۲۴ ساعت

ایمان و انسانیت

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۳ عقرب ( آبان ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۵ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

ایمان و انسانیت

صداقت جزو  ایمان  است ، وطندار

ایمان، باور و پیمان  است  ، وطندار

مسلمانی ، شرافت ، نوع‌  دوستی

درستی، راهِ رحمان است ، وطندار

به  همسایه   اگر    یاری    رسانی

نشانِ لطف و احسان است، وطندار

مکن  دل  را  اسیرِ   کینه  و   بغض

محبت، شمعِ درمان است، وطندار

زبانت   را   به   هر  گفتار    نکو دار

سخن  ، آیینهٔ  جان  است ، وطندار

به دست  آور  دلِ  بشکسته ای را

که این بینش، انسان است، وطندار

بیا    با   هم    بسازیم   خانهٔ  صلح

که صلح، آرامشِ جان است، وطندار

بشیر احمد شیرین سخن

درد وطن

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۲۹ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۱ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

درد وطن

 چرا   دردِ  وطن  درمان  ندارد

چرا   این  رنج‌ ها  پایان  ندارد

 چرا خاموش شد آوای مکتب

 چرا پژمرده گشت خندِ مرتب

کجا رفتند، کجا شد صبحِ امید

چرا هر گرگِ دون آمد و  درید

 چرا نوکِ قلم‌ها گشته بی‌رنگ

 قلمداران همه گردیده دل‌تنگ

 چرا آموزگارم  خسته‌   تر شد

چرا تدریسِ استاد بی‌ثمر شد

 چرا تعلیم و تدریس بی‌نوا گشت

 چرا اخلاق و عرفان زیرِ پا گشت

 چرا اطفالِ  ما با  پایِ  خسته

به فرشِ نا امیدی‌ ها نشسته

چرا فرهنگِ ما بی‌سرپناه گشت

 چرا خاموش و خسته، بی‌بها گشت

چرا   تاریخ  بی‌  تصویر  مانده

چو نوری اندرِ  غبارِ  گیر مانده

 چرا نخبه غریبِ خانهٔ خویش

چرا مغزش اسیرِ رنج و تشویش

 چرا استادِ ما با بغضی پنهان

چرا بی‌خانه و بی‌توشه و نان

 چرا در کوچه‌های علم تار است

 کلامِ علم، بی‌مفهوم و زار است

 چرا دیروز با فردا عجین نیست

چرا تاریخِ ما را این‌چنین نیست

 چرا خندیدن و شادی گناه باد

 چرا آزادی  حرفی  بی‌بها باد

 کتاب خاموش در کنجِ قفس باد

ورق پامالِ هر نادان و خس باد

 اگر نوری نمی‌تابد به این خاک

 گناهی ماست، نه تقدیرِ افلاک

 ملتِ خوابیده و دور از نوا باد

 بسا درگیرِ هر چون‌ وچرا باد

اگر اشکی همی‌ریزد زِ چشمی

 بود آزرده از جریانِ خشمی

 هنوز این خاک، امیدِ تازه دارد

 بس است جور و ستم اندازه دارد

تو برخیز، ای جوانِ فکر و بینش

 بساز آینده را با همتِ خویش

 بخوان، بیدار شو، آزاده برخیز

 چراغی بر فروز از نورِ پرهیز

 اگر دیروزِ ما با درد  بگذشت

 زمستان‌گونه تلخ وسرد بگذشت

 باید با کاروان،  محمل برانیم

تا از کارِ جهان  دنبال  نمانیم

 بشارت ده، بشیر، بر اهلِ فرهنگ

 بگو نابود  بادا،  فتنه و جنگ

بشیر شیرین سخن

صد چرای وطن

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۷ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

صد چرای وطن

 چرا خورشیدِ ما  تابان نمی‌شه؟

 برون از ابرِ سرگردان  نمی‌شه؟

 چرا    این    خانهٔ      ویرانهٔ    ما

 رها از چنگِ این و آن نمی‌شه؟

 چرا زخمِ  وطن گردیده ناسور؟

 طبیب و مرهم و درمان نمی‌شه؟

 گسسته  همدلی  و هم‌زبانی

چرا  الفاظِ  ما آسان  نمی‌شه؟

 چرا دل‌ها همه  گشته  مکدّر؟

کلامِ سختِ ما آسان نمی‌شه؟

چرا کور گشته  دیدِ مهربانی؟

 اصولِ ما، جگر و جان نمی‌شه؟

 ز هم‌فکری، هم‌زیستی و الفت

 کسی سالارِ این میدان نمی‌شه؟

 برفت شور و شباب و شادمانی

 دگر میله به پُل‌ مالان نمی‌شه؟

 بشیر، هرچند گویی صد چرا را

 کسی در فکرِ کار و نان نمی‌شه؟

 بشیر شیرین‌سخن

وصف دختر

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۱ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

      وصف دختر

از این  رُخساره  رعنا‌تر  نمی‌شه

 به حُسن و ناز ، یکتا‌تر  نمی‌شه

 از این دخترکه چون ماه است تابان

 در این  دنیا  دل‌ آرا‌ تر   نمی‌شه

 کسی  مانند   این  دختِ ستاره

 به  بزم  آسمان ، دلبر نمی‌شه

میان میوه‌ها، انبه شیرین است

 شیرین‌ تر از  رُخِ دختر نمی‌شه

 نگاهش روشنی‌بخش دل  و جان

 ز  لبخندش  گوارا‌تر   نمی‌ شه

 وقارش  مظهر لطف  و  نجابت

 ز خورشید جلوه پیدا‌تر نمی‌شه

 به رخسارش  گلستانِ شکوفاست

 ز گل خوش‌رنگ وزیبا‌تر نمی‌شه

 نه‌تنها چهره‌اش  زیبا و دلکش

 ز خُلقش چیزی والاتر نمی‌شه

 جمالش  آیتی  از لطف  یزدان

 از این گفتار  شیواتر نمی‌شه

 اگر صد ها پری  آید  به میدان

 از این شاه‌دخت رعنا‌تر نمی‌شه

 به زیبایی، به پاکی، در جهانم

 از این شاعره شیداتر نمی‌شه!

  بشیر داند در این دنیای فانی

 به مجنون کس لیلاتر نمی‌شه!

دختر داند  بسی  قدرِ  پد ر را

 که مهرش نقشِ هیچ دفتر نمی‌شه

         بشیر شیرین‌ سخن

دردِ میهن

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۹ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————-

دردِ میهن

روزگارِ  این  وطنِ  ما  را   پریشان  کرده است

داغِ هجران، دیده‌ها را اشک‌ باران کرده است

باغِ   امیدِ   وطن   از  بی‌  وفایی  خشک  شد

بادِ غم ، گلزارِ ما را  سختزر ویران کرده است

آرزو ها  در دلِ  مردم  همه   افسرده   گشت

زندگی را تلخ و دشوار و هراسان کرده است

مادران  در  ماتمِ   فرزند ،  هنوز   نالان  و  زار

داغِ فرزند، قلب‌شان را سخت  سوزان کرده است

دردِ میهن   ریشه  کرده  در  دلِ  هر  هموطن

زین سبب، هر مرد و زن، طوفان  و  طغیان کرده است

آرزو  دارد  بشیر  ، امثالِ    تو  ، ای   هموطن

بذرِ امید  در  دلِ هر  شهر  پنهان  کرده است

با همه  درد  و  غم  و  اندوهِ   این  دورانِ تلخ

باز هم امید ، دل‌  ها  را  چراغان  کرده است

این وطن  روزی  دو باره گلشن و  گلزار شود

تا ببینم ابرِ دانش ، خاکِ  ما را  لاله‌باران کرده است

بشیر شیرین‌سخن

ویران شود آن مُلک که دانش  نپذیرد

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۱۳ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۵  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————————————-

ویران شود آن مُلک که دانش  نپذیرد

تا دانش و فرهنگ نرسد بر سرِ جایش

 مشکل همین است که داریم به وطن، وای

 تا  علم  و  خرد  پرتوِ  این  خانه نگردد

 هر روز فزون‌تر شود این دردِ کهن، وای

 تا نسلِ جوان  راهِ خرد   پیشه نسازد

 بی‌راهه رود قافله، در راهِ  خُتن، وای

 تا دستِ تعصب نرود  از سر  و عقلم

 آزاد  نگردد  وطن  از ظلمتِ من، وای

ویران شود آن مُلک که دانش  نپذیرد

بی‌علم، چه امیدی به فردای وطن، وای

با فهم و فراست شود هر خانه گلستان

با مهر، شود باغ پُر از عطرِ سمن، وای

 تا باز  نگردیم  همه  در  راهِ  صداقت

 خورشید نتابد به سرِ باغ و چمن، وای

 این خانه پُر از دغدغه و بیم و هراس است

 بشیر، نتوان دوخت بر این مُرده کفن، وای

 از ریختن خون خسته نگردیده بعضی‌ها

ای وای وطن، وای وطن، وای وطن، وای

 بشیر شیرین‌سخن

هرقلمی که برای پاسداری ازفرهنگ و دب به حرکت درمی‌آید،شایستهٔ سپاس،ستایش وقدردانی است.

( نوزدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنج شنبه مؤرخ ۹ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————————————-

هر قلمی که برای پاسداری از فرهنگ و ادب

به حرکت درمی‌آید،شایستهٔ سپاس، ستایش

و قدردانی است.

===========================

 عاشق حق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ ۲۹ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۰ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

 عاشق حق

 ما عاشقِ حق ، پیرو   قرآن  مجیدیم

چون  پرتو  آفتاب،  پُر  از  نور   امیدیم

 با  مهرِ  محمد،  به دل روشن و تابان

در راهِ خدا، عاشق و مشتاقِ مُریدیم

از    فتنهٔ    دنیا  ،   نلرزیم   ز  حوادث

بر صخرهٔ  ایمان ، چو  فولاد  سپیدیم

با زمزمهٔ  عشق ، سحرگاه  بفروزیم

 بر دشمنِ حق، آتش سوزان و شدیدیم

 ما  تشنهٔ  نوریم ، ز ظلمت  نگریزیم

ما وارث خون‌های شهدای رشیدیم

 در مکتبِ  ایمان ، پُر  از  مهرِ  محمد

قُربانیِ ایمان، به هر  عیدِ  سعیدیم

 دیگر مزن ای خصم، ز تقوا دم و لافی

 چون اهل جفاییم، مبادا که حمیدیم

 در راهِ خدا، راهی پر از عشق و صداقت

 ما همچو بشیر، حامیِ اولادِ شهیدیم

 بشیر (شیرین‌سخن)

بزمِ غزل

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ ۲۵ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۶ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

بزمِ غزل

 اگر  بزمِ   شما   دوستان ، گهی  بزمِ   غزل باشد

 دلم خواهد که هر مصرع، پُر از شور و عمل باشد

گهی یک قصهٔ  شیرین،  دمی  یک  نطقِ  عرفانی

 گهی   اقوالِ   انسانی ، شیرین‌تر از عسل باشد

 اگر  جامِ   غزل  نوشیم،  زِ مهر  و  صلح  یاد آریم

 که  هر   بیتِ  محبت‌ زا ، مثالِ   یک   متل   باشد

 نه از کینه سخن گوییم ، نه از جنگ  و پریشانی

 کلامِ   ما  پُر  از  مهر  و ، دلِ  ما  بی‌ جدل  باشد

 بشیر، از شعر و شیرینی، دلِ افسرده را شاد کن

 که بزمِ اهلِ دل باید،  پُر  از  بیت  و  غزل  باشد

 بشیر شیرین سخن

حسرتِ جهان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۲۳ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

حسرتِ جهان

 زِ پیشرفتِ جهان   انگشت گَزیدم

 ولی   من  رنگِ    آسایش  ندیدم

با شصت‌سال عُمرِ پُررنج  و تکلّف

 فقط جنگ دیدم و از جنگ شنیدم

مرا از درس به سویِ  جنگ بردند

 ده‌ها بار دل از  این  عالم  بریدم

 جوانانِ    زیادی    سر   سپردند

 به چشمِ خویش، خود در صحنه دیدم

 هزاران   زیر‌  بِنا   ویرانه   گردید

 من از  ویرانه‌  ها ظلمت خریدم

جهان بر سویِ کشفِ کهکشان رفت

ولی من  حسرتِ   دنیا چشیدم

 جهان آباد  و  در  امواجِ شادی

 من از لبخند  و  شادی ناامیدم

 بشیر، در حسرتِ فردای روشن

 همه عمرم به  تاریکی خزیدم

بشیر احمد شیرین سخن

زن، خورشیدِ هستی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۲۰ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

زن، خورشیدِ هستی

 اگر خورشید، نامش «زن» نمی‌بود

 جهان پُر نور  از  این  روزن  نمی‌بود

 زُحل   و     زُهره  ،  ناهید     و   ثُریّا

 به شب‌ها زیبِ هر مسکن نمی‌بود

 نه عشقی  مانده  بود  از مهرِ مادر

 اگر گل ، لاله    و    لادن    نمی‌بود

 کنارِ    بسترِ    مادر  ،   به   صد ناز

 قیامت  بود   اگر   خفتن   نمی‌بود

 نه   رنگی در   چمن پیدا، نه بویی

 اگر نرگس، اگر  سوسن  نمی‌بود

 نمی‌شد کشوری   هرگز  شکوفا

 اگر زن، شمعِ هر گلشن نمی‌بود

 مهتاب در آسمان بی‌رنگ و نور بود

 اگر نامش به اسمِ «زن» نمی‌بود

 ملکه گر  نبود ، عسل  کجا بود؟

 زنبور، مشتاقِ نسترن   نمی‌بود

 اگر   نبود   ملالی‌  های    میوند

 به گیتی نامی از «میهن»  نمی‌بود

 گوهرشادِ بیگم و  رابعه در بلخ

به عالم نام‌شان روشن نمی‌بود

 نمی‌ بود  گر زنِ  دانا  چو هاجر

 بشیرِ شاعر، شیرین‌سخن نمی‌بود

 بشیر شیرین‌سخن

 بی بی هاجر نام مادر من است

 ارواح مطهرش شاد باد

 صبحِ فردا

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۱۷ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۸ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————————————

 صبحِ فردا

 دوباره فصلِ گل‌ها  می‌رسد باز

 بهارانِ مست و زیبا می‌رسد باز

 به هر صحرا،  هر  باغ  و  خیابان

 صنوبر، سبز و برپا  می‌رسد باز

 پس از شب‌های تاریکِ ستمگر

سحر با صبحِ فردا  می‌رسد باز

 قلم از بندِ خاموشی و  حسرت

 روان، کارا، نویسا می‌رسد باز

 دوباره   حقِّ   مطلوبِ  جوانان

 با استمرار و معنا می‌رسد باز

 کرامت ،  داد  و  آزادیِ  انسان

با سعی و عزم و تقوا می‌رسد باز

 حقوقِ    فرد  و  آزادیِ   عامه

بدون شک، سراپا می‌رسد باز

 نه بیمی از سخن باشد، نه تحقیر

 زِ هر دل، بانگِ گویا  می‌رسد باز

 اگر امروز باغِ ما  خزانی‌ست

 به فردا سبز و زیبا می‌رسد باز

 هر آن چیزی که از ما رفته، روزی

 به دستِ مردمِ ما می‌رسد باز

 دوباره  بر لبِ  خاموشِ  مردم

 نوایِ حق به آوا می‌رسد باز

 بشیر، هر دوره‌ای پایانی دارد

 بهارِ مست و رعنا می‌رسد باز

 بشیر شیرین‌سخن

خوشا آن دم

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۵ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۶ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————

خوشا آن دم

خوشا آن دم که ملت شاد گردد

همه  از  رنج  و  غم   آزاد  گردد

وطن گردد  بهشتی خُرّم و شاد

یکایک  در  وطن   دلشاد   گردد

همه صاحبِ  گاز و برق  و رونق

از این  درگه  همه  فرزاد  گردد

وطن  آباد  و  صنعت  رونق‌ آفزا

همه با کار و  دانش  شاد گردد

شکوفا گردد این خاکِ پُر از درد

همه صاحبِ  عدل  و  داد  گردد

چو از همّت شکافند بیستون را

همه نسلِ  وطن  فرهاد   گردد

برای   ملّتی    در   خون‌   تپیده

دین و دنیا درست  ارشاد گردد

اگر این  فکرِ  نو ،   اندیشهٔ  ناب

سراسر  در   وطن  ایجاد  گردد

بشیر، این  آرزوی  خاص و  عام است

خدا  خواهد ، همه  بنیاد  گردد

بشیر احمد شیرین سخن

 چرا شیعه ، چرا سُنّی؟

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۱۰ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————————————

 چرا شیعه ، چرا سُنّی؟

 چرا شیعه؟ چرا سُنّی؟ اگر یک دین و قرآن است

 اگر پیغمبرِ ما  یک  ، خدا یک،  قبله  یکسان است

چرا در  راهِ   دین   ، دیوارِ   فرقه   بینِ  ما   باشد؟

چرا قلبِ   مسلمان  از برادر  دور  و حیران است؟

مسلمانیم  و  باید  دل  به  مهر  و  صلح  بسپاریم

 که آیینِ محمدی ، سراپا  لطف  و  احسان است

 نه شیعه برتر از سُنّی ، نه  سُنّی برتر از شیعه

 ملاکِ    برتری    نزدِ   خدا  ، تقوا  و  ایمان است

بیا د ستِ  برادری  به  دستِ   هم   دهیم امروز

 که دردِ مشترک  داریم، جدایی‌ ها فراوان است

 چرا ما این و  آن باشیم و از  هم  دور و بیگانه؟

که تفرقه  در آیینِ خدا ، خود رنج  و تاوان است

بشیر، با دینِ اسلام باش، با قرآن باش، مسلمان باش

 که وحدت در میانِ اهلِ ایمان ، خواستِ  یزدان است

 بشیر شیرین‌سخن

ندای صلح

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه  مؤرخ  ۶ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۸ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————————————

ندای صلح

 دلم از جنگ و خون‌ریزی ،  نهایت سرد و بی‌رنگ است

 هنوزم دشمنانِ مُلک، به فکرِ ظلمت و بیداد و نیرنگ است

دلم  از  رنجِ   این  ملت  ، پُر از   اندوه   و  آشوب است

 هنوز  در ذهنِ هر  ناکس ، هوایِ  فتنه  و  جنگ است

 اگر   با  هم  از   این   میهن  ،  بساطِ    کینه    برچینید

 بساطِ  مهر  و همدردی ، مثالِ  خوانِ هفت‌رنگ است

 اگر   انسانیت   باشد،   چرا   این‌   همه    خون‌ریزی؟

 چرا در سینهٔ افغان، هنوز  اندیشه‌  ها   سنگ است؟

بیایید   دستِ   هم   گیریم  ، به   سویِ  صلح و آبادی

 که  راهِ   زندگی   با  مهر،   یقیناً   راهِ   فرهنگ  است

نه جنگ  و  کشتن  و  ویران ، نه  ظلم  و  فتنه و بیداد

 که نامِ صلح و آزادی،  سرود  و  ساز  و  آهنگ است

 بشیر ، از درس  و دانش  گو،  تعصب  را  کنار  بگذار

 که این خواستِ عمیق، از ملتِ دلگیر و دلتنگ است

 بشیر شیرین سخن

بادهٔ گلرنگ

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ   ۲ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۴ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

بادهٔ گلرنگ

 ابرِ مست و  بادهٔ  گلرنگ  می‌ خواهد دلم

 بزمِ شیرین، بحثِ فرهنگ می‌خواهد دلم

 گفت‌ وگو با اهلِ  دانش و فراست و هنر

 تار و تنبور و رُباب و چنگ می‌خواهد دلم

 نغمه‌ای در کوچه‌های عشق پیچد در شبان

 گوشه‌ای، باغی پُر از آهنگ می‌خواهد دلم

دیده‌ام   در  حسرتِ   دیدارِ   رویِ  نازنین

 خلوتی با آن پری‌ سرهنگ می‌خواهد دلم

 شورِ مستی، در شبِ مهتاب، با عطرِ گلاب

 بوسه‌ها در کوچه‌ های تنگ می‌خواهد دلم

با نزاکت  ، با غرور  ، بی‌  نقاب و  بی‌ریا

همدم و همرازِ بافرهنگ می‌خواهد دلم

 ملتِ رنجیده   را  آرامشی  بی‌اضطراب

 تا قیامت، ای بشیر، یکرنگ می‌خواهد دلم

 بشیر شیرین‌ سخن

دلتنگِ روزگار

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۲۹ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۰ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

دلتنگِ روزگار

 دلم تنگ است، دلم تنگ است، خدا جو

 هنوز  در خاکِ  من جنگ است، خدا جو

 پریشانم     از     این     حالِ      پریشان

 دو دستم فلج و  پا لنگ است ، خدا جو

 نه کسبِ  دانش  و  فهم  و  هنر هست

 نه کس در فکرِ فرهنگ است ، خدا جو

 کلک       گردید         اقوالِ       خردمند

 سیاست چال  و  نیرنگ است، خدا جو

 خِرَد  بی‌ نور  و  دانش  بی‌ فروغ است

 در این  ویرانه بی‌ رنگ است ، خدا جو

 برای      قطعِ          اشجارِ      ثمر دار

 تبر  در  کفِ  الدنگ   است ،  خدا   جو

 چه   آسان   برتری   دادند    یکی   را

تعصّب نیشِ خرچنگ  است ،  خدا جو

 اگر   انصاف  و    قانون     زنده   گردد

 جفا بی‌نقش و بی‌رنگ است، خدا جو

 بشیر  ، این  آرزوی   هر جوان   است

 که صلح بهتر ز هرجنگ است ،خدا جو

 جهان در جست‌وجویِ کهکشان‌هاست

 الاغِ   ما   هنوز  لنگ  است  ، خدا جو

 چهل‌وهشت ساله گردید  دردِ کشور

 به خدا سربه سرننگ است، خدا جو

 بشیر شیرین ‌سخن

 صدای حق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۲۲ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۳ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

 صدای حق

اگر زن شاهرگِی آدم  نمی بود

عسی فرزندآن مریم  نمی بود

 اگر خاتون  عالم  بی بی  حوٌا

 نبودی نسلی از آدم نمی بود

 اگر هاجر با ابراهیم نمیزیست

 اسماعیل شهرهٔ عالم نمی بود

 نبود   ار   آمنه   لطفِ  حلیمه

 محمدِ  امین  اکرم   نمی بود

 اگر آسیه ی در قصر طاغوت

 به باور با خدا محکم نمی بود

 موسی در کوهِ  طور بالانمی رفت

 یُوکابد گر به حق مدغم نمی بود

 خدیجه    مادرِ  ایمان  و ایثار

 برای دین اگر مرهم نمی بود

 اگر زهرا نمی شد نور ایمان

 چراغ دین حق روشن نمی بود

 نسیبه گر به میدان جان نمیداد

 حماسه واژه ی مبهم نمی بود

 اگر زینب نبود کوهی صبوری

 صدای حق درین عالم نمی بود

 ز لطفِ زن جهان شد باغ معنا

 چه میشد زن اگر همدم نمی بود

 بشیر! زن مادر وهمسر وخواهر

 بی از مادر جهان خُرم نمی بود

بشیر احمد شیرین سخن

نمکدان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۱۵ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  –  ۶ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

آفتابِ امید

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه  مؤرخ  ۱۱ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  –  ۲ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

آفتابِ امید

 بتاب  ای  آفتابِ  صبحِ رُخشان

 بتاب ای  گوهر  و الماسِ تابان

 بتاب  تا  از  حضورت  نور  گیرد

زمینِ   خسته  و  باغ  و   بیابان

 بگستر مهرِ خود بر دشت و صحرا

 فروزان کن دلِ هر باغ و بوستان

 بتاب   تا   نورِ   دانش برفروزد

منوّر ساز  سراسر  راهِ انسان

 زِ علم   و  معرفت   آباد  گردد

 بتاب ای آفتاب بر هر دبستان

 بیاموزان  طریقِ  مهر و نیکی

 رسان بر اوجِ دانش، نورِ ایمان

عملِ   صالح   و   کردارِ   نیکو

 برای   ما   چراغِ   راه  گردان

 زِ جهل و تیرگی‌ها دور نگه دار

 به نورِ علم روشن کن دل و جان

 زِ ظلمت‌ها رهایی بخش ما را

 بتاب ای آفتابِ صبحِ رخشان

 بشر!   نورِ  خرد   باید   بتابد

خرد آباد  سازد  خاکِ  افغان

بشیر شیرین‌ سخن

ای کاش

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۶ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۸ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

ای کاش

دردمند  ترین   مردمِ   محرومِ  جهانیم،

 چون در پیِ  یک لقمهٔ  ناچیز، نگرانیم

 در سفرهٔ  ما  نیست دگر  نانِ  شبانه،

 با دردِ گران، همدمِ شب‌های خزانیم

نه فرصتِ کار است، نه اندیشه و تدبیر،

 سرگرمِ   غمِ   فقر  و  گرفتارِ  زمانیم

از بس که ز بیدادِ زمان خم شده‌ایم ما،

خاموش چو آوار ، به  هر کنجِ  نهانیم

 دیروز اگر تاخت به میهن، جمعِ ناکس،

 امروز زِ بیکاری  و  هجرت  به فغانیم

 دستی ز کرم گر نرسد سوی فقیران،

 چون برگِ خزان، در کفِ طوفانِ زمانیم

 ای کاش رسد فرصتِ آرامش و دانش،

 بی‌دغدغهٔ نان، همه بی‌ درد  بمانیم

 دشمن به کمینِ غم و آشوب دگر باد،

ما در طلبِ  صلح  و  اصلاح  و  امانیم

بشیر احمد شیرین سخن

لافِ سلیمانی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۳ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۵ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

لافِ سلیمانی

تو لافِ بی ‌جا می‌ زنی ، خود را تو بالا می‌ زنی

 از قهرِ طوفان  بی‌ خبر، در عمقِ دریا  می‌ زنی

 با موج اگر بازی کنی ، ساحل زِ دستت می‌ رود

 بی‌کشتیِ عقل و خرد ، دل را به صحرا می‌ زنی

 هر کس نداند قدرِ خویش، افتد به  دامِ خویشتن

 آیینه را  بشکسته‌ای ، بر چهره سیما  می‌ زنی

 آرام باش و راهِ حق ، با صبر و  دانایی  گزین

 چون  تند بادی ناگهان ، آتش به  دنیا می‌ زنی

 لافِ  سلیمانی  مزن  ،  دنیا  به کامِ  کس  نشد

 با این همه کبر وغرور، سر بر  ثریّا  می‌ زنی

 نیستی  تو  دانایِ  جهان ، تمثیلِ بوعلی مکن

 قارون نگردیدی  هنوز،  قصرِ کسرا می‌ زنی

دونالد ترامپِ  بی‌ حیا، آخر شوی  پرت  و فنا

 دعویِ  فرعونی مکن ، در نیل  شنا  می‌ زنی

با شعرِ تر گویم به تو گاه مختصر گویم به تو

 ازجنگ و فتنه دست بدار گه زورِ بی‌جا می‌ زنی

 بشیر شیرین سخن

« ندای صلح »

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۳۰ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۱ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————————————-

       « ندای صلح »

 چرا  معرکه  و  جنگ   برگُزیدن

چرا ویرانگری ، از  هم دریدن ؟

 چرا آتش  به  جانِ  پاکِ  انسان

 چرا پامال گردد مهر و احسان ؟

 بیایید  صلح  را   آیین  بسازیم

 وطن  را خانهٔ  رنگین  بسازیم

 به جای کینه، بذرِ مهر بکاریم

به باغِ  مهر، گلِ  نادر  بکاریم

 نه ظلمت ماند ونه بانگِ دعوا

 نه حسرت ماند ونه رنگِ بلوا

 چراغِ  معرفت روشن  گذاریم

 نهالِ مهربه هر گلشن بکاریم

 خِرَد را رهبرِهر پیشه سازیم

 قلم  را  همدمِ  اندیشه سازیم

هنر  آیینهٔ  جان  و دلِ ماست

 چراغِ روشنِ هرمنزلِ ماست

 باتعلیم، با هنر،علم وفراست

 کنیم ازخاک و خانه خوب حراست

 نه خشم و قهر و کینه افتخار است

 نه با شمشیر، عزّت پایدار است

 بسازیم مکتب ودانش‌ سراها

 فروزان چون ستاره در فضاها

 جوانان را به دانش رهنمون شو

 چراغِ علم را هر دم فزون شو

 اگر علم و هنر یارِ وطن شد

 دلِ هر مرد و  زن باغِ خُتن شد

 به وحدت،همدلی و همزبانی

 نزاع ازبین رود با مهربانی

خداوندا، وطن را نور بخشا

به دستِ مردمِ معمور ببخشا

 بشیر، این آرزوی خاص و عام است

هزاراندوه کاین ره ناتمام است

         بشیر شیرین سخن

مشاعرهٔ شاعران گرانمایه، ادیبان و عندلیبانِ رحلت‌ کردهٔ هرات قدیم

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۲۶ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۷ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

در ستایش بزرگان ادب و عرفان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

در ستایش بزرگان ادب و عرفان

مخلصِ  پیرِ   هراتم  ،  عاشقِ   شیخِ  اجل

 پیروِ  حافظم  و  دل‌  دادهٔ   شعر   و   غزل

 با کلامِ مولوی  جان  می‌گشایم هر نفس

 تا بیابم   در دلِ    عرفان   ،  معنایِ   عمل

 مشکِ عطارم که از جان می‌دهد عطرِ صفا

 می‌برد دل را به کویِ عشق و دریایِ ازل

 بویِ بیدل می‌رس د از سینهٔ  آتش‌ نشان

 می‌نویسد   دردِ جان  را  با زبانِ  بی‌ بدل

 صائب و فردوسی و جامی، بخوانم با خضوع

 می‌برندم   در حقیقت  ، تا رهِ    نورِ  زُحل

 بایزید و  بوسعیدم  راه  را    روشن  کنند

تا نماند  در دلم  جز نورِ حق  ، گردِ   جدل

 خواجه عبدالله چراغِ راهِ سالک  می‌شود

 می‌رهاند جانِ من  را از فریب  و از دغل

 ناصرِ خسرو دهد در جانِ  من  نور و نوا

 تا نلغزم در رهِ  دنیا،  ز هر   مکر  و خلل

 گرچه شعرم در بحرِ رمل، نمی‌آید درست

 دل نمی‌خواهد جز این دریایِ  نابِ پرغزل

 شعر اگر گویم، برایِ حق بود، نه نام و نان

تا بماند   نامِ   نیکم   د ر دلِ  اهلِ عمل

از سنایی و عراقی و  کسایی تا خیام

 گل زِ هر بوستان  چینم  و بگیرم  در بغل

 ای بشیر، خواندی هزاران  شاعرِ شیوا بیان

 غوطه‌ور هرگز نگشتی بینِ  امواجِ رمل

بشیر احمد شیرین سخن

هرات – افغانستان