۲۴ ساعت

آرشیو 'اشعار'

12 اکتبر
۱ دیدگاه

اخلاق و تمدن

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۲۰ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۲ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

مگـر جـزیـرۀ اپـسـتـیـن دام شـیـطان بود

که مرگ ارزش واخلاق ازآن نمایان بود

اگـر چـه قـدرت کاخ سـفید انجیل داشـت

ولی بـه محفل جفری خـوک، مهمان بود

بــرای ســـود کلان و گـرفــتــن اســـنـاد

تمام کـوشش شان در شـکار انـسـان بود

به زیـر دامـن چرکین او چـه بـود پنهان

هزار دام پـرسـتوی مسـت و عریان بود

طلسم جاسوسی وپول در سیاست داشت

در ایـن معامله صد مار خفته پنهان بود

هـزار فـتـنـۀ اپــستـیـن گـر کــنید تحقیق

زغرب وشرق جهان زیرشاخِ دیوان بود

بیک طرف حسیدی ویک طرف اپستین

تـو گـویی داعـش و طالـب کاپی آن بود

پیام مهـر خـدا انتـحار و وحشـت گشـت

فسـاد و فسـق مـدارس در پاکـسـتان بود

خدا چـو از دل افراطیون گـریـزان شـد

زن از شـرارت ابلیـس بـنـد زنـدان بود

امید و عشق ومحبت به گورِننگین رفت

فروش نعـشِ روان و بـدن که آسان بود

به روزگار معاصر زنـان شدنـد قـربان

جـنـایتی که زمانی بـه کاخ سـلطـان بود

همین که طالب و داعـش می‏کنند با زن

به  عصر خشک کلسیا بسی شتابان بود

قـدیمی ریـشۀ افـراط متن تـورات است

ز نخـل آن دل انـسـانیـت پـریـشـان بود

ترور وجنگ و کنیزی و بردگی افزون

ستم به آدم و خاک و نبات و حیوان بود

مثـال زنـدۀ آن غـزه و فـلسـطـیـن اسـت

چناکه نـسل کشی در زمـین ویـران بود

ترور و وحشت و ظلم و ستم به انسانها

بـه شرع ظلمت و افـراطیت فراوان بود

عنان دین ز کف عدل وداد بیرون رفت

از آن دمی که خدا چوب‏دست انسان بود

بهشت ودوزخ وپل صراط اگر فرداست

چرا قصور ددان پر ز حوروغلمان بود

ز بطن سنت افراطیت چـه بیرون گشت

همانکه هستی وانسان ازان هراسان بود

زمین سوخته وکشتار ووحشت وارعاب

درنده خویی گرگان و چنگ و دندان بود

یَهُـوَه حامی خون و فساد و ثروت گشت

حکایتی که درآن جنگ دیو ویزدان بود

ز گفت و کرده و پندار نیک دیریـن گو

تمـدنی که مـدارا و صـلـح و پیکان بود

مـیــان قـدرت ایـران و روم در تـاریـخ

همیشه حرف ز میدان و شیرمردان بود

ز گـرز رسـتم و از پتک کاوه یاد آرید

سر ستمگران زیر گرز و ســنـدان بود

حدیث سام ونریمان وزال وسورنا خوان

خوشا که یعقوب عیّار اهل سیستان بود

برای حفظ وطن جـان و دل فـدا کـردند

بـه گرد پـرچـم میهن، عهد و پیمان بود

تمـدن و خـرد و رزم و نیکی و اخـلاق

چو بـوسـتان دل عشق گوهر افشان بود

ز بلخ وکابل و پارس وهرات می گویم

زبـان پـارسِ کهن در دل خـراسـان بود

ز طرف سیحون وجیحون تا دل کارون

تمـدن کهـنی غـرق نـظـم و سـامـان بود

زعقل تاریخ و فرهنگ درس نـو گیرید

تمدنی که درآن عشقِ مهر وعمران بود

وفـا و عـشـق و محبت نـور دل هـا بـاد

نجـابتی که در آن شـیر پاک پسـتان بود

اگرضعیف شدی پایه سست و لرزانست

همان که سازش وتسلیم مرگ بنیان بود

نتیجـه ای نـدهد جنگ و حمله بر ایران

که آب و دره وکهسار و مرد میدان بود

چـهار راه جــهـان بـوده در دل تـاریـخ

همیشه ارتش یـورشگـران، حیـران بود

زمانـه از هنر صلـح و جنگ اگر گوید

گمـان مبـر که رزم و دفاع، آرمان بود

رسول پویان

۸/۲/۲۰۲۶

11 اکتبر
۱ دیدگاه

سنگ شکست …..

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۹ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

از سینه ها صدای  قرون می شود برون

دردیست بی ندا ز درون می شود  برون

یک  درد  بی  زبان  که ز آتش زبانه اش

چون دود با زبان  زبون  می شود برون

از  پشت  این  حقیقت  زائیده  از دروغ

یک جنگل اژدهای فسون می شود برون

آن  لشکری  که رفته  به کهف فرامشی

از غار با درفش نگون  می شود  برون

آن موج و آن صدا که سحر را طلیعه بود

این باره با سکوت و سکون  می شود برون

خورشید شب پرست که معتاد غرب شد

شب با نقاب ماه جبون می شود برون

اما صدای کوچکی هم می رسد بگوش

بشنو که از درون و برون می شود برون

اسطوره های  کاغذی  را  باد می برد

ققنوس ها ز آتش و خون می شود برون

سنگ  شکست  آیینه  های  دروغ باز

از جیب کودکان جنون می شود برون

از زیر کاخ  های بنا  گشته روی خون

نو رستخیز کن فیکون می شود برون

آن خیل تار ومار شده در معاد عشق

این باره بادرفش و قشون می شود برون

فاروق فارانی

سپتامبر ۲۰۲۶

 

11 اکتبر
۱ دیدگاه

غم فردا

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۹ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

غم فردا

هر شب  به  خیال رخ  زیبا گریستم

از   درد  و  فراق  دلُِ  تنها  گریستم

گفتم که فراموش کنم خاطره‌ها را

ای دل ، تو مزن طعنه؛ که بیجا گریستم

در گوشهٔ  آرام  دلم عطرِ  حضورت

در   عالمِ  تنهایی  و رؤیا  گریستم

گفتم برو ای عشق، رهایم کن و بگذر

در عشق خودم، در غم فردا گریستم

فریاد زدم، نعره کشیدم به حضورت

لیلی شدم از عشق و چه شیدا گریستم

ای عشق، چه کردی به دل خسته و زارم ؟

با ماه سخن گفتم و شب‌ها گریستم

نه عشق وفا کرد و نه یاری، نه دیاری

در    موجِ  پُر   تلاطمِ  دنیا گریستم

«عالیه»، نگر ورطه ای طوفان غمت را

ساحل شدم و دیده به دریا گریستم

عالیه میوند

۲۰۲۶ / ۹/ ۱۴

فرانکفورت – المان

11 اکتبر
۳دیدگاه

دردِ میهن

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۹ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

دردِ میهن

روزگارِ  این  وطنِ  ما  را   پریشان  کرده است

داغِ هجران، دیده‌ها را اشک‌ باران کرده است

باغِ   امیدِ   وطن   از  بی‌  وفایی  خشک  شد

بادِ غم ، گلزارِ ما را  سختزر ویران کرده است

آرزو ها  در دلِ  مردم  همه   افسرده   گشت

زندگی را تلخ و دشوار و هراسان کرده است

مادران  در  ماتمِ   فرزند ،  هنوز   نالان  و  زار

داغِ فرزند، قلب‌شان را سخت  سوزان کرده است

دردِ میهن   ریشه  کرده  در  دلِ  هر  هموطن

زین سبب، هر مرد و زن، طوفان  و  طغیان کرده است

آرزو  دارد  بشیر  ، امثالِ    تو  ، ای   هموطن

بذرِ امید  در  دلِ هر  شهر  پنهان  کرده است

با همه  درد  و  غم  و  اندوهِ   این  دورانِ تلخ

باز هم امید ، دل‌  ها  را  چراغان  کرده است

این وطن  روزی  دو باره گلشن و  گلزار شود

تا ببینم ابرِ دانش ، خاکِ  ما را  لاله‌باران کرده است

بشیر شیرین‌سخن

10 اکتبر
۱ دیدگاه

به جستجوی سرش

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۱۸ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۰ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

