غزل خزان 
خزان  آمد و  گل  شد  از  باغ طاق  
نهان گشت رنگش به دستانِ داق  
نسیمش   چو   آهِ   دلِ    عاشقان 
گذشت   از   کنارِ   چمن   بی‌نفاق  
ز   برگِ  درختان    فتاد    آن   صفا  
که گویی ز جان  می‌رود  اشتیاق  
ز     رنگِ   طلاییِ     برگِ     خزان 
دل افتد به یادِ   شراب   و   عراق  
صدای خش‌خش در این کوچه‌ها  
نوای  غم  است و    نوای  طراق  
درختان  خمیده   به   مهرِ   زمین  
چو پیرانِ عاشق به   وقتِ  وفاق  
خزان نیست مرگِ  بهاران ، عزیز  
که آغازِ شعر است و   فصلِ  عراق  
به پایان  رسد   این   ترانه‌ی دل  
به  نامِ  فائز ، به    اوجِ  اشتیاق  
خلیل الله فائز تیموری 
۱۴۰۵/۷/۱ شمسی 
تهران –ایران