۲۴ ساعت

خنده های پوشالی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه  مؤرخ ۱۴ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

خنده های پوشالی

به خودم قول می دهم کم کم

به خودت  نیز قول خواهی داد

شکر،   یا  کفر   نعمتش   بکنم

آنکه  بر ما و  تو  دو راهی  داد

—–

از خودم دور می شوم  هرچند

به تو   نزدیک   تر نخواهم  شد

می تراشم همیشه جسمم را

گرچه   من تیزتر   نخواهم شد

—–

دست هایم شبیه  چاقو هاست

شعر  هایم    قناریانِ     درخت

می زنم بر تنم به دست خودم

از جهان بسته می نمایم رخت

—–

قبر  را  می کنم  برای   خودم

قبر  را  می کنی  برای  خودت

طاقتم  تاق گشته چون  قبری

می کنم  تا کنی  برای  خودت

—–

دست بر دارم از غم و  شادی

زندگی چون فریب ننگین  است

روی    می آورم     به    آزادی

تلخ تند است و گاه شیرین است

—–

از سرِ شور و شوق خواهد ریخت

آب شوری که ایستاده به چشم

می برم بعد از این همیشه فرو

لحظه ای  قهر  در  گلویم خشم

—–

مثل   پروانه      های    رنگارنگ

روی گل شعر  تازه خواهم خواند

بر   سرِ   درد   و  رنج  این  دنیا

من نمازِ جنازه   خواهم   خواند

—–

دیگر    از    رنج     ها   گریزانم

هم از آن خنده  های  پوشالی

گریه و گریه، گریه  روز و شبم

گریه ها، گریه  های خوشحالی

—–

باغ را شاخه شاخه می گردم

چون عقابی درنده خواهم ماند

تا  که   با   عشق   تو  گلاویزم

های! گنجشک زنده خواهم ماند….

۵ جدی ۱۴۰۴ خورشیدی

محرابی _صافی

میسر نمی شود

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه  مؤرخ ۱۴ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

میسر نمیشود

 پیر م وصال  یار  میسر  نمی شود

 وقت خزان  بهار  میسر نمی شود

 بیکار م اینکه شعر و غزل را سروده ام

 در این دیار کار  میسر . نمی شود

 اندر  قمار  عمر  ریا   بیشتر   شده

 پاکى درین قمار میسر  نمی شود

 زین گلشن هر کى یک گل زیبا گرفت  و رفت

 بر ما گیاه و خار  میسر  نمی شود

 از شش جهت محاصره استم بدست غم

 یک درب بر فرار  میسر  نمی شود 

بی طالع ام ظفر که بر ایم درین جهان

 جز درد و انتظار  میسر نمی شود

 ۲۸ دسامبر۲۰۲۵

نوشته نذیر ظفر

جام ِ صبح

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه  مؤرخ ۱۴ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

به استقبال غزل زیبا از دوست فرهیخته و شاعر

گرانقدرجناب علی احمد زرگرپور سروده شد.

جام ِ صبح

می دمد از پشت ِ شب آرام آرام نام ِ صبح

می  رسد  فردا  دوباره  در دلم الهامِ صبح

خوابِ  تیره   می گریزد    از    نگاهِ   پنجره

می نشیند   بر  دلِ   آیینه  ها   آرامِ   صبح

ابرِ شب  کم کم  کنار  افتد ز  رویِ آسمان

می کشد بر چهره ی شهر ، نقشِ زرین فامِ صبح

ابر شب   آهسته  می بازد به  لبخندِ  افق

می شود اندوهِ دیرین با نسیمی رام ِ صبح

زخمِ شب هرچند مانده بر تنِ خاموشِ دل

می شود مرهم، چو می آید نسیمِ عامِ صبح

دستِ خورشید ازافق بر شانه ی شب می رسد

می کند آیینه ها را غرق ِ نور  و  جامِ صبح

خسته دل گر مانده ای، برخیز و ایمان تازه کن

چون فرو ریزد ز خورشیدِ کرم ، انعامِ صبح

زخمِ دل گر مانده از تکرارِ شب ها سال ها

می شود مرهم، چو آید بر دلم التیامِ صبح

سال نو آمد امید است  سال  آرامش  بود

روشنی بخشد به دل ها عاقبت ایامِ صبح

هرکه با شب آشنا شد،قدرِ نورش را شناخت

می رسد روزی به لبخندِ یقین، فرجامِ صبج

دل اگر از  رنج ِ  دیروز  است  لبریزِ سکوت

می زند فریادِ  شادی  در طلوع  تام ِ صبح

می نویسد  سرنوشتِ تازه  را  بر لوحِ دل

آن  قلم  کز نور  دارد  قصه  و   پیغامِ صبح

ناله ی خاموشِ   دل  آرام  آرام   کم  شود

چون امیدی می تراود از لبِ و از کامِ صبح

مرغ شب در دام ِ ظلمت بس گرفتار گشته است

خوشتر آن صیدی که آزاد گشته است از دامِ صبح

لاله گون سیما و خوش بو چون بهار ِ دلکشی

نور می تابد  ز حسنت   تا بگیردِ   وامِ صبح

ای «بشیر» ازتیرگی ها نا امید هرگز مباش

آفتاب   آخر   بر آید خسته  از   اندامِ صبح

قیوم بشیر هروی

ملبورن – استرالیا

چهارم جنوری ۲۰۲۶

مشتاقان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۱۳ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

مشتاقان

========
به خاکم، معبد و میخانه سازید

اقامت‌گاهِ   هر  مستانه  سازید

 بسازید  جایگاهِ  جام  و  ساغر

 به هر نوشنده، خُمخانه سازید

 به هر طاقش، پیاله با صُراحی

 مُهیّا  بهرِ   هر   جانانه   سازید

 به ایوانش، چندین حجرهٔ خانه

 تزهّدگاهِ   هر   فرزانه   سازید

 بلندبالا،  اطاقی  خوش‌ تجمّل

 به مشتاقانِ من کاشانه سازید

 طربگاهی، نشاط‌انگیز و دلخواه

 برای عاقل  و   دیوانه   سازید

 به هر ایوان، شمعی با محافظ

 به اشتیاقِ هر  پروانه  سازید

بکارید بر زمینش سرو و شمشاد

 یکی گلشن، یکی گلخانه سازید

 به   اهتزاز   ،   بیرق   بر مناره

 به بارگاهی، حقیر آستانه سازید

 بخوانید بر  مزارم   بیتِ حافظ

زِ هر مصرع، هزار افسانه سازی

بشیر احمد  شیرین سخن

سرتاج بندگی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۱۳ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————–

سرتاج بندگی 

ما از  ازل  نهادیم به سر، تاج بندگی*

تا بر خدای خویش دهیم ، باج بندگی *

ما را نکرده خلق ، که سودی برد ز ما

بل جودی کرده است، به معراج بندگی *

در  ظلمتِ  سیاه ،  چو  پرورد  بنده را

با پرتوی چو نور وهم ، سراج بندگی *

از ذات  صورتش  کشید ، صورتِ  تو را

از سیرت اش نمود به سر، تاج بندگی

از روح خود دمید ، بگفت او خلیفه ام

گفتا ! مبارک است به سر، ساج بندگی *

جز با قرآن غریق نتوان شد به عمق بحر

خواهد رساند ، به ساحل ِ امواج بندگی

تاجی به سر نهاده « کرمنای » آدمی

شکاک بنده را ، چو زنند کاج بندگی *

هر کو تضاد  خلقت  خود  را  بیان کند

شرمنده باد  کرده ، چو  تاراج  بندگی

آنکس ستیزه جوست وسزاوار« داروین »

خود را تباه کرده  ، به  آماج  بندگی *

پنج نسخه ای طبیب که داروی درد ماست

شیطان کشدَ ز مُلک به اخراج بندگی

در فطرتم تواضع و عجز و شکستگی ست

با عشق خود بزن تو چنان ، خاج بندگی *

آن واجب الوجود مرا ، داده این سخن

حمد و ثنا بگویم و ، در واج  بندگی *

دینِ خدا به هردو سراست ، ضامنِ نجات

باید به امر و نهی داد ،  رواج بندگی

آموخته ام ز« بیدلِ » مرشد به عاجزی

با این سلوک و مشربِ ، وهاج بندگی *

«زرغون» به عجزو بندگی و سجده حلقه زن

مارا هدایت است،به منهاج بندگی *

الحاج محمد ابراهیم زرغون

ناروی – اسلو

۱ جنوری ۲۰۱۹

معنی واژه ها درفرهنگ عمید

۱ – تاج = کلاه جواهرنشان که پادشاهان برسرگذارند

۲ – باج = مالیات و خراج

۳ – معراج = مقام عالی

۴ – سراج = چراغ ، کنایه ازمهتاب

۵ – ساج = چادرسبز

۶ – کاج = سیلیِ پس گردنی

۷ – خاج = نرمۀ گوش که حلقه و یا گوشواره درآن کنند

۸ – منهاج = راه راست و روشن و آشکار

۹ – واج = دعا و سخن و کلام

۱۰ – وهاج = بسیاردرخشنده و فروزان

۱۱ – تاراج = غارت ، چپاول

۱۲ – آماج = نشان تیر، و یا هدف

۱۳ – اخراج = بیرون کردن ، بیرون آوردن

تیغِ جنون

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۱۳ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

تیغِ جنون

ز تابِ  پرتوِ  عشقی  دلم  رسید  به کام

گذر بکن  تو ز  وامم ، مکو  شراب، حرام

چه  انتظار ،  نظر  را  پس  از  وداعِ  نگار

مدام، جام به دست هست و جام پُر ز مدام

به راه وسوسه رفتم، جنونی دیدم و گفت

برو به عرصه ای عشق و مکن دریغ ز گام

بزن به گردنِ ترس  و  هراس  تیغِ جنون

گذار گام اول  را ، اگر  چه  پای  به  دام

درین  دیار  اَلَمزار  و  پُر ز شور  و  شرر

زمینه گشته رکاب و جنون گشته لگام

اسیرِ حلقه ای زلفی چرا شدی غایب ؟

کنون جنون تُرا  یار و  کار  گشته تمام

داکتر سلیمان غایب

ایهام صبح

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۱۳ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

ایهام صبح

دوستدارم  

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه  مؤرخ ۱۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

دوستدارم  

ترا   از  هر کی  بیشتر  دوستدارم

ترا   چون  قیمت   سر   دوستدارم

سرم  را گر    برند با  تیغ و خنجر

ترا    تا    روز  محشر  دوستدارم

فراغت  گر  بگیرم   روز    محشر

ترا   مانند    کو ثر      دوستدارم

ز کوثر  گر  دهندم    جام     نابی

ترا  با  شان   و  با  فر دوستدارم

ز  نبض   دل  ظفر  آمد   بگوشم

ترا    با    حکم  داور  دوستدارم

نذیر ظفر

دروگرها با داسهای سرخ(داستان کوتاه)

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۱۳ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

دروگرها با داسهای سرخ

نعمت حسینی

خزان بود. باد که می وزید، عالم عالم برگ، برگ زرد، برگ نارنجی وسبز وشاید هم برگهایی به رنگهای دیگر، می بارید. وقتی باد خشم می گرفت وهو می زد، برگها رااز این سوی حویلی به آن سوی حویلی پُف

می کرد، شماری از آنها را می برد و محکم می زد به دیوار. نور ضعیف و کمرنگی که از پنجره اتاق به حویلی می تابید، بازی باد با برگ ها را به تصویر می کشید. آنسوی پنجره در داخل اتاق، سه نفر بودند.

دو زن ویک کودک. زنی که پیر بود بالای جای نماز نشسته درحال دعا خواندن بود . کودک آن طرفتر نشسته بود. او فردا امتحان داشت. امتحان رسم داشت، برای امتحان رسم کاردستی می ساخت. او یک خانه می ساخت. سه دیوار خانه را ساخته بود وسرگرم ساختن دیوار چهارمی آن بود. هرقدر می کوشید، دیوار چهارمی را سر جایش نصب نماید نمی توانست. آب بینی اش جمع شده بود در نوک بینی اش و در حال چکیدن بود. کودک از دل تنگی یا بی دلتنگی، سرش را که بلند کرد، چشمش افتاد به زن پیر . با شتاب آب بینی اش را با پشت دست پاک کردو بلند صدا زد:

ـــ بی بی جان! بی بی جان! پدرم را دعاکنید … دعا کنید که بخیر احوالش بیاید. بی بی جان با اشاره سر به کودک جواب مثبت داده ، درحالی که چشمانش را بسته گرفته است ، به دعا کردن ادامه می دهد .

بی بی جان که دعایش راکه تمام کرد، از جایش بلند شد. بسیار به مشکل بلندشد. پشت بی بی جان کُپ شده و سرش پاک سپید. دستان بی بی جان لرزه پیداکرده بود. وقتی شربت دوایش را می خواست بخورد، ازرشعه زیاد دستانش، نرسیده به دهانش نیمی ازشربت از قاشق می ریخت به زمین. بی بی جان از جایش که بلند می شود،نفسک زنان وپاور چین پاورچین می رود کنار ارسی. مدتی بود که بی بی جان ، همانجان کنار ارسی می نشست. او می گفت :

ــ جای دیگر که بنشینم، دل تنگ می شوم! در گور پیری!

همین که دروازه ای حویلی صدامی نمود، دل بی بی جان گرُپ می کرد، وارخطا دستانش را مانند دوربین ساخته واز پس آیینه ارسی، دروازه کوچه را نگاه می کرد. بی بی جان که در جایش می نشیند، کودک می پرسد:

ــ بی بی جان پدرم را دعا کردید؟

آن بچه ام ! تمام جوانها را دعاکردم و پدرتراهم. خداوند تمام جوانها را درحفظ وامانش نگهدارد واز خیرات آنها پدر ترا هم!

از جواب بی بی جان کودک حیرت زده می شود. پس از لحظه یی می پرسد:

بی بی جان چرا از خیرات سر آنها!؟

ــ بسیار پُرنگو، حوصله بی بی ات را سربردی! کارت رابکن که ناوقت شب شد. آخر توفردا امتحان داری یا نه!؟

این را زن جوان گفت و خودش دوباره مصروف کارش شد. او در گوشه ی اتاق چهار زانو نشسته ودر بین قطی تار وسوزن، تار فولادی می پالید تا شاریده گیها ودرزهای کرتی کودک را بدوزد. او تار فولادی نیافت، تاری را با رنگ دیگری گرفت و شروع کردبه دوختن. کودک که کاردستی را تمام کرد، شادمانه از جایش بلندشد، در حالی که خوشی از چهره اش زبانه می کشید، رفت پیش بی بی جان وگفت:

ــ بی بی جان! کاردستی ام خلاص شد.

بی بی جان باچشمهای کم فروغش کار دستی را نگریست:

ــ نام خداچقدرمقبول! درست مثل خانه ای راستی !

این را بی بی جان گفت وبا دست استخوانی و لاغرش که رگهای سبز ورم کرده ازجلدش بیرون زده بود، چند بار بر سر کودک دست کشید. زن جوان سرش را بلند نمودبار دیگر بالای کودک صدازد:

ــ بی بی ات را بگذارآرام. دستهایت رابشوی و خواب کن، که ناوقت شد! یک بار طرف کالایت سیل کن که چه کردی؟

کودک که به پیراهنش نگاه کرد، شادی از چهره اش پس زد.او تاخواست از جایش بلند شود، زن جوان باز صدا زد:

ــ اول رادیو را روشن کن.

مادر کلان رو به زن جوان گفت :

ــ بچیم بسیار کم حوصله گی می کنی ! گفته گفته هم دل طفلک را خوردی هم دل خود را! یک بار برو پیش حاجی بابه،که دَم وعایت کند ویا برویک بار پیش داکترمقدر. می گویند او، همین ناجوری های کم حوصله گی

و دل خوری را خوب درمان می کند.

وبعد آهسته وآرام با خود زمزه کرد:

ــ آخ من ترا نصیحت می کنم، خودم از تو بد تر شده ام.

رادیو در تاقچه بود وبرسرش دستمال ِسپید ِگل سیب ِ گلدروزی شده هموار.کودک رادیو را روشن کرد. از رادیو آهنگهای انقلابی و میهنی یکی پس از دیگری نشر می گردید. با شنیدن چنان آهنگها، زن جوان سوی رادیو تری تری نگریست:

ــ باز چه گپ است؟

ــ البته باز کدام پادشاه گردشی است ، چه بلا؟

این را مادر کلان می گوید و خود انده بار به رادیوخیره می ماند. زن جوان سوزن را درکرتی فرو می برد:

ــ بی گپ نیست، که دراین وقت شب، این طور بیتها را مانده اند!

ــ من می گوییم زودتر! زودتر خدا تخت و بخت شان راچپه کند. جوان گفتنی برای مردم نماند. چیزی رابندی کرند وکشتند؛ وچیزدیگرراعسکری گفته بردند و نیست و نابودکرند!

مادر کلان به سوی حویلی اشاره نموده افزود:

ــ تو خوب ببین! چله رسید، شور خوردنی چله خورد می رسد، از غفار مادر مُرده ، غیر از همان خط هیچ احوالش نشد!

مادر کلان از صندق سینه اش ، که به گفته ی خودش غمخانه شده بود، آهی بیرون داد:

ــ به هزار خواری و پریشانی اولاد کلان کن! غم نان و کالا و سبقش را بکش، آخر عسکری ببرند و سر شان را زیر بال شان کنند!

مادر کلان با گوشه ی چادرش آب چشم و بینی اش را پاک می نماید و اضافه می کند:

ــ غفار مادر مَرده در سینه ام بود، که پدرخدابیامرزش، سینه بغل شد وسرتپ افتید. آب ودانه اش از این دنیای دون کنده شده بود.جنتها جایش غیر از همین خانه، خس خدا ازش نمانده بود. چیزی هم که مانده بود، فروختم وخرچ دارو ودرمانش را کردم. به خداقسم ، که روز ها غفار مادر مَرده در سینه ام، دربه بدر می رفتم خانه های مردم، کالا شویی می کردم ویا کالای لیلامی رااز دکان آشنای پدر غفار می گرفتم وتا نیمه های شب اتو می کردم. قَول به قَولم نمی ماند.

ــ غفار می گفت ، اوهم کار می کرد.

ــ آن، او بیچاره همین که نیمچه شد، همرایم بازو داد. نیم روز مکتب می رفت ونیم روز کار می کرد.

غم ، بیشتر به دل مادر کلان راه یافت نیافت، اما اشک که کاسه ی چشمهایش را پَرنموده بود شرزد واز دوطرف بینی اش پایین ریخت. مادرکلان خواست به حرفش ادامه دهد، اما زن جوان با بر آشفته گی حرف او را قطع نمود:

ــ غفارگناه خودش است. خودکرده را نه درد است نه درمان! صددفعه برایش گفتم، عذر وزاری کردم، که کارت معلمها را جمع می کنند می برندشان عسکری . بلند شو که یک طرف برویم. به دهنم زد که کجا؟ به کدام ملک خودرا آواره و دربدر بسازیم! دردبی وطنی وآواره گی از این درد کمتر نیست! برایش گفتم:

پس بگیر یک آشنارا پیداکن وخودرایک جای خوب چهره کن.

ــ غفار مادر مُرده را مدیر بازی داد. مگر خودش در خط خود نوشته نکرده بود؟ او مدیر نامدیر بازی دادش.

او نمک ناشنا، که شورمی خورد می گفت : « غفار برادرقرآنی ام است!» آخر نه پاس برادرقرآنی را دانست نه پاس آب ونمک را !

ــ هی بابا، حالا کجاپاس آن گپها مانده است! حالابسیارکم پیدامی شود، که کسی پاس آب و نمک رادراشته باشد.دنیا را رندی گرفته وچالاکی . دنیای به جان زدن است!

این را راست می گویی! آن گپها ، آن صداقت وراستی را دیگر خواب ببینی بچیم!

آن روز ساعت دوم درسی تازه شروع شده بود. غفار در صنف بود و مصروف درس دادن، که ملازم آمد ترامدیرکاردارد.

مدیر در اتاقش به میان دودسگرت تنها بود. اودر پشت میزش نشسته و پیهم سگرت دود می کرد. دود سگرت که از سوراخهای بینی و دهنش بیرون می زد، لحظه یی جلوصورتش معلق وی ماند، آن گاه شمال باد پکه دود را به سر وصورتش پُف می کردو می برد لای موهای سر و بروتش.

غفار که داخل اتاق گردید، مدیر، به نزدیک ترین چوکی اشاره نمود، که او بنشیند. غفار به ساعتش نگرست وگفت :

ــ با من کار داشتید؟

مدیر خودرا به غفار نزدیکتر ساخته گفت:

راستش را بگویم، غفار جان، چند روز پیش آمده بودند که ترا ببرند!

غفار، حیرت زده می پرسد:

ــ کجا؟

معلومدار که کجا …خاد.

ــ خاد برای چه؟

ــ می گفتند: بالایت اشتباهی هستند.

وسواس وتشویش نرم نرمک به دل غفار راه یافت، تعجب آمیز از مدیر پرسید:

ــ اشتباهی چه؟ آخر چرا؟

ــ نمی فهمم درست، می گفتند: اشتباهی هستند. چند روز ی می برندت برای تحقیق.

غفار لبهایش راکه خشکیده بودبا نوک زبان ترمی نماید ومی پرسد:

ــ چرا برای تحقیق ببرند!؟ چه کاری کرده ام!؟ آخر شما مرا خوبتر می شناسید.

مدیرکه پیهم به سگرتش کش می نمود به حواب می گوید:

ــ می دانم، برای شان زیاد از خودت گفتم. از پاکی وصداقتت گفتم . آنها قبول نمی کرند. بالاخره به این راضی شدند که بروی سربازی . باتاءسف که سر ازفردا، ازاین جا منفک هستی.

با شنیدن این خبر غفار منگ می شود.اصلاً باورش نمی شود که چنین خبری را اززبان مدیربشنود. اوبه چرتهایش اندراست، که دروازه ی اتاق به شدت باز می شود، دونفر همراه با یک سرباز تنفگ به دست داخل اتاق می گردند.بادیدن آنها رنگ از چهره ای غفار کاملاً می پرد ، تنش می لرزد وبرآسمان چهره اش ابرغم می نشیند.

آنها بعد ار گفت وشنود کوتاهی غفار راباخود می برند سربازی .

کودک که سرش راگذاشت به بالشت، لحظه ای بعد خرخرش بلند شدو مثل خرگوش کوچکی به خواب رفت . زن هنوز بخیه می زد و می دوخت. مادرکلان که دانه های تسبیح راآرام آرام می انداخت به فکر غرق بود. چرتهایش او راکلاوه کرده بود. در رادیو، پس ازنشرآنهمه آهنگهای انقلابی ومیهنی، صدای یک گوینده

می براید که می گوید: « طوری که درخبرهاهم شنیدید، منشی عمومی کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق افغانستان ورییس شورای انقلابی جمهوری دموکراتیک افغانستان، امروزدر بیست و ششمین کنگره حزب کمونیست شوروی بیانیه ی پُرشورو انقلابی ایرادکردند، که حال توجه تان را به شنیدن آن جلب می کنم .» به دنبال صدای گوینده صدای کف زدنهای پیهم و هورا هورا بلند گردید. باشنیدن آن خبر مادرکلان گفت :

ــ باز پُرگفتن شروع شد!

ــ بلی غیر از پُرگفتن چی کار دارند؟!

نشر بیانیه در رادیو ادامه داشت ، بیانیه دهنده در قسمتی از گفتارش گفت : « جوانان ما، دیگربه ماهیت انقلاب شان پی برده اند. دیگر جوانان ما دسته دسته و گروه گروه برای انقلاب شان سلاح می گیرند. قرارگزارش قوای مسلح ما، دراین سه ماه اخیر صدها جوان داوطلبانه به صفوف قوای مسلح کشور پیوسته اند.»

مادر کلان، به زن جوان که تازه از دوختن وبخیه زدن خلاص شده بود رو نمود:

ــ چی گفت؟ درست نفهمیدم ، این گوشهای بلازده ام بنگس پیداکرده اند ، درست گپ را شنیده نمی توانم.

زن جوان چین برپیشانی انداخته به جواب گفت :

می گوید جوانها به دل خود وبه شوق خود، میروند عسکری!

ــ وای چرا دروغ می گویند ؟ روی دروغ گوی سیاه! به غیر از ملحدهای خودشان کی به شوق وبه دل خود به عسکری می رود وخودرا به کشتن می دهد؟ دور نمی رویم نزدیک، پیش چشم خود ما، قاسم، به زن و چهارطفل صغیرش رحم نکردند، بیچاره رابا ریش سفیدش به زور بردندعسکری، آخرهم، یگان بخیل آوازه انداخت که، آی قاسم حزبی شده است، آی قاسم مخبر شده است، که دراین سرسفید رفته است عسکری

ــ مرا ازهمان اول باورم نمی شد که قاسم حزبی شده باشد.

ــ بچیم، قاسم آنطور آدم نبود که مخبر می شد. راست بگویم، همین مخبری ومخبرشدن کار مردم اصل وپدرکرده نیست. قاسم بسیار آدم پدرکرده بود. خدا بیامرزد کاکای غفار را، در وقت امانی ، در ارگ شاهی کار می کرد. او می گفت ، یک روز درشعبه نشسته بودم که خود اعلیحضرت آمد. همان روز هایی بوده که نوشورش وشک شکه سقوی تیت شده بود. اعلیحضرت پس از این که شعبه را معاینه و تفتیش می کند، روی خود راطرف کاکای غفاردورداده می گوید: « سرکاتب صاحب! خبررسیده که دراین روزها، آدمهای غیر ، دراین شعبه می آیند ، بعد ازاین به من احوال بدهید که کیها دراین شعبه رفت وآمد دارند. »

کاکای غفار قصه می کرد که : ا این گپ اعلیحضرت بسیاربه دماغم بد خورد واز گپش خونم به حوش آمد.

خلاصه کاکای غفار روئ خودرا طرف اعلیحضرت دور می دهد و می گوید:

ــ حضور اعلیحضرت درست است که من خدمت گذار هستم ، امااین کار از من پوره نیست. خواهش می کنم که این وظیفه را به کدام آدم اوباش بدهید!

ــ باز امان الله خان کاکای غفار راچیزی نگفت ؟

ــ نی، کاکای غفار می گفت که: اعلیحضرت پس ازاین که گپهایم را شنید، سر خودرا شورداده، شورداده ازشعبه برآمد.

بچیم، قاسم هم، آدم اوباش نبود که می رفت ومخبر می شد و خبرچینی می کرد. تو خودت دیدی وقتی بیچاره در عسکری شهید شد، روپیه خدارانداشتند که خرچ گوروکفنش را کنند. اگراو مخبر می بود، یک چهار قران و روپیه حرام حتماً می داشت.

ــ آن را چی می کنی چند روز پیش درشهر، زن قاسم را دیدم. بیچاره ، گدایی می کرد. از چادری ماشی رنگش شناختمش. همین که مرا دید تیر خود را آوردولشم کرده در یک دکان بالاشد. دلم برای مسکین پاره پاره شد.

زن جوان، هنوزحرفش را تمام نکرده بود، که ازحویلی صدایی به گوشش رسید. صدایی شبیه پرزدن پرنده. نگاه زن جوان، از چهره ای مادر کلان پرید به حویلی، که در تاریکی شب خفته بود. مادرکلان پرسید:

ــ چه گپ شد بچیم ؟ چرا یکی و یکبار وارخطا شدی ؟

ــ ازحویلی یک صدا به گوشم آمد.

ــ تو بلندشو ببین، البته باز آمدندمجاهدینها. از دست آنها هم روز نداریم. برای شان بگو، یکبار برای تان گفتم، که امروز نوبت خمیرما نبود. فرداتنور می کنیم، فرداشب بیایند. به خیالم که هیچ گپ را نمی فهمند!

زن جوان چرتی و پریشان، درحالی که ترس در وجودش ریشه دوانیده بود، از چایش دل نادل بلندشد. لب چادرش را به پشت گوشش جا به جاکرد ورفت به سوی دهلیز. نرسیده به دهلیز بازهمان صدابه گوشش رسیدو به دنبال آن بع بع یگانه گوسفند شان نیزازحویلی بلند گردید. زن باشنیدن صدای گوسفند، با شتاب یا بی شتاب خود رابه حویلی رسانید. با صدای لرزان وترسیده پرسید:

ــ کیست؟ کیست درحویلی؟

صدای زن جوان در تاریکی شب گُم شدو بی جواب ماند. ترس بیشتر در وجودش خانه کرد. او باردیگر صدازد:

ــ کیست در حویلی ؟ گفتم کیست؟

ابن بار از گوشه یی صدا آمد:

ــ استی … استی. *

با شنیدن آن صدا، لرزه بر اندام زن جوان افتاد. بدنش سرد شد . تمام بدنش سرد شد. اوبه سوی دهلیز دویده فریاد زد:

ــ دزد! … وای دزد! …روسها!… وای از برای خدا…

زن جوان که داخل اتاق شد، یکراست رفت پهلوی بی بی جان . بی بی جان را بغل زد:

ــ وای برای خدا ، روسها آمده اند! روسها! در حویلی روسها آمده اند!

بی بی جان تا خواست چیزی بگوید، دومرد روسی، یکی افسر ودیگری سرباز درچوکات در، ظاهر شدند. زن سردش بود. می لرزید. ازسردی بود ویا ازترس ، می لرزید. تمام بدنش می لرزید. حالت عجیبی، حالتی شبیه تشنج برایش دست داده بود. خواست بلند فریاد بزند وهمه همسایه ها راخبر کند . اما به نظرش رسید، دستی گلویش را می فشارد و نمی گذارد صدایش را بلندکند. دیگر صدا در گلویش مُرده بود. خواست از جایش بلند شودو به سوی حویلی برود، اما نتوانست. شیمه از وجودش رفته وپاهایش توانش را از دست داده بود. عینکهای زانوهایش، چون فانوسی که بلرزد در باد، می لرزیدند. مادر کلان چون شاهین پیر، از جایش کنده شدوبه سوی دوتفنگدار پَرید وداد زد:

ــ او کافرهای بی دین، چی می خواهید ازما؟ دراین ناوقت شب به خانه دوسیاه سر تک وتنهاچرا آمده اید. برآیید، برآیید، که حالی همراه زن جانم دوتکه تان می کنم!

دو تفنگدارروسی ندانستند، که مادر کلان چه گفت. آنها بی توجه به مادر کلان وحرفهایش ، این سو و آن سوی اتاق را پالیدند. چشم آنی که افسر بوداز گوشه ای اتاق، بار دیگر کشانیده شد به سوی زن جوان. گوشه ای چادر زن جوان، کمی کنارشده بود وقدری اززلفان او حایل گردیده بود بین چشمهای میشی و سرمه کرده اش و آن افسر. این بار از نگریستن به زن جوان افسر راحالت دیگری دست داد وبرآن شد از خیر گوسفند بگذرد.

افسر که هنوز از سوراخ میله ی تفنگش، حرارت بیرون می زد، روبه سرباز، با زبان خودشان گفت:

ــ اوخرس، گفتم : زود شو تیل بیاور.

سرباز گویی، که حرف افسر را نشنیده بود باز پرسید:

ــ کارت را کردی ، مگر چرا آنها را کُشتی؟ پیر زن راکُشتی که به جانت حمله کرد، مگرچرا کودک را کُشتی؟

چرا زن جوان را کُشتی ، بی رحم!

افسر که همانند مار زخم خورده به پیچ و تاب افتاده بود، میله ی تفنگش را سوی سربازدور داده صدازد:

ــ رفیق سرباز بالایت امر می نمایم ، که گیلنه تیل را زوذ بیاور!

شعله های آتش به تندی از این سوی خانه به آن سوی خانه راه می رفت و اسباب و لوازم خانه را در بغل می گرفت. شعله آتش به سوی تاقچه کشانیده شد و سیل آسا به رادیو هجوم برد. رادیو هنوز روشن بود. بیانیه دهنده ، هنوز بیانیه می داد. صدای اوکه در میان صدای سوختن ودر گرفتن وسایل خانه یه مشکل شنیده می شد؛ می گفت :

« من به نماینده گی از دفتر بیروی سیاسی، اعضای کمیته مرکزی وتمامی صفوف حزب دموکراتیک خلق افغانستان، به پیشگاه شما رفیقای عزیز، از افسران، خوردضابطان وسربازان قطعات معدودکشورشوروی کبیر، اظهار سپاس می دارم، که دراین مرحله ی حساس، وظیفه ای انترناسیونالیستی خویش رادر کشور انقلابی ما، بسیار صادقانه و شجاعانه انجام می دهند…»

دیگر اتش رادیو را بلعید و صدای آن خاموش شد.

* استی به زبان معنای ایستاد

سرگرمى دریافت کلمات ، شماره (١)

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۱۳ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

همکار گرامی ما جناب انجنیر غلام جیلانی غیاثی اینک جدول

سرگرمی دیگری را طراحی نمودند که با سپاس از ایشان

خدمت شما عزیزان پیشکش میگردد.

سرگرمى دریافت کلمات ، شماره (١)

در این جدول نام کشور ها با پایتخت های آنها بطور حروف جداکانه بصورت عمودى ( از بالا به پائین و از پائین به بالا) و یا افقى (از راست به چپ و یا از چپ به راست) ویا بصورت مایل ( از بالا به زیر و از زیر به بالا) کنجانیده شده است.

شما میتوانید نام کشور ها و پایتخت آنها را از جدول دریافت و بالای آن خط کشیده و دور آنرا خط بکشید. بطور مثال حروف (کابل) از پائین به بالا از جدول دریافت و دور آن خط کشیده شده است.

نام کشور ها و پایتخت ها:

افغانستان – کابل

استرالیا – کانبرا

اسپانیا – مادرید

امریکا – واشنگتن

ایتالیا – روم

ایران – تهران

پولند – وارسا

دنمارک – کوپنهاگن

روسیه – ماسکو

سوریه – دمشق

عراق – دمشق

فرانسه – پاریس

کانادا – اوتاوا

مصر – قاهره

یونان – آتن

گفتگویی بامحترم خلیل الله فائز تیموری، روزنامه نگار،فعال مدنی و پژوهشگرحقوق بشر.

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه  مؤرخ ۱۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————-

در ادامهِ گفتگو  با همکاران قلمی سایت ۲۴ ساعت

اینک صحبتی داریم با محترم خلیل الله فائز تیموری ،

روزنامه نگار، فعال مدنی و پژوهشگر حقوق بشر.

که خدمت خوانندگان

گرامی پیشکش میگردد.

پرسش :

جناب تیموری گرامی با سپاس و امتنان از همکاری های قلمی شما میخواهم در نخست خود را برای خوانندگان محترم سایت ۲۴ ساعت معرفی نموده و بفرمایید دارای چند فرزند میباشید ؟

پاسخ :

 اینجانب خلیل‌الله فائز تیموری، در ماه میزان سال ۱۳۴۱ خورشیدی در قریه ترکانی سفلی از توابع ولسوالی انجیل ولایت هرات چشم به جهان گشودم. دوران تحصیلات ابتدایی تا پایان دوره لیسه را در زادگاهم، ولایت هرات، به پایان رساندم. در سال( ۱۳۵۹ ) وارد دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دیپارتمنت روابط بین الملل دانشگاه کابل شدم و در سال( ۱۳۶۳ )با درجه لیسانس از این دانشگاه فارغ‌التحصیل گردیدم.

همسرم نیز از دانشگاه کابل در رشته ادبیات دری به درجه لیسانس نائل شده است ،و سال‌ها به‌عنوان معلم در لیسه های نسوان ولایت هرات خدمت نموده است.

ثمره زندگی مشترک ما سه فرزند است: دو پسر و یک دختر. پسر بزرگم در رشته کمپیوتر ساینس از دانشگاه غالب فارغ‌التحصیل شده است. دخترم نیز تحصیلات خود را در رشته ژورنالیزم در دانشگاه هرات به پایان رسانده است. پسر کوچک‌ ترم  دوره لیسه را به پایان رسانده و آماده ورود به مرحله‌ای نوین از زندگی علمی خویش است.

پرسش :

لطف نموده در مورد کار و فعالیت های قبلی تان در افغانستان قدری روشنی انداخته و همچنین بفرمایید در حال حاضر مصروف چه فعالیت ها هستید؟

پاسخ :

 در پی جنگ‌های داخلی از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۱، به ایران مهاجرت کردم. پس از بازگشت به افغانستان، در حوزه‌های مختلف اجتماعی، رسانه‌ای و مدنی فعالیت‌هایی به شرح زیر داشته‌ام:

۱. سوپروایزر در مؤسسه خیریه «داکار» .

۲. مدیر روابط داخلی و خارجی اتحادیه صنعتگران ولایت هرات.  

۳. خبرنگار روزنامه «اخبار روز» وابسته به شورای متخصصان هرات . 

۴. مدیرمسئول و صاحب‌امتیاز ماهنامه «پیام هریوا»  

۵. مدیرمسئول فصلنامه «مِهر»؛ نشریه خدمات اجتماعی زنان افغانستان (وابسته به واسا)  .

 سایر فعالیت‌ های مکمل و همکاری‌ها:

– همکاری قلمی با روزنامه «اتفاق اسلام».

– نماینده شورای متخصصان به‌عنوان نهاد مدنی در ریاست کمیسیون مستقل حقوق بشر هرات  .

– از اعضا و بنیان‌گذاران کمیسیون مشترک احزاب سیاسی، نهادهای مدنی و شخصیت‌های برجسته ملی.  

– دو دوره رئیس دوره‌ای کمیسیون مشترک احزاب سیاسی ولایت هرات . 

– منشی بنیاد فرهنگی-اجتماعی تمدن بزرگ تیموریان افغانستان  .

– مربی آموزشی در کمیسیون مستقل انتخابات .

– سوپروایزر شمارش آرا در کمیسیون انتخابات . 

– معاون، مؤسس و بنیان‌گذار شورای متحد مردمی ولایت هرات  .

پرسش :

علت ترک وطن و پیوستن به خیل مهاجرین چه بوده و در کدام سال ناگزیر به ترک وطن شدید و در حال حاضر در کدام کشور زندگی می کنید؟

پاسخ :

در سال ۱۴۰۱، به‌دلیل فشارهای شدید طالبان، من و خانواده‌ام ناچار به مهاجرت به ایران شدیم. هم‌اکنون در شهر تهران سکونت دارم.

پرسش :

جناب تیموری ، آیا اثاری از شما بطور مستقل چاپ شده ؟  نام ببرید و بفرمایید ، که تا بحال چند اثر از شما به زینت چاپ آراسته شده است.

پاسخ :

 چند اثر زیر را برای چاپ آماده کرده بودم :

۱. قوانین اساسی افغانستان، از لوایح دوران امان‌الله خان تا آخرین قانون اساسی در دوره حامد کرزی.  

۲. تاریخ معاصر افغانستان در دوران جدید.  

۳. تاریخ فعالیت و رشد نهادهای مدنی در افغانستان، که تنها بیست و پنج فصل از آن در ماهنامه «پیام هریوا» به چاپ رسید.

متأسفانه این آثار در جریان حوادث ناشی از تروریسم طالبانی و نابسامانی‌ های ناشی از تاریخ تلخ افغانستان از بین رفتند.

پرسش :

در مورد سرودن شعر میخواهم بدانم که از کدام سال به سرودن آغاز نمودید و در کدام قالب های شعری می سرایید؟

پاسخ :

 از دوران ابتدایی علاقه‌ زیادی به شعر و مقاله‌نویسی داشتم. در سال ۱۳۷۳ به عضویت انجمن ادبی هرات درآمدم. در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای‌ام، تعداد زیادی غزل سروده‌ام که متأسفانه به‌همراه سایر آثارم که برای چاپ آماده کرده بودم، از بین رفتند. بخش عمده‌ای از اشعار حماسی‌ام را پس از مهاجرت به ایران سروده‌ام و تاکنون بیش از ۱۶۰ قطعه غزل و قصیده آماده‌ چاپ دارم.

درمورد بخش دوم سوال شما باید بگویم:

در دل هر انسان عاشق، جایی برای شعر هست؛ جایی که واژه‌ها نه فقط ابزار بیان، بلکه پنجره‌هایی به سوی جان‌اند. برای من، غزل و قصیده نه تنها قالب‌هایی ادبی، بلکه آیینه‌هایی از روح و احساس‌اند؛ آیینه‌هایی که در آن‌ها می‌توان تصویر عشق، عرفان، حکمت و شور زندگی را دید. این دو قالب، با موسیقی درونی و ساختار موزون‌شان، همواره مرا به سفری درونی برده‌اند؛ سفری از دل تاریکی‌ها به روشنایی، از حیرت به یقین، از خاک به افلاک.

غزل، با لطافت و شور عاشقانه‌اش، همواره دل‌نوازترین نغمه‌ی جانم بوده است. هر بیت غزل، چون تپش قلبی است که در سینه‌ی شاعر می‌تپد و در گوش جان شنونده می‌نشیند. قصیده نیز با شکوه و عظمتش، چون بنایی استوار، حامل پیام‌های بلند انسانی و الهی است. در قصیده، شاعر نه تنها احساس، بلکه اندیشه و حکمت را با زبانی فاخر و استوار بیان می‌کند.

پرسش :

آیا به جز از سرودن شعر درکار های فرهنگی و اجتماعی دیگر در شهر محل سکونت تان فعالیت دارید یا خیر؟

پاسخ :

 در حال حاضر، در سال‌های مهاجرت، علاوه بر سرودن اشعار حماسی، حدود (۳۰۰ )اثر شامل رمان‌های طنز، داستان‌های کوتاه و بلند آماده چاپ دارم. همچنین، نزدیک به ۷۰ مقاله علمی، پژوهشی و حقوقی تهیه کرده‌ام که می‌توانند در قالب یک مجموعه مقالات منتشر شوند. شماری از این مقالات علمی و تحقیقی، به‌همراه برخی از داستان‌های کوتاه، پیش‌تر در وب‌سایت وزین «افغان موج» منتشر شده‌اند.

پرسش :

شعر را چگونه تعریف میکنید و به نظر شما شاعر خوب کیست و از چه خصوصیاتی میتواند برخوردار باشید؟

پاسخ :

   تعریف کلی از شعر؛ شعر یکی از کهن‌ترین و زیباترین گونه‌های ادبی است که با بهره‌گیری از زبان آهنگین، تصویرسازی هنری، و احساسات عمیق، مفاهیم را به شکلی فشرده و هنرمندانه بیان می‌کند. شعر، برخلاف نثر، بیشتر به موسیقی درونی کلمات، وزن، قافیه، و ریتم توجه دارد و اغلب از زبان استعاره، تشبیه، و نماد برای انتقال معنا بهره می‌برد.

شعر می‌تواند روایتگر عشق، اندوه، امید، اعتراض، یا حتی سکوت باشد؛ و گاه تنها با چند واژه، جهانی از معنا را در ذهن مخاطب بگشاید.

شعر از منابع گوناگونی الهام می‌گیرد، از جمله:

– احساسات درونی شاعر: مانند عشق، دلتنگی، شادی، یا رنج.

– طبیعت و جهان پیرامون: کوه، دریا، آسمان، پرندگان، فصل‌ها و زیبایی‌های طبیعی.

– تجربه‌های شخصی یا جمعی: خاطرات، رؤیاها، یا وقایع تاریخی و اجتماعی.

– فرهنگ، اسطوره و دین: باورها، داستان‌های کهن، و مفاهیم معنوی.

– تخیل و رؤیاپردازی: گاه شعر از دنیایی زاده می‌شود که تنها در ذهن شاعر وجود دارد.

پرسش :

 اشعار کدام شاعران را بیشتر می پسندید؟

پاسخ :

در میان خیل عظیم شاعران پارسی‌گو، سه نام برایم چون سه ستاره درخشان در آسمان ادب فارسی می‌درخشند: حافظ، مولانا و سعدی. هر یک از این بزرگان، جهانی از معنا و زیبایی را در کلمات خود نهفته‌اند و هر کدام، دریچه‌ای متفاوت به سوی حقیقت گشوده‌اند.

هرچند به تمام شعرای پارسی گو علاقه دارم.

ولی علاقه‌ام به این سه شاعر، تنها از سر تحسین نیست؛ بلکه از پیوندی عمیق با جان و جهان آن‌هاست. در لحظات تنهایی، در شادی و اندوه، در حیرت و یقین، اشعارشان همدم من‌اند. گاه با حافظ فال می‌زنم، با مولانا می‌رقصم، و با سعدی به تأمل در اخلاق و انسانیت می‌پردازم. این سه، نه تنها شاعر، بلکه راهنما و همراه‌اند؛ چراغ‌هایی در تاریکی، و نغمه‌هایی در سکوت.

غزل و قصیده، با صدای این بزرگان، برایم معنای دیگری یافته‌اند. آن‌ها دیگر صرفاً قالب‌های ادبی نیستند، بلکه زبان دل‌اند؛ زبانی که از دل برمی‌خیزد و بر دل می‌نشیند. و من، هر بار که شعری از این بزرگان می‌خوانم، گویی قطره‌ای از دریای بی‌کران معرفت و زیبایی را می‌نوشم.

پرسش :

نظر تان در مورد سایت ۲۴ ساعت چیست و از کدام سال به همکاری آغاز نمودید:

پاسخ :

تقدیر از سایت فرهنگی «۲۴ ساعت» و جمله شاعران و فرهنگیان فرهیخته و بزرگوار آن را ، با نهایت احترام و ارادت.

 بر خود فرض می‌دانم که از تلاش‌های بی‌وقفه و خدمات ارزشمند سایت وزین «۲۴ ساعت» در عرصه فرهنگ، ادب و هنر فارسی تقدیر و تشکر به‌عمل آورم.

 این پایگاه فرهنگی، همچون فانوسی در دل تاریکی، روشنی‌ بخش راه اهل اندیشه و قلم است و با نشر آثار فاخر ادبی، نقشی بی‌بدیل در اعتلای فرهنگ و زبان فارسی ایفا می‌کند.

در این میان، نمی‌توان از نقش درخشان دو گوهر گران‌سنگ این مجموعه، جناب آقای بشیر هروی و جناب آقای مهدی بشیر، چشم‌پوشی کرد. آقای بشیر هروی، با قلمی استوار و نگاهی ژرف، شعر را به ابزاری برای بیان حقیقت، عشق و انسانیت بدل ساخته‌اند. آثار ایشان، سرشار از شور و شعور، همواره دل‌های مشتاق را به وجد آورده و افق‌های تازه‌ای از معنا را گشوده است.

همچنین، جناب آقای مهدی بشیر، مؤسس سایت ۲۴ ساعت که یکی از نویسندگان با سابقه کشور می باشد با احساسی لطیف و نگاهی شاعرانه، واژگان را به رقص درآورده و با خلق مقالاتی سرشار از عاطفه و زیبایی، روح مخاطب را نوازش می‌دهند. صداقت در بیان، عمق در اندیشه و ظرافت در کلام، از ویژگی‌های بارز ایشان است که جایگاه والایی در دل دوستداران ادب و فرهنگ یافته‌اند.

بدینوسیله، ضمن ارج نهادن به زحمات این دو شاعر و نویسندهِ فرهیخته، از مدیریت و دست‌اندرکاران سایت «۲۴ساعت» صمیمانه سپاسگزارم که بستری شایسته برای تبلور اندیشه‌های ناب ادبی فراهم آورده‌اند. امید است این مشعل فروزان، همواره روشن و پرفروغ باقی بماند و نسل‌های آینده نیز از نور آن بهره‌مند گردند.

با آرزوی توفیق روزافزون برای همه تلاشگران این عرصه باید یادآور شوم که من از سالها بدینسو با سایت وزین ۲۴ ساعت آشنایی داشتم تا اینکه از سال گذشته همکاری قلمی ام را با آن  آغاز نمودم. 

پرسش :

برای جوانان هموطن ما که در دیار غربت زندگی می کنند چه توصیه های دارید؟

پاسخ :

پیامی برای جوانان مهاجر، فرزندان رنج و امید و دل‌های بزرگ در تن‌ های خسته:  

شما نه تنها مسافران جغرافیا، بلکه رهروان راهی هستید که با اشک و اراده، با دلتنگی و امید، آن را پیموده‌اید.  

مهاجرت شما، نه از سر میل، که از سر اجبار بود؛ اما در دل این اجبار، شکوهی نهفته است که تنها دل‌های بزرگ از پس آن برمی‌آیند.

شما سفیران صبر و استقامت اید. هر قدمی که در غربت برداشته‌ اید، گواهی است بر شجاعت تان. هر شب دلتنگی، هر صبح بی‌پناهی، هر لبخند ساختگی، همه و همه، نشان از قدرتی دارد که در درونتان شعله‌ور است.

ما به شما افتخار می‌کنیم.  

به آن‌ که در دل بی‌عدالتی، هنوز به عدالت باور دارد.  

به آن‌ که در دل غربت، هنوز بذر مهربانی می‌کارد.  

به آن‌ که با وجود زخم‌ها، هنوز لبخند می‌زند و می‌سازد.

بدانید که ریشه‌هایتان در خاکی‌ست که شما را فراموش نکرده، و آسمان هرجا که باشید، همان آسمان است.  

شما آینده‌سازانید، نه تنها برای خود، بلکه برای جهانی که به صدا و توانمندی های شما نیاز دارد.

با تمام وجود، برایتان آرامش، امنیت، و بازگشت به سرزمینی که روزی دوباره آغوش خود را بروی شما خواهد گشود، برای شما آرزو پایداری و استقامت می‌کنم.

پرسش :

در پایان اگر پیام و یا مطلبی است که نپرسیده باشم لطف نموده بیان کنید.

پاسخ :

 با سپاس از شما اینک « قصیده ی »  را از این طریق تقدیم خوانندگان محترم سایت وزین ۲۴ ساعت می نمایم.

مؤفق و مؤید باشید.

 « قصیده ی سفرنامه ی دل »

 زاده‌ی   ترکانی‌ام  ، از  خاک   پاکِ  هِراتم  

در  دل  تاریخ   و  فرهنگم ، من   آن  اثباتم  

 در دل آن خاک پرگُل، ریشه‌ام شد استوار  

با نسیم  علم  و دانش ، پرگشودم  در بهار  

 در دبستان و د بیرستان،  گذشتم   با امید  

تا که رفتم  سوی  کابل، با  دلِ   لبریز   دید  

 در حقوق و علمِ سیاست، گشتم آگاه و پُر  

فارغ از  دانشکده،  با  همتی چون کوه و دُر  

 همسرم هم اهل دانش، هم‌دل و هم‌راز بود  

در ره   تعلیم   دختر  ها،   چراغی   باز  بود  

 ثمره‌ی این عشق روشن، شد سه فرزند نکو  

هر یکی چون اختر شب، در درخشان جست‌وجو  

 پسرم   در   علم   رایانه ، رسید از غالبش  

دخترم   در    ژورنالیزم  ، شد بلند آوازه‌اش  

 آن یکی فرزند دیگر ، تازه از  لیسه گذشت  

در مسیر تازه‌ای، با شوق و امیدی سرشت  

 در هجوم فتنه‌ی جنگ، از وطن رفتم برون  

در دیار یار ایران،   خانه   کردم    در سکون  

 بازگشتم چون  وطن   را دیدم از نو در نیاز  

دست در کار مدنیت، دل به خدمت، بی‌مجاز  

 در « داکا »   بودم آن‌گاه  ، ناظرِ   کارِ  نکو  

در «اتحادیه‌ی صنعت»، گشتم آن‌جا هم‌گرو  

 در «اخبار روز» نوشتم، از  حقیقت، از امید  

در  «پیام هریوا»  هم ، دادم  اندیشه نوید  

 در «مِهر» از زن نوشتم، از حقوق و از شرف  

تا که گردد نام زن، در جامعه، چون شعله‌قف  

 با «اتفاق اسلام» هم ، هم‌ قلم بودم بسی  

در حقوق بشر هرات، داشتم نقشی رسی  

 در کمیسیون احزاب، هم‌دل و هم‌پای بودم  

در  تمدن‌ نامه‌ی    تیمور ، چو    مینای بودم  

 در شمارش، در نظارت ، در  کمیسیونِ رأی  

در نهاد  مردمی ، بودم   چو   فانوسِ شبای  

 لیک در   سالی   سیاه   ، با   فشار  طالبان  

باز هجرت شد  نصیبم ، با دل و  با استخوان  

 در دل  تهران   نشستم  ، با  دلی پر از غبار  

لیک خاموشی نگشتم، شعله‌ور ماندم چو نار  

 داشتم آثاری  آماده ، از   حقوق   و از وطن  

از امان‌الله   به کرزی  ، از  شریعت تا سخن  

 از     نهاد    مدنیت،   از    تلاش    نسل   نو  

لیک افسوس آن همه آثار، شد خاکستر فرو  

 شعر و اندیشه، رفیقِ  کودکی‌  هایم  شدند  

در غزل، در قصه‌ها، هم‌راز شب‌ هایم شدند  

 در هرات، انجمن شعرم، خانه‌ی دل‌های ماست  

لیک آثارم چو خاکستر، در آتش شد فناست  

 باز در ایران نوشتم،  قصه و   شعر  و  غزل  

بیش از صد شعلۀ جانم، شعله زد در این محل  

 رمان و طنز و مقالات ، هفتاد  و بیشتر  رقم  

در «افغان موج» نوشتم، با قلم، با شور و غم  

 در غزل   دیدم    تجلی  ، از تپش‌  های  دلم  

در قصیده، حکمت و عرفان، شد چراغ منزلم  

 با سه گوهر، هم‌نشینم: حافظ و سعدی، جلال  

هر سه در جانم چو خورشیدند، در شب‌های حال  

 با  یکی   فال   و تفأل، با دگر رقص و سماع  

با یکی  در   فکر  اخلاقم  ، درونِ اشک و داع  

 شعر را آیینه دیدم، از  دل   و جان   و شعور  

تا رسانم   نور  معنا ، در دل  شب‌  های  دور  

 در ستایش از «بیست‌وچهار»، این چراغِ اهل دل  

می‌نویسم با ارادت ، با   زبانی   چون عسل  

 در کنار آن دو  گوهر  ، بشیر  و مهدی  عزیز  

شعرشان آیینه‌ی جان است، پر ز مهر و پر ز چیز  

 بشیر هروی چو  کوهی  ، در بیانِ  حق‌طلب  

مهدی بشیر از لطافت  ، می‌زند   بر دل طرب  

 در کنار این دو گوهر، سایتشان   شد چون چراغ  

در شب تاریک فرهنگ، روشنی‌بخش است و باغ  

 سخن    آخر   به   جوانان ، ای امید نسل نو  

در مسیر رنج و  هجرت،  دل   مبندید  بر عدو  

 هر قدم در راه غربت، می‌شود   سرمایه‌ات  

هر  نفس د  ر  سینه‌ات،   فریادِ   استقامتت  

 با امید  و  با   اراده  ، می‌توان از  نو شکفت  

می‌توان  در خاک   غربت ، باغ معنا  را نهفت  

 گرچه دور از خاکِ مادر، ریشه‌هاتان زنده‌اند  

در   دل   هر   موج    غربت،   گوهر   آینده‌اند  

 در دل شب‌های غربت، صبح روشن می‌رسد  

هر که دارد  نور  ایمان ، تا   ابد   روشن رسد  

 قصه‌ی من بود  این‌ گونه،  از  وطن تا غربتم  

لیک در هر گام ، روشن   بود   شوقِ   هدفم  

 تا بماند    نام   من  ، در   دفتر   شعر  و هنر  

این قصیده شد   ز   فائز  ،  با  دلی  لبریزِ  پر  

 خلیل الله فائز تیموری ، روز نامه نگار ،

فعال مدنی و پژوهشگر حقوق بشر.

 بشیر هروی:

جناب فائز تیموری عزیز از اینکه به سؤالاتم پاسخ دادید از لطف  شما تشکر و قدردانی نموده ، سعادتمندی و طول عمر با برکت برایتان تمنا دارم.

به شما چه ؟

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه  مؤرخ ۱۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————

به شما چه ؟

گر زشت و بد و خرد و خرابم، به شما چه؟

دل سوخته   و  سینه کبابم ، به شما چه؟

در دست با سوادم  و  در دست بی سواد

دفترچه‌ام  و  یا که  کتابم  ، به   شما چه؟

در نزد   خداوند   کریم    از    همه    بهتر ! 

هرچند که  در جام  شرابم ، به  شما چه؟

احساس    ندارید  ،    ببینید     ،    بفهمید

آسوده‌ام    و  یا  به عذابم ، به  شما چه؟

سرگرم خود  استم  به  کسی کار ندارم! 

گر خاکم  و  یا  بادم  و  آبم ، به شما چه؟

مسئول  غزل خانه ی  چوبیِ  خودم  من

گر پهره کنم یا  که  بخوابم ، به شما چه؟

در فصل   صد   و  باب  دو  صد گیر نمودم

در آخر   و   یا   اوّل بابم  ،   به  شما چه؟

تصویر     خیالاتم      و     زیبایی      باغم

گلبرگم  و  یا برگ گلابم ،  به شما چه؟…

نویدالله محرابی (صافی)

زخم کهنۀ سال نوین

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه  مؤرخ ۱۱ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

زخم کهنۀ سال نوین

سال نو آمد ولی جنگ و جـدل افزون شدست

کودک وپیرو جوان  بی حد غرق خون شدست

از کرونا  اضطراب  و ترس و  وحشت زاده شد

بعد ازآن جنگ اتم سرشار از طاعون شدست

بس که زخـم کهنه در تـن می‏کشد سال نـوین

هریک ازترس شرار جنگ  سراطون  شدست

نظم و قانون  جهان  را  حرص  قدرت  می‏خورد

عــدل و آزادی اســیـر فـتـنـۀ ملعــون شدست

طالـبان زور و  زر  انـسـانـیـت  را کـشـتـه انـد

رحم و احساس از نهاد سنگدل بیرون شدست

بس زمین سـوخته گـورستان انسان کرده انـد

آرزو و عشق و احساس بشر مدفـون شدست

شــبـروان  کـور دل  در  روز  دزدی می کـنـنـد

حرص و بدمستی نهان درکاسۀ افیون شدست

خلـق مظلـوم از بـرای لـقـمه نـانی جـان دهـد

ظالم از خـون دل و رنج  بشـر قارون شدست

قـصـر لیلا را بـه  صد  افسـون  طلا کاری کنند

دشـت آتـشناک و ویـران کلبۀ  مجنون شدست

عـشـق از دشـت جنون خیزد  نـه  از کاخ طلا

در دل ویـرانـه صـد گنچ گهر  مکنون  شدست

عشق واخلاص ومحبت  مرده در  دل ها مگر

جـانشین همدلی ها خـدعـه و افـسـون شدست

اختلاط و درد دل گفـتـن عجـب  بیگانـه گشت

تا که دنیای مجـازی خامه و مضمون شدست

عشق را با هـوش مصنوعی بـه میدان آورند

شور و احسـاس دل پاکیزه  دیگرگون شدست

از لب سیحـون بـه گـوش دل نمی آیـد غـزل

تا خموشستانِ دل بشکستگان جیحون شدست

ترسـم افـراط و سـتم  ویـران کند قـصر مراد

تا وفـاق و همدلی بی پایـه و مظنون شدست

رسول پویان

۲۸دسامبر ۲۰۲۵ 

آغاز سال نو ۲۰۲۶ میلادی بر همه مبارک باد

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه  مؤرخ ۱۱ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱ جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

آغاز سال نو ۲۰۲۶ میلادی بر همه مبارک باد

سال نو ۲۰۲۶ را به تمام هموطنان عزیز ما ، بخصوص خوانندگان

محترم  و اخصآ  همکاران قلمی  سایت ۲۴ ساعت و خانواده

های محترم شان تبریک و تهنیت گفته ، آرزومندیم سال نو

سال پایان جنگ  و خونریزی در جهان ، سال آرامش و صلح

برای همه انسانها و سال خوب وبا برکتی برای همگان باشد. 

امیدواریم دراین سال شاهد امنیت کامل، آسایش و گشوده

شدن صفحه ای جدیدی برای هموطنان عزیز ما بخصوص

بانوان کشور باشیم ، انشاءالله.

با عرض حرمت

مسئولین سایت ۲۴ ساعت

مهدی بشیر و قیوم بشیر هروی

قابل توجه همکاران محترم قلمی،دوستان وخوانندگان گرامی !

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  مؤرخ ۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

قابل توجه همکاران محترم قلمی

، دوستان و خوانندگان گرامی  ! 

احترامآ به اطلاع عموم رسانیده میشود که

سایت ۲۴ ساعت از فردا چهارشنبه ۲۴ -۳۱ دسامبر 

نشرات ندارد ، 

دوستان میتوانند مطالب شانرا ذریعه ایمیل ارسال نمایند ،

انشاالله در بازگشت از سفر بدست نشر سپرده خواهند شد.

باعرض حرمت

سرپرست سایت ۲۴ ساعت

قیوم بشیر هروی 

ملبورن – آسترالیا

چشمان  منتظر

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  مؤرخ ۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

چشمان  منتظر

چشمان منتظرم

هنوز

ترا در قاب در می طلبند

و هنوز دوست میدارم

تک تک در به صدا آید

و تو در قاب در حاضر شوی

فاصله ی جسم بی انتهاست

اما فاصله ی دل

یک نگاه ست

بازآ

و دریچه خالی خانه ام را

با قامت عشق

زنده ساز…

هما طرزی

نیویورک

۱۸ اکتوبر ۲۰۲۵

Waiting eyes

My waiting eyes

Still

Are looking for you

At the door

And I still like it for you

To knock one at the door

And I still like it for you

To appear at the door

And the heart is a gaze

come again

and revive the empty door of my house

with the height of love…

Homa Tarzi

New York

October 18, 2025

درد ها

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  مؤرخ ۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

درد ها

رنج من را بیش  کرد و رنج  خود را کم نمود
باختم   من عمر  ر ا در  پای  او   ترکم  نمود

خود به دستی خویش چندین زخم زد برشانه‌ام
تا که من  چیزی  نفهمم  ظاهراً  مرهم  نمود

آسمان هم با منی مسکین به قهر و جنگ بود
در زمستان صورتم را  خیس  با  شبنم نمود

گرم بودم  تا که  دیدم  پیچ   و  تابی  روزگار
این بلندی ها  و  پست  عاقبت سردم نمود

در  تصورگاه    خود    تصویر   زیبا   ساختم
رنج دنیا   آمد و   تصویر   را   پر   غم   نمود

مثل شاگردش برایم گفت: حالت بهتر است
از توانم زد  به  بالا  پرسشی  مبهم   نمود

رفت فصلِ   تازه  و سرسبز    باغِ    زندگی
درد داد و  درد  داد و  غرق  در  دردم  نمود

درد ها را مثل چندین  سنگ چیدم، ناگهان!
کوه گشت و قامتی بیچاره ام را خم نمود

نوید الله محرابی صافی

بادهء عشق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  مؤرخ ۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

بادهء عشق

« آن کهنه‌ کلیدیم  که دندانه نداریم »

ره در  دلِ  قفلِ   درِ  میخانه    نداریم

آزادِ جهانیم و غمی در دل ما  نیست

آواره ی عشقیم و غم  خانه   نداریم

ما شمع خموشیم که افتاده به کنجی ست

با رشتهِ خود سوزیم و پروانه نداریم

گر بادهٔ عشق از دهنِ جام تو نوشیم

غیر از تو  دگر  ساقیِ  رندانه  نداریم

هرچند که دنیا همه آکندهٔ غوغاست

با هر صفتِ نیکِ  تو  فسانه   نداریم

آموخته ایم از تو  ره  و  رسمِ محبت

جز تو نفس و  همدمِ  جانانه  نداریم

گم گشتهٔ آن وادیِ  حیرت  شده اما

بی نورحضور تو به  جان  لانه نداریم

ای عشق، تویی مبدأ آرامشِ هستی

با کینه و با خشم سر و شانه نداریم

سیدجلال علی یار

 ملبورن – آسترالیا

۲۱ دسامبر ۲۰۲۵  

میهن

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  مؤرخ ۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

میهن

میهنِ خوش زمین من بی گل و بی چمن شده

لاله به خون تپید و مُرد ماتمِ   نسترن شده

موجِِ شلیک  در  هوا  عقل    نترسد  از خدا

مرگ  فقط برای  ما مژه  به  هم زدن شده

بود بهشت  جاودان  میهن  خوش  دیار من

آتشِ  ظلم   طالبان  دوزخی  بهر زن  شده

برده پناه  به آشغال کودکی  در سراغ نان

پاره لباس کهنه  ای جامه  و  پیرهن شده

نیست  دگر هوای  صاف در  وطن عزیز ما

بوی تعفن هر طرف، جاده پُر از لجن شده

کاسه ای صبر زیر پا، خشم و عناد بهر ما

فحش به ظلم روزگار لذت هر دهن شده

یار   ز یار   می رمد ،  بته  ز خار  می رمد

دوست به روز مشکلات یاورِ دلشکن شده

شاعرِ بی   بهای  ما   با غزلِ   سیاه خود

رفته به زیر خاک غم « غایب » و بی کفن شده

داکتر سلیمان غایب 

گفتگویی با محترم بشیر احمد بشیر (شیرین سخن) شاعری از خطهء ادب پرور هرات

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  مؤرخ ۲ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

در ادامهِ گفتگو  با همکاران قلمی سایت ۲۴ ساعت

اینک صحبتی داریم با محترم 

بشیر احمد بشیر (شیرین سخن)

شاعری از 

خطه ء ادب پرور هرات 

که خدمت خوانندگان

گرامی پیشکش میگردد.

پرسش:

جناب آقا ی شیرین سخن گرامی، با سپاس و امتنان از همکاری ها ی قلمی شما، لطفاً در آغاز خود را برای خوانندگان محترم سایت ۲۴ ساعت معرفی نموده و بفرمایید دارای چند فرزند میباشید؟

پاسخ:

بسم الله الرحمن الرحیم

با سپاس فراوان از سایت وزین و فرهنگی « ۲۴ ساعت » که با مهربانی و ادب پروری، اینجانب را شایسته  این گفت وگو دانستند، 

اینجانب بشیر احمد بشیر، ملقب به  « شیرین سخن » ، نواده مرحوم استاد محمد حسن هراتی شیرین سخن می باشم.

در سال ۱۳۷۱ خورشیدی ازدواج کردم و ثمره این پیوند شش فرزند است: دو دختر و چهار پسر.

پرسش:

لطفاً در مورد کار و فعالیت های تان قدری روشنی انداخته و بفرمایید در حال حاضر مصروف چه فعالیت هایی هستید؟

پاسخ:

 با تشکر از محبت شما ، من هیچگاه شغل دولتی نداشتم و همواره مصرو ف فعالیت های آزاد پیشه وری بوده ام.

در شغل موبایل فروشی ، فروشگاه موبایل و سیم کارت داشتم و به مدت هفت سال نیز بعنوان وکیل صنف موبایل فروشان و تعمیرکاران موبایل در هرات خدمت کردم. همچنین عضو هیئت اداری اداره ٔ ملی پیشه وران نیز بوده ام و مدتی  هم در بخش مرغداری گوشتی که متعلق به خودم بود فعالیت داشتم، اما متأسفانه متضرر شدم و در حال حاضر به کرایه سپرده شده

است. علاوه بر همه اینها در کنار آن، یک شهر بازی اطفال دارم که به صورت سرپوشیده در مجتمع « سیتی پارادایس« » فعالیت میکند و در حال حاضر ویژه بانوان و اطفال بوده و امور کنترول و پیشبرد آن به دست خانم ها می باشد، هرچند کرایه بلند و درآمد اندک، مشکلاتی را به همراه داشته است.

پرسش:

آیا زمانی ناگزیر به ترک وطن و پیوستن به خیل مهاجرین شده اید؟ بفرمایید در کدام سال و اکنون در کجا زندگی می کنید؟

پاسخ:

بلی ، در سال ۱۳۷۵ خورشیدی، در دوره نخست حکومت طالبان، به دلیل فشارها و اطلاعات نادرست، ناگزیر به ترک وطن

شدم و به جمهوری اسلامی ایران مهاجرت نمودم و تا سال ۱۳۸۱ در شهر تهران بود و باش داشتم.

پس از بازگشت به هرات، به مدت دوازده سال با کمپنی مخابراتی « روشن » همکاری تجارتی داشتم  که تا ختم قرارداد  ادامه یافت و در حال حاضر در شهر هرات، ناحیه هشتم، در محل آبایی خود زندگی میکنم.

پرسش:

در مورد سرودن شعر میخواهم بدانم که از کدام سال به سرودن آغاز نمودید و در کدام قالب های شعری می سرایید؟

پاسخ:

از دوران کودکی به شعر و ادب علاقه داشتم وآثار شاعران بسیاری را مطالعه میکردم. خود را شاعر فنی و تخصصی نمیدانم و چنین ادعایی هم ندارم؛ اما عاشق شعر، ادب، فرهنگ و هنر هستم و این علاقه نیز میراث خانوادگی میباشد.

از سال ۱۳۶۷ به طور جدی به سرودن شعر پرداختم و با استاد محمد ظاهر ارشاد و استاد نائض، در رادیو و تلویزیون وقت

همکاری داشتم. 

بیشتر در سبک خراسانی و ترکستانی، با زبان ساده، ملی و حماسی شعر گفته ام و به سبک عراقی نیز علاقه مندم، اما ترجیح میدهم در سبک آزاد خود باقی بمانم .

پرسش:

آیا به جز شعر، در فعالیت های فرهنگی و اجتماعی نیز سهم داشته ا ید؟

پاسخ:

بلی، زمانی ارتباط و حضور فعالی در این عرصه ها داشتم، اما متأسفانه فعلآ گوشه نشین هستم.

و در حال حاضر بیشتر از طریق شبکه های اجتماعی، به ویژه فیسبوک، ارتباط فرهنگی دارم.

پرسش:

نظر شما در مورد سایت  « ۲۴ ساعت » چیست و از چه زمانی همکاری تان آغاز شده است؟

پاسخ:

با صراحت می گویم که سایت  وزین  « ۲۴ ساعت » یک رسانه معتبر، فرهنگی و خدمتگذار واقعی در عرصه گسترش شعر، ادب، زبان و فرهنگ افغانستان است . و نقش این سایت در معرفی شاعران و آثار ادبی، بسیار برجسته و ارزشمند می باشد.

 مدت زیادی نمی شود که خوشبختانه با این رسانه پربار آشنا شده ام .

پرسش:

برای جوانان هم وطن ما که در دیار غربت زندگی می کنند، چه توصیه ای دارید؟

پاسخ:

خود را کوچک تر از آن میدانم که توصیه ای بزرگ بدهم، اما با تأکید عرض می کنم:

جوانان باید برا ی کسب دانش و مدارج علمی تلاش کنند، آینده وطن به توان علمی و عملی آنان نیازمند است.

ما دچار غفلت شدیم، اما آنان غافل نباشند.

موفقیت هر جوان افغان، چه در داخل و چه در خارج از کشور را آرزومندم.

پرسش:

شعر را چگونه تعریف می کنید و شاعر خوب از نظر شما کیست؟

پاسخ:

به باور من، شعر بیان فشرده و هنرمندانه احساس، اندیشه و تخیل انسان است که با زبان آهنگین و تصویرساز عرضه می شود؛

بیان منظم حقیقت های روز در قالب های عاشقانه، عاطفی، حماسی، میهنی، عرفانی و دگرگونی ها.

شاعر خوب کسی است که صادق، آگاه، مسئول و متعهد به انسان و جامعه ٔ خویش باشد.

پرسش:

اشعار کدام شاعران را بیشتر می خوانید؟

پاسخ:

به شعر حافظ، بیدل، سعد ی شیرازی و مولانای بزرگ دلبستگی دارم ، از صائب تبریزی، سبک نیمایی، فروغ فرخزاد، پرتو نادری و قهار عاصی نیز بسیار می خوانم و به همه شاعران بزرگ کلاسیک و نیمایی احترام می گذارم.

بشیر هروی :

در پایان اگر مطلبی هست که نپرسیده باشم، بفرمایید :

پاسخ:

با سپاس باید بگویم مدر مورد سرگذشت و تلخی هاییکه در در اوضاع نابسامان وطن پشت سر گذاشتم چیزی پرسیده نشد .

باید بگویم از ۲۴ حوت تا امروز، شاهد تلخ ترین دوره های زندگی در کشور بوده ام که اگر فرصت باشد، در گفت وگوهای بعد ی به آن خواهم پرداخت .

تشکر ویژه از سایت معتبر »۲۴ ساعت« بابت محبت و بزرگ منشی.

درود و مهر نثار شما، جناب آقا ی قیوم بشیر هروی، شاعر فرهیخته و توانای وطن ، معذر ت از اینکه  در پرسش های مختصر جناب شما پاسخ های طویل داده ام دادم.

بشیر هروی :

خواهش میکنم ، افتخار بخشیدید ، مؤفق و مؤید باشید.

پایان

 دو بیتی های یلدایی 

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه  مؤرخ ۱ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

 دو بیتی های یلدایی 

شبِ   یلدا   ندارد     در   شریعت

سیاق و صبغه ای هم در حقیقت

ولیکن رحمت است این شب به مؤمن

چو طولانیست  عبادت راطریقت

+ + +

شبِ  یلدا  شبِ  زیبای  من بود

شبِ عشق و شبِ دنیای من بود

ثنا و حمد  بی  پایان  چو  گفتم

انیس و مونسم  خدای من بود

+ + +

دراین شبها  بگریم  بهر  میهن

بنام صلح نمود محصور دشمن

بلا  و  اژدها   و   مار  و  عقرب

به گِرد کشوری ما  سایه افگن

+++

شبِ یلدا بوّد خوشتر   عزیزان

برای    ملت     آواره ای   مان

دعا کن از دلِ خونین به میهن

شبِ درد و  شبِ سوزاست به افغان

+ + +

دراین شب می توان صد بار درودی

نثار ِاحمد مختار(ص)  سرودی

شفاعت می کند در روز محشر

خدای وحدت و  واجب  وجودی

+++

اگر یلدا شبِ تاریک زمین است

نیایش نیمه شب از بهترین است

شبِ وصل است شبِ عشق است شبِ تار

که بحر ِرحمت اش اندر کمین است

+ + +

ترا عزت     خدای    مهربان   داد

که یادش چون کنی شبهای یلدا

قسم خورد آن خدا بر ذات پاکش

سمیع هستم  اگر  دارید  نوا ها

+ + +

من امشب تا سحر بیدار  بودم

به گِرد    آسمان   تذکار   بودم

بسی شکرانه گویم بر  خدایم

دلی خونین و بس افگار بودم

+ + +

من امشب با خدایم  راز  کردم

دلی بشکسته ام  را  باز کردم

الهی شکر تو گویم ز حد بیش

سری شب تا سحر نماز کردم

+ + +

ببخشاید گناهت  صد  هزاران

و«لا» چون «تقنتو » گوید بانسان 

خدا گوید مرا   تو یاد   می کن

که تا من یاد تو گویم به هر آن

+ + +

من امشب گریۀ هق  هق نمودم

ز درد میهنم  چون   دق نمودم

شبِ یلدا به  پیش   خالق خود

ز خون دل چنان  فندق  نمودم

+ + +

شبِ یلدا ستایش می کنم من

خدای خود نیایش می کنم من

خوش است یلدا و طولانی عبادت

به اشک و سوز نمایش  می کنم من

+ + +

در این شبها بده فطر و ذکاتت

ز تاریکی و  ظلمت  ده نجاتت

یتیم و بی کسان خفتند گرسنه

چو دستگیرت شود روزِ مماتت

+ + +

شبِ یلدا شبِ شور و جوانی

شبِ وصل و شبِ رازی نهانی

بدرگاه ِ  خدا  عذر   و   ثنا  کن

قبولِ حق شود این کامرانی

+ + +

اگر سوز ِ دلی داری  به  یلدا

شبِ فیض است و شبهای درازا

به ذکر ِحق شوید مشغول امشب

به دردت میخورد این  سوز دلها

+ + +

نوای   سرمدی    آغاز   کردم

ببالِ شوق  چون   پرواز کردم

شنیدم من نوای « بیدل ِ » را

ز مستی  گریۀ  دمساز  کردم

+ + +

مرا شور و نوا هردم کنون است

بدرگاه ِ خدا  یکسر   فزون است

که دارم دوست ، من شبهای یلدا

می وحدت بکف ما را زرغون است

الحاج محمد ابراهیم زرغون

۱۲ دسامبر ۲۰۱۸

اسلو – ناروی

یلدا ، روایت ایستادگی نور

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه  مؤرخ ۱ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

یلدا ، روایت ایستادگی نور

شب

تا زانوی جهان

قد کشیده است،

و اهریمن

بر شانه‌های شهر

دست سنگین خویش را

می‌آزماید ،

اما ما

ایستاده‌ایم،

با جامی از آتش،

با نام « میترا » بر لب،

و حافظه‌ای

که واژه‌ی شکست

را هرگز

به خاطر نمی‌آورد ،

ای تاریکی!

تو

چیزی جز

مکثی کوتاه

در تقویم خورشید نیستی

از دل همین شب،

که دندان‌هایش را

در گوشت زمان

فرو برده است،

سپیده

قد می‌کشد ،

چون شمشیری

در مشت کودکی

که هنوز

از ترس

چیزی نمی‌داند ،

اهورامزدا

دور نیست،

خدا

در مسجد

محبوس نیست،

مسیحا

در کلیسا

به صلیب آویزان نیست،

و هوم

در گودواره

به خواب نرفته است…

اما ،

در همین شراب ‌اند

که لب‌ها را

به خنده‌ای

عصیانگر می‌گشاید،

در همین شعله‌اند

که از نگاه عاشق من

برمی‌خیزد

و شب را

شرمنده می‌کند ،

یلدا

شب تسلیم نیست ،

شب سوگند است ،

سوگند انسان

که با تمام زخم‌هایش

باز هم

طرف نور

بایستد

پس

« بزن، ساقی، دف!»

« بزن، ساقی، می!»

که این شب

آخرین دندان تاریکی‌ست،

و سپیده

پشت در،

نام ما را

صدا می‌زند .

میترا وصال

۲۰ دسامبر ۲۰۲۵ 

لندن – انگلستان

کافه ی دل

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه  مؤرخ ۱ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

کافه ی دل

” من منتظرم تا  شب  یلدا  برسد”

در کافه‌ی دل  یار  به  نجوا  برسد

سازیم چراغانی و این کلبه‌ی عشق

شاید که  هوای  کوی  لیلا  برسد

من خسته شدم از این همه تنهایی

شاید که  امیدم  شب  فردا برسد

امشب که چه زیباست کنارم باشی

یک باره دو دلداه به   شیدا برسد

تا سجده کنم محبوب دیرینه‌ی خود

آوازه‌ی   عشقم    به    ثریا برسد

آن لحظه که من گرم خیالش باشم

دل تشنه‌ی دیدار  به  دریا برسد

از  عشق  بخوانم  بزنم  فال وفا

باشد که نسیمی به تماشا برسد

سروده یلدایی تقدیم شما عزیزان

یلدا تان فرخنده باد

عالیه میوند

فرانکفورت

۲۰ دسامبر ۲۰۲۵

شب دیجور

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه  مؤرخ ۱ جدی  ( دی ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی –  ملبورن – استرالیا

شبِ یلدا

این همان دراز ترین شب سال است که پایان ان پیروزى نور برظلمت را رقم میزند و روز ها رو به درازى میگذارند

این شب را مردم دور هم جمع شده و با نشاط و سر گرمى میگذرانند و چه خوب است که درین شب طولانى و سرماى استخوان سوز بیاد سفره هاى بى رنگ و بوى هم وطنان خویش هم باشند.

این سروده هرچند که تکرارا میباشد ولى لا اقل مارا بیاد بینوایان مى اندازد

که دراین شب اجاق. و اطاق گر مى ندارند و درین شب با گرسنگى و سرماى طاقت فرسا. دست و پنجه نوم میکنند :

شب دیجور

باسفره بى رنگ و بو هر شب  بود  یلداى من

پنهان من ، پیداى من ، امروز  من ، فرداى من

سرماى طاقت سوز دى ، تا استخوانم میخزد

پنهان کجا خواهد شدن ، این رعشه ى پیداى من

تا سفره ى من شد تهى ، پر شد ز غم دل در بدن

هر گز نمى اید به کف ، سودى ازین سوداى من

یک مشت حکام  دغل ،   نان   مرا   دزدیده اند

بر گوش دزدان کى رسد، از سوز دل اواى من

گفتى شب یلدا بیا   دل   از   عزا   بیرون کنیم

ارى ، اگر اید خوشى ، در این  دل شیداى من

یلدا خوش است از بهر تو ، چون سفره ات رنگین بود

یلداى من ارد به خواب ، آش ابو درداى  من ۱

دیوار شادى تو شد از اهن و سیمان و سنگ

هرلحظه مشت گل برد، توقان غم، از داى من ۲

دیجور باشد هر  شیم گر تیر  یا  بهمن   بود ۳

خوابى ندارد چشم من ،با خوان غم افزاى من

خشت و گلى ایوانِ  دل   ،از بس که شد   با غم عجین

تغییر کرد این قافیه، از داى من، بر زاى من ۴

دستى نه تا بر سر زنم ، پاى نه تا بر در  زنم

با معده ى از تان تهى، اى واى من ، اى واى من.

محمد على فرحتیار

۲۰ دسامبر ۲۰۱۸

فرایبورگ –  المان

٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠

پى نوشت:

۱ – اش ابو دردا : نوعى غذا که به نیت شفاى مریض تهیه میگرددو براى فقرا میدهند

۲-  داى : دیوار گلى

۳- دیجور : تاریکى ، شب تاریک و طولانى

۴ -زاى : امر به زاییدن و به معنى زاینده. در ترکیب : وازاى ، سخت زاى.