در سوگ عزیزانِ دریاهای مواج
( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ ۲۰ عقرب ( آبان ) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
————————————————————————————————————————————————–
در سوگ عزیزانِ دریاهای مواج
آن قایقِ اشک از دلِ دریای بلا می‌رود
با کاروانِ حسرت و اندوه و نوا می‌رود
بگسسته از امیدِ وطن، سوی سرابِ دور
این خیلِ خسته در رهِ موج و فنا می‌رود
طالب ز جور، راهِ نفس بر خلق بسته است
از بیمِ ظلمِ اوست که خلق از سرا می‌رود
طفلی که در کنارِ پدر خواب رفته بود
اکنون به روی گاهوارهٔ موج ها می‌رود
مادر به سینه می‌زند و نامِ او بَرَد
اشکش چو رودِ خون ز دو چشمش رها می‌رود
آن پدرِ فرهیخته ، آن مردِ ر نج‌کش
با آرزوی نان، سوی دریایِ وا می‌رود
دانش‌پژوهِ شهر، که سودای خدمتی داشت
در کامِ موج، با همه رؤیا ها می‌رود
بر پهنهٔ سیاهِ شب، امواجِ خشمگین
چون لشکرِ مصیبت و خوف و جفا می‌رود
ای گوشِ روزگار، کجایی که بشنوی؟
فریادِ بی‌صدایِ کسی کز قفا می‌رود
آن کس که در خیالِ خود آباد می‌نمود
اکنون به سوی گورِ غریبانه‌ها می‌رود
جامهٔ سپیدِ عیدِ کودک، کفن شده‌ست
آهش ز سینهٔ پدر و مادران به‌پا می‌رود
بر ساحلِ تماشا ، گروهی به خنده‌اند
و آن سو هزار جان ز پیِ یک دعا می‌رود
در راهِ امنیت، چه بها داده می‌شود؟
هر روز صد امید به دستِ قضا می‌رود
ای خالقِ بزرگ، تو بین این غمِ سترگ
کز جانِ بینوایان چه سان اقتدا می‌رود
این قصه، قصهٔ همهٔ عصرِ ما شده‌ست
هر روز برگِ تازه بر این ماجرا می‌رود
بگذار نسلِ بعد بداند که در جهان
گاهی هزار آرزو با یک صدا می‌رود
فائز! بنویس دردِ بشر را که روزگار
بی ثبتِ این مصیبت، سوی خطا می‌رود
خلیل الله فائز تیموری
تابستان ۱۴۰۵ شمسی
تهران –ایران
جناب آقای فائز تیموری عزیز ، احساس پاک تان قابل قدر است ، مؤفق ومؤید باشید.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی