردد
به یک نگاهِ محبّت، هزار دل نرم است
که سنگ نیز به چنین لطف، آشنا گردد
میانِ خویش اگر دستِ هم بگیریم از دل
جهان به چشمِ همه باغِ پرصفا گردد
کسی که مهرِ برادر به جان پذیرد زود
به چشمِ خلق، چو خورشیدِ پُر ضیا گردد
خانواده‌ست که در طوفانِ روزگارِ دراز
پناهِ جان شود و مایهٔ بقا گردد
به احترامِ عزیزان اگر قدم نهیم
هزار دُرّ به کف آید، هزار جا گردد
به همّتِ دلِ نزدیک و جانِ هم‌سویم
هر آنچه دور بود از ما، به ما دنا گردد
در این میانه اگر شعرِ من پذیرا شد
بدان که یادِ تو در سینهٔ فائز جا گردد
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۲/شمسی
تهران ــ ایران
23 فوریه
۱ دیدگاه چراغی در دلِ طوفان
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۴ حوت ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۳ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————
چراغی در دلِ طوفان
«پدر بودن یعنی ایستادن در میانه‌ی طوفان، با دلی که هزار بار می‌شکند و باز از نو قد می‌کشد. یعنی شب‌هایی که ماهی در آسمان نیست، اما چراغی در دل روشن می‌ماند تا راه فردا را پیدا کند. یعنی لبخندی که از میان خستگی‌ها عبور می‌کند تا جانِ فرزند را گرم نگه دارد؛ لبخندی که شاید کسی نداند پشتش چه کوهی از غم پنهان است.
پدر یعنی مردی که اشک‌هایش را در تاریکی می‌ریزد، اما امیدش را در روشنایی روز می‌کارد. کسی که اگرچه دستش گاهی از توانایی خالی می‌ماند، اما دلش هرگز از ایمان خالی نمی‌شود. او با هر سجده، با هر دعا، با هر آهِ فروخورده، فردایی بهتر را برای فرزندانش می‌سازد؛ حتی اگر دنیا سرد باشد و بی‌مِهر.
پدر یعنی تکیه‌گاهی که نمی‌گذارد اندوه او را از پا بیندازد، چون عشقِ فرزندانش بزرگ‌تر از هر غمی‌ست. او می‌داند که مرد بودن فقط به قدرت بازو نیست؛ به استقامت قلبی‌ست که در سکوت می‌تپد و در پنهان می‌جنگد. و چه زیباست این جنگ خاموش، این ایمان آرام، این امیدی که از دلِ غمِ پنهان جوانه می‌زند.
گاهی دنیا نمی‌بیند، اما دلِ پدر چراغی‌ست که حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها خاموش نمی‌شود؛ چراغی که با عشق روشن مانده، عشقی که هیچ اندوهی توان خاموش کردنش را ندارد.»
—
رنج پدر در غربت
به هر سو می‌روم، اشکم گواهِ دلِ پنهان
دلم لرزان ولی سر می‌کنم با غمِ پنهان
شبم بی‌ماه اگرچه می‌گذرد با آهِ سنگین
سحر در راه می‌آید پس از هر شامِ غمِ پنهان
لبم خندان نگه دارم برای خاطرِ فرزند
که او جان می‌گیرد از لبخندم، نه از غمِ پنهان
پدر بودن اگر سخت است و راهش پر زِ طوفان
دلم محکم‌تر از کوه است در عزمِ غمِ پنهان
در این غربت اگر دستم تهی ماند از توانایی
امیدم می‌کشد فردا مرا از دامِ غمِ پنهان
به هر سجده ز حق خواهم نگاهی از سرِ رحمت
که می رویَد گلِ ایمان ز خاکِ غمِ پنهان
قسم بر عشقِ فرزندم، نمی‌شکنم زِ این اندوه
که مرد از پا نمی‌افتد به تکرارِ غمِ پنهان
بگو «فائز» اگر دنیا سراسر سرد و بی‌مِهر است
چراغی روشن است این دل ، درونِ غمِ پنهان
خلیل الله فائز تیموری
19 فوریه
۱ دیدگاه غزل رمضان
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۳۰ دلو ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۱۹ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————
آغازِ ضیافتِ نور
در آستانه‌ی ماهی که درهای آسمان گشوده می‌شود،
دل را به نسیم سحر می‌سپاریم و جان را در باران رحمت می‌شوییم.
رمضان، ماه بیداری دل‌هاست؛ ماهی که هر آهِ شبانه
راهی به سوی نور می‌گشاید و هر قطره‌ی اشک،
جرعه‌ای از کوثر مهربانی خدا می‌شود.
در این ضیافت الهی،
دل را سبک می‌کنیم، جان را صیقل می‌دهیم
و به امید شبِ قدری که سرنوشت را به روشنایی می‌نویسد،
قدم در مسیر نور می‌گذاریم.
رمضان، ماهِ بازگشت است… ماهِ رسیدن.
——–
غزل رمضان
(وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن )
(ردیف: رمضان )
(قافیه: ـان )
ای نسیمِ سحر از کوی صفا آیتِ جان،
مژده‌ی رحمتِ حق آورده‌ای در رمضان
ماهِ مهمانیِ حق ، ماهِ مناجاتِ شبان،
ماهِ آمرزش و نور است فروزان رمضان
دل اگر تیره شود از غمِ عصیان ، ای دلِ من،
چاره‌اش توبه و اشکِ سحر است اندر رمضان
چون شبِ قدر رسد، پرده‌ی اسرار گشای،
که بود لحظه‌ی دیدارِ خداوندِ جهان، رمضان
سفره‌ی لطفِ خدا گسترده بر خلقِ جهان،
هر که مهمان شودش، یابد از او فیضِ نهان، رمضان
چشم بگشا که ز هر سو برسد نورِ امید،
می‌دمد صبحِ کرامت ز دلِ شامِ گران، رمضان
جانِ مشتاق در این ماه شود غرقِ صفا،
می‌رسد نغمه‌ی «ارجعی» ز لبِ روح‌فشان، رمضان
هر که یک لحظه در این ماه کند یادِ خدا،
می‌شود پاکتر از قطره‌ی بارانِ روان، رمضان
دل اگر تشنه‌ی یک جرعه ز کوثر باشد،
می‌چکد رحمتِ حق از افقِ عرشِ عیان، رمضان
سجده‌ی نیمه‌شب و ناله‌ی دل‌های شکسته،
می‌برد بنده‌ی غم‌دیده به اوجِ آسمان، رمضان
ای که دوری ز خدا کرده‌ات افسرده و خسته،
ماهِ عشق است و صفا، ماهِ دعا، ماهِ ندا،
ماهِ بیداریِ دل، ماهِ شکفتن به بیان، رمضان
در دلِ شب بنشین، گوش به آیات بسپار،
که رسد زمزمه‌ی قدسیِ قرآن به زبان، رمضان
هر که در سینه شراری ز محبت دارد،
می‌شود شعله‌ور از نورِ خدا بی‌نقصان، رمضان
عاشقان را چه خوش است این شبِ پرنورِ دعا،
که بود لحظه‌ی وصل است به یارِ مهربان، رمضان
در شبِ قدر ملائک همه در سیر و سفر،
می‌رسند از رهِ عرش، به دلِ اهلِ ایمان، رمضان
گرچه فائز ز بیانِ سخنِ ماه قاصر باشد،
به دعا می‌طلبد رحمتِ یزدانِ جهان، رمضان
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۲/شمسی
تهران ــ ایران
15 فوریه
۱ دیدگاه شعله‌های هجران
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ ۲۶ دلو ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۱۵ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————-
روشن در آتش هجران
«در آتش هجرانش می‌سوزم و هر بار از یاد نگاهش دوباره جان می‌گیرم؛
عشقی که هم ویرانم می‌کند و هم روشنم،
هم اشکم را جاری می‌سازد و هم دلم را به شوق می‌نشاند.
میان پریشانیِ دوری و شیرینیِ یادش،
چون شمعی در باد می‌لرزم و باز عاشق‌تر میشوم…»
شعله‌های هجران
هر نفس از یاد تو مست و خرابم میشوم
در خیالت بی‌خود از جان و شرابم میشوم
چون نسیم سحری از رهت آیم به چمن
عطر گیسوی تو را من به شتابم میشوم
در خم زلف تو ای ماه، به غرقابم میشوم
وز غمت در طلبت، غرق عذابم میشوم
آتشم در دل از آن شعله هجران تو بس
من که با یاد رخت هرشب، کبابم میشوم
در بیابان فراقت بی‌نشان از خود روم
غرق در موج پریشانی، بی‌حسابم میشوم
گاه چون ابر بهاران اشک بارم به خیال
گاه با یاد لبت، مست و پرآبم میشوم
ای که گفتی عاشقی را شرط صبر است و ادب
من به عشق تو بی‌صبر و در عذابم میشوم
فائز از هجر تو دارد دل پر غصه ولی
چون کند یاد لب لعل تو ، در آبم میشوم
خلیل الله فائز تیموری.
۱۴۰۳/۷/۱۱ ــ شمسی
تهران ــ ایران
11 فوریه
۱ دیدگاه قصیدهء مهر پدر و مادر
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ ۲۲ دلو ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۱۱ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————-
قصیدهء مهر پدر و مادر
به لطفِ حق، شبِ تیره به نورِعشق یارمی‌گذرد
دلِ پدر، دلِ مادر زِ مهرِ بی‌شمار می‌گذرد
زِ روزِ نخستِ آمدنِ طفلِ ناتوان
دمادم از نفسِ شوقِ آن دو غمگسار می‌گذرد
چو نوزاد ، خفته در بغلِ مادرِ وفادار
جهان به عطرِ لبخندِ آن رخِ نگار می‌گذرد
هنوز آن ناله‌های نرم و آن زبانِ کودکانه
به شوقِ جانِ پدر، چون نسیمِ بهار می‌گذرد
قدم‌قدم به لرزشِ پایِ نخستِ خویش
به دستِ مهرِ پدر، از خطر و از غبار می‌گذرد
به هر سقوطِ کوچکِ او، دل شکسته‌شان
ولی به شکرِ برخاستنش استوار می‌گذرد
چو وقتِ مکتب و دفتر و بویِ کاغذ آید
دلِ پدر و مادر از آن انتظار می‌گذرد
به اشکِ شوق، رها می‌کنند دستِ کودکَک
که سویِ علم رود، تا زِ جهل و شرّ می‌گذرد
جوان شود پسر و دختر از شکوفهٔ عمر
ولی زِ عمرِ والدین، چه زود و بی‌قرار می‌گذرد
یکی جوان تر و تازه تر از بهارِ نو
یکی دگر خمیده و رنجور و نزار می‌گذرد
شبِ درازِ پر تب و تابِ کودکی
به پاسداریِ آن دو دلِ غمگسار می‌گذرد
به هر نفس که طفل، جوان‌تر شود، ببین
که عمرِ مادر و پدر از شمار می‌گذرد
به سفره‌ای که با عرقِ جبین نهاده‌اند
هزار قصهٔ رنج و هزار یادگار می‌گذرد
به روزگارِ سخت، به شب‌های بی‌امان
دلِ پدر و مادر از عشقِ بی‌شمار می‌گذرد
چو فرزندان به خانهٔ خویش آشیان کنند
دلِ والدین زِ شوقِ همان روزگار می‌گذرد
ولی چه سود که قامتشان خمیده شد
که عمرشان به پایِ محبت، نثار می‌گذرد
در آخرین نفس، به دعای خیرِ فرزندان
دلِ پدر و مادر از این رهگذار می‌گذرد
و این حکایتِ مهرِ دو یارِ بی بدیل
به نامِ عشق، زِ دفترِ روزگار می‌گذرد
به ختمِ قصه، گوید دلِ شاعرِ شما
که نامِ او «فائز» است و از افتخار می‌گذرد
—
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۳/۴/۱۸.شمسی
تهران ، ایران
09 فوریه
۳دیدگاه «قصیده درد هجرت »
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۲۰ دلو ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۹ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————-
قصیده درد هجرت
دلم از داغِ سفر سوخت، زِ پا تا به سر سوخت
شبِ تاریکِ وطن در دلِ خاکستر سوخت
نه به میل آمدم از خانه، نه با شوقِ وداع
خانه در آتشِ بیدادِ ستمگر سوخت
بادِ وحشی‌ست زمانه، همه را می‌روبد و رفت
گلِ امیدِ من از تازیِ این تند باد سوخت
نان اگر بود، به تحقیر به کامم کردند
حرمتِ جانِ بشر بر لبِ هر سنگر سوخت
نامِ من «مهاجر» و این خود گناهی شدِ بزرگ
که به هر مرز رسیدم، دلم از خنجر سوخت
سنگ بارانِ نگاهِ همه جا همراهم بود
آه، از این بارِ نگاه که تنم یکسر سوخت
گفتند: « حقِّ بشر! » لیک ندانم به کجا
حق اگر زنده بُدی، از چه چنین بی‌پر سوخت؟
سازمان‌ها همه خاموش، جهان در تماشا
کودکی ناله‌زنان در دلِ این معبر سوخت
کشورِ همسایه دیوار، جهان پنجره بست
مردِ آواره میانِ در و دیوار سوخت
نه پناهی، نه صدایی، نه سری گرمِ سؤال
روحِ انسان به صفِ سردِ صف‌آرایی سوخت
وطنم پشتِ سرم ماند و به زنجیر افتاد
پیشِ چشمم وطن از جهلِ ستمگر سوخت
حاکمانی که ندانستند الفبایِ خرد
تختشان سبز، ولی مزرعِ هر کشور سوخت
علم را خوار شمردند و قلم را شکستند
خانه‌ی روشنِ تاریخ از این دفتر سوخت
من گریختم نه زِ خاک، از شبِ بی‌قانونی
کز نفس‌های خفقان‌آورش این پیکر سوخت
بی‌وطنی چه کشد آنکه نه دیروز از اوست
نه فردا؛ همه‌ی هستی‌اش اینجا سر سوخت
گاه تحقیرِ زبان ، گاه لگدهای نگاه
گاه نامم به دهان‌ها چو شرر، اخگر سوخت
ای جهان! مدّعیِ صلح و شعارِ انسان!
تا کجا گوشِ تو از ناله‌ی ما کر سوخت؟
ما نه عدد، نه گزارش، نه سطرِ پرونده
ما دلِ زنده‌ایم، ای کاش بدانی چه‌قدر سوخت
این قصیده نه زِ جوهر، نه زِ لفظ و قافیه است
از دلِ سوخته‌ای کاین همه سال، اخگر سوخت
به امیدی که جهان روزی از این خواب دَرَد
و بداند که چه بسیار دلِ بی‌یاور سوخت
کاش فردا برسد، کاش بیاید سحری
که در آن، ریشه‌ی ظلم از دلِ هر کشور سوخت
بشنو ای روز، اگر شب همه خاموشی کرد
قصه‌ی ماست که با نامِ فائز آخر سوخت
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۴/۳/۲۵ خورشیدی
تهران ــ ایران
05 فوریه
۳دیدگاه تسخیر نور
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۱۶ دلو ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۵ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————-
تسخیر نور
به چشمت آفتاب افتاد و من گشتم اسیرِ نورِ تو
جهان در موجِ رؤیا غرق شد در روشنیِ نورِ تو
دل از کوه و دشت بردی ، شد افق لبریزِ شوق
که می رقصد نسیمِ صبح در تعبیرِ نورِ تو
نسیم از زلفِ ماه رویانِ این سرایِ بی قرار
به آبشاران می‌رسد، می‌ریزد از تقصیرِ نورِ تو
به دامنِ کوه ، آسمان آغوشِ آبی می‌گشاید
که می‌تابد بر شقایق ها به هر تفسیرِ نورِ تو
طبیعت مستِ نامت شد، به رقص آمد دلِ صحرا
که می‌چرخد در دلِ گل‌ها به شور و شیرِ نورِ تو
به دشتِ سبز، آهویی زِ شوقِ دیدنت لرزید
که می‌گیرد ردّ پایش را مسیرِ نورِ تو
درختان دست بالا برده‌اند از شوقِ دیدارت
که می‌بارد بر سرِ برگ شان زِ تقدیرِ نورِ تو
به رود افتاده تصویرت ، روان و صاف و آرام
که می‌خواند قصه ها از عمقِ تأثیرِ نورِ تو
شبِ مهتاب هم بی‌تاب شد، از خویش بیرون زد
که می‌خواهد پر کند عالم به تعبیرِ نورِ تو
دلِ من نیز هر لحظه به سویت می‌کشد آرام
که می‌جوید در تمامِ عمر ، تسخیرِ نورِ تو
منم «فائز» که می‌نویسم این غزل را با دلِ شاد
که جانم می‌شود هر لحظه گرم و گیرِ نورِ تو
خلیل الله فائز تیموری