به جستجوی سرش

به جستجوی سرش پیکری قدم می‌زد

میان  آتش  خونین  سری   قدم  می‌زد

جنازه‌ ها همه  در انتظار غسل  و‌ کفن

کفن به‌ دوش ولی  مادری  قدم می‌زد

برای  آن‌ که   بدّرد   گلوی   انسان   را

به هر  کرانه سیه‌ خنجری قدم می‌زد

درون  سنگر  خونین  فتاده    سربازی

‌به دَورَ کاخ سفید افسری قدم می‌زد

و کوله بار پر  از زخم  بود  بر دوشش

به عشق میهن خود عسکری قدم می‌زد

به   پای   پرچم   آزادگی   شباهنگام

شکسته‌خاطر بی‌باوری  قدم می‌زد

به خواب دیدم و دیدم میان دانشگاه

حماسه‌ساز خرد، دختری قدم می‌زد

برای   آن‌  که  بکوب  سَرِ   تحجّر   را

به سبک کاوه‌ترین، چادری قدم می‌زد

سرود شاعر برگشته از  دل سنگر:

به جستجوی سرش پیکری قدم می‌زد

دکتور عبدالغفور آرزو

هانوفر

۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶م

۸/ ۷/ ۱۴۰۵ خورشیدی

 

10 اکتبر
۳دیدگاه

  کاروان خالی

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۱۸ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۰ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

  کاروان خالی

۱۳۴ الف

 چرا او  باشد  و  دل  باشد  و  من  در  میان تنها

 چرا مه  باشد  و  خور  باشد  اما  آسمان تنها ؟

 چرا آب است و موج است و مگر  دریا نمی جوشد ؟

 چرا  گل  آید  و  گل   ماند    اما   باغبان  تنها ؟

 چرا شب است و خواب است و مگر خوابم نمی گیرد ؟

چرا ره  باشد و  مه باشد  اما   رهروان  تنها ؟

چرا مهر است و عشق است و مگر عاشق نبینم کس ؟

 چرا او  باشد و  من باشم  اما  آشیان  تنها ؟

 مگر جز من ، مگر جز من کسی این راه پیموده ؟

چرا من باشد و من  باشد اندر کاروان تنها ؟

شکیبا شمیم (رستمی)

 

09 اکتبر
۱ دیدگاه

در مسیرِ بیدلی ها

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

غزلی باستقبال از یک بیت مخمس زیبای

عرفانی حضرت  ابوالمعانی بیدل رح :

” عرش اگر باشم ، زمینِ آسمانِ بیدلم “

در مسیرِ بیدلی ها

من    مرید    آستانِ   ،    بیدلِ    صاحبدلم

در مسیرِ مرشدم  چون  خاک  دربِ منزلم

صد نوا  در  سینه دارم ،  از   نوای  بیدلی

سبز گشتم  ، از  سرود  و   از کلامِ بیدلم

خون همی جوشد مرا از معنی های بکر او

بر سرِ راهش ، چو مرغِ خونچکانِ بسملم

گر تو  دانی  رمز  و  رازِ ، اصطلاحِ  بیدلی

در نمانی  در   رکابِ   ، مرکبِ  پا  در گِلم

غفلتِ ما   داد ما   را ، مایهء   بی مایگی

مزرعِ خشکیده ای یک ساحلِ   بیحاصلم

گرَد نافرجامِ ، از این منزل   و  این قافله

خادمِ اهلِ سلوک و ، پایه ای  این تنَزلم

در مسیرِ بیدلی ها و ، طریقِ مشرب اش

اشکریزان دل تپان جاروب کشَِ این منزلم

عاجزیم و پیشه ای خاکِ ندامت کرده ایم

نفی خود  اثبات او ، تارِ نفس را بگسلم

بوی خوش زرغون ندارد هیچ گل در بوستان

در مشامم ، تا کلامِ بیدل است او چون گلم

الحاج محمد ابراهیم زرغون

۶  اکتوبر ۲۰۲۶ 

ناروی

 

 

 

 

09 اکتبر
۱ دیدگاه

الفبای آزادی

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

الفبای آزادی

من

آموزگار الفبای آزادی‌ام ،

«آ» را

از آفتاب آموخته‌ام ،

که هرچند شب

دراز باشد ،

از طلوع

دست نمی‌کشد

و «ز» را

از زخمی

که بر شانه‌های انسان

دهان گشوده است ،

اما هنوز

توان برخاستن را

از او نگرفته است

«ا» را

از امید آموخته‌ام

از آن چراغ کوچک

که در بلندترین شب‌ها

در پنهان‌ترین گوشه‌ی دل

خاموش نمی‌شود

«د» را

از داد آموخته‌ام

از فریادی

که قرن‌ها

در گلوی ستم‌دیدگان مانده است

و روزی

راه خویش را

به روشنایی

باز خواهد کرد

و «ی» را

از یقین آموخته ام ،

یقین انسان

به اینکه هیچ زنجیری

ابدیت ندارد،

هیچ دیواری

تا آسمان ادامه نمی‌یابد،

و هیچ شبی

نمی‌تواند

طلوع را

برای همیشه

به تأخیر اندازد

من

آموزگار همین پنج حرفم:

آفتاب،

زخم،

امید،

داد،

یقین ،

پنج حرف،

پنج منزل انسان

از تاریکی

تا روشنایی

و چون کنار هم می‌نشینند،

نام رویایی را می‌سازند

که انسان

هزاران سال است

برای آن

برمی‌خیزد

« آ – ز -ا – د – ی » آزادی .

میترا وصال

لندن – انگلستان

۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶

09 اکتبر
۱ دیدگاه

حنایِ خون

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

حنایِ خون

 حنا بر دستِ  میهن خونِ پاک است

 که عطرِ عیدِ آن باروت و خاک است

بیا    ای  نو  بهارِ    صلح    و  شادی

که کابل سینه‌اش صد چاکِ چاک است

 مبارک  کی  بُوَد  عیدی  که خونبار

 ببارد   آتش   از    سقفِ   شبِ تار

 کجا شایسته باشد شور و مستی

 در آن شهری که دارد زخمِ بسیار

ولیکن   کابلِ   من مهدِ شیر است

 که در زنجیرِ خون همچون امیر است

 بنازم   زخمِ   سرخ  و  فخرِ دیرین

  که دشمن پیش نامش سر به زیر است

 اگرچه عیدِ  ما با غم قرین است

 هزاران بغض در نایِ زمین است

 کمر   بربند  و  برخیز   ا ی  دلاور

 که فتحِ ما در این عزمِ متین است

 دوباره   می‌دمد  خورشیدِ خاور

 بتابد   نورِ    آن    بر   جانِ  پیکر

هما – باوری

 جرمنی

 ۱۸.۰۳.۲۰۲۶

09 اکتبر
۱ دیدگاه

 درجستجوی آفتاب

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

غزل عرفانی از  محترم شیخ مولوی خنجری

 درجستجوی آفتاب

ذرهٔ   در  جـــســتــجــوی آفــتــابــم آفتاب

در میان  صد بلا در  پیچ  و  تابم  پیچ و تاب

هــمــچــو نَــی در فــــرقـتِ آن نَی سِتان

می کنم من آه و ناله دل خرابم دل خراب

گر چه من خاکم ولی  از  هِمّتِ  والا ببین

در فـلـکـهـا   مــــــایهٔ  صد  انقلابم انقلاب

گرز دل آهی بیرون آرم بسوزم خشک و تر

آنقـدر آتش بـه دل دارم کـبـابـم مـن کـبـاب

خفته در خواب گرانم صد خطر اندر کمین

کاروان ها در گذر من مست خوابم مست خواب

نـعـرهٔ پُــر ســوزی بـلالـی مـــرا بـیـدار کـنـد

مست و لاّیَعقِل فِتاده بی شـرابـم بی شراب

نـاخـدائـی کـو که تا ساحل رساند کشتی ام

گـــر نـیـابـم دسـتـگـیـری غـرق آبم غرق آب

خـنـجـری ره گُــــــم نـمـودم در بیابان طلب

از پَیِ مـطـلـوبِ خود در اضطرابم اضطراب

 دعا گوی تان

شیخ مولوی خنجری

کابل – چهار دهی

09 اکتبر
۳دیدگاه

ایمان  و  تفکر 

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

ایمان  و  تفکر 

یک عمر عبادت کن  یک لحظه  رود  بر باد

هر   گونه   مشقت کن  بر پا نشود  بنیاد

اندیشه گرت   نبوَد  ، هر چند  به پا دینت

ویرانِ   وجودت    را  هرگز   نشوى   آباد 

خوشتر  ز تفکر  نى بر روح  و روان کارى

بهتر   ز تفکر  نى  در صحن  جهان استاد

زین شیوه ى شیوایى بى شک به خودت آیى

آیینه چو صافى شد بهتر کند استشهاد

هر جا که بخواهى رو، هر گونه بخواهى شو

از عقل و تفکر جو اى جان به رهت امداد

اندیشه ندارد  گر  آن  سجده   مى ارزد

رکعت به هزاران  و گر سال  بود هفتاد

ایمان  و  تفکر  را  با   هم    بنما   پیوند

زین وصلت  فرخنده  عالم  بنما  دلشاد

اندیشه و ایمانت گر دست  یکى باشد

نام تو نمیران است هر چند  تنت برباد

شیبا رحیمی

09 اکتبر
۳دیدگاه

چشمانم

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

چشمانم

آن دو پرنده ی

پر صدا

و آن دو پیامبر

قصه ها

در شب های تیره

ازدامانش

ستاره میبارد

و در قلب های گرم

ستاره می کارد

و هنوز منتظر است

تا تو برگردی

و ستاره بارانت کند

 

هما طرزی

نیویورک

۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶

 

My eyes 

 , Those two clamorous birds

 ; Those two prophets of tales

 , From their embrac

, Stars rain down in the dark of nigh 

;And stars are planting in warm hearts

And still, they wait

,For your return

.To shower you with stars

Homa Tarzi

New York

September 29, 2026

 

09 اکتبر
۳دیدگاه

ستارۀ شام !

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

ستارۀ شام !

شعـــر  مـن   شعـر عــاشـقـانــۀ  من

راز  هـــــای  دل   شــبـــانـــــۀ مــن

می رســـد  تــا   دیـار  پــر غــوغــا

غــــزل  و  واژه   و تــــرانـــۀ  مـن

مــی درخــشـــد   ســتــارۀ   شــامم

در  بســاط  غـــزل  بـه  خــانــۀ من

بــه ســراغـم   و گـر شــوی روزی

بــاز پــرس  از صبــا  نشــانـۀ  من

خسته ام زین همه  هیاهـیــوی دهر

از دورنگی و فــتـنه  در زمانۀ  من

تـــا کــجــا می بــرد  فــلک  ره من

بــاســـرود وحــدیــث عـاشقانۀ من

 می برد کاروان“عزیزه“شام وسحر

اشــک جــــاری دانـــه دانـــۀ مــن

عزیزه عنایت

۲۰۲۶/۹/۱۲

09 اکتبر
۱ دیدگاه

نقش پای سرگردان…..

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۷ میزان ( مهر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————————————-

نقش پای سرگردان…..

زمین  از  تشنگی  و  بوسه ی  باران بگو با ما

ز رقص ریشه ها با چشمه ی پنهان بگو با ما

دگر خمخانه ها، میخانه ها، بیگانه با مستی ست

ز تاکستان و می خواران و بدمستان بگو با ما

اگر   آزادی  بی قلب  ،  بیگانه  ز  عشق  آمد

ز  شلاق  و  ز قفل  و  کنده و  زندان بگو با ما

فقط  گهواره  ها خورشید ها را در بغل دارند

ز شور  کودکان  مست فردا خوان  بگو  با ما

بر این آفاق، بی دردی چو ابری سایه افکنده

ز درد   زندگی   بخشای بی درمان بگو با ما

از این آرامش پوسیدن پنهان دلم تنگ است

ز دریا  و   نهنگ و  موج و از طوفان بگو با ما

تمام راه  ها یک سر  به اول  باز  می گردند

ز   راه   رفته   تا اعماق  بی پایان  بگو با ما

بزن نبض زمین، برخیز از کومای خاموشی

ز شرق بی غروب و ظلمت ویران بگو با ما

به جنگ گله های گم شده در شب* بده پایان

از آن خورشید ها در قامت انسان بگو با ما

ز فردای که هر سو زندگی در رقص و جولان است

ز مرگ نظم دار  و دفن  قبرستان بگو با ما

بگو از ما به ما، دیریست بیگانه ز «ما» هستیم

ز« ما» گشتن ز «ما» بودن، ز «ما» سازان بگو با ما

چه سود از چلچراغ کهکشان خفته در ظلمت

ز گوگردی که می گردد، دمی خندان بگو با ما

به این پرسش که نازل گشته بر آفاق بی خورشید

جوابش را به نقش پای سرگردان بگو با ما

فاروق فارانی

آگست ۲۰۲۶

* منظور از «گله های گم شده در شب»، همان قوم‌گرایانی است که در گام اول دشمن همان قومی اند که گویا « نمایندگی » آن را ادعا دارند.

07 اکتبر
۱ دیدگاه

حل معمای کلمات تصویری شماره (۶)

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: چهارشنبه مؤرخ ۱۵ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۷  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

با سپاس از همکار گرامی ما جناب انجنیر صاحب غیاثی عزیز

اینک حل معمای هفته قبل را خدمت شما پیشکش

می نماییم.

 

 حل معمای کلمات تصویری شماره (۶)

 

07 اکتبر
۳دیدگاه

تمنا

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: چهار شنبه مؤرخ ۱۵ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۷  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

تمنا

اگر به  شوخی   بجلوه ای  کشد  در اتش خیال مارا

سپند اسا به شیون افتم قبول  کردم  چنین جفا  را

اگر بسوزم  سپند   اسا  به مجمر   او   ز  پای تا سر

جفا نگویم   که  کفر باشد   مگر  خیالش  کند  مدارا

به دشت خلقت برهنه پایم  زخار  نعلین و  پارسایم

هوس گران کرده بار دوشم دراین مسیری که نیست پیدا

به بزم شوقش چو شمع سوزان گرفتم اتش بسر که یابم

ز برق یک جلوه ی جمالش ز خویش رفتم زهی تمنا

کی ام من ان ذره ی که نبود مرا مقامی به بزم خلقت

مگر که تابد شعاع لطفش به جرقه ی باکمی مدارا

شکسته ام من غرور نفسم ازین هوا های محو فرجام

که تا به شاخ امید فضلش چو بلبلی سازم اشیان را

به هر دری سر ، زدم   که یابم  مکان اظهار التجایم

به دیر و معبد نیافتم   ره که  جایگاهم   نباشد اینجا

ولی امیدم به لطف ذاتش به عفو بخشش ز بدو خلقت

نیافت سستی دراین تکاپو که نیست اینجا مجال حاشا

ز قیر   عصیان   سیاه   رویم ره نجاتم   چگونه جویم

زخجلت خود به دوش دارم ازاین مذلت  ردای سودا

ز اسمان  هوا  گذشتم به   خاکدانی   مکان   گزیدم

که ره بیابم   زفیض جودش  به خلوتی با چنین تمنا

زدوده ام من به اشک، زنگار   ز قلب  آیینه ی خیالم

که بینمش با بصیرتی کاو،(که او) روا بدارد بچشم عمیا

زبون هنگامه های رنگم  دراین   جهانِ   پر از هیاهو

امیدوارم    که    ره بیابم   به خلوتی   همدلانه   تنها

شکسته زنجیر خود پرستی رها ز قید هوای نفسم

من ان غباری که هست گشتم ز کاروان ومسیر رویا

به بحر اندیشه غرق دریا دراین تلاطمگه   ی حوادث

که اهل ساحل نظاره گر،بی، تفاوت اسا کند تماشا

مختار دریا

شامگاه ۷اکتوبر ۲۰۲۶

بحیره ی اونتاریو

07 اکتبر
۳دیدگاه

نغمه‌ای در خزان، به شوق وصال

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: چهارشنبه مؤرخ ۱۵ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۷  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

نغمه‌ای در خزان، به شوق وصال

صبحِ  پاییزی،  دلم  شد غرقِ شوقِ یک بهار

باغِ    خاموشِ   دلم    شد   منتظرِ  یک  بهار

برگِ   زردِ  باغ   می‌رقصید   در   آغوشِ   باد

هر درختی می‌سرود از عشق و شورِ یک بهار

کودکان با خنده‌های خویش  می‌کردند بازی

خانه می‌شد غرقِ شادی، در حضورِ یک بهار

مادر از  لبخندِ  طفلان ، شادمان   و   دل‌نواز

پدرش  لبریزِ   مهر   و   چشمِ  او سویِ بهار

در نگاهِ   کودکانه  ، شورِ   فردا موج داشت

زندگی   می‌کرد   در دل  ، آرزویِ  یک بهار

لیک ناگه یادِ آن  فرزندِ   دور  از خانه   شد

دیده‌ها  را   برد   سویِ  کویِ  دورِ یک بهار

او ز یار و خانه و از   سرزمینِ   خویش دور

لیک دل با ماست، در اندیشهٔ نورِ یک بهار

گرچه جسمش   دور مانده  از دیارِ مادری

نام     او   باشد   همیشه در دلِ ما یادگار

دوریِ او گرچه بر دل سایه‌ای از غم فکند

در دلِ  ما   زنده    مانده   شعلهٔ   امیدِ یار

هر نسیمی کز میانِ برگ‌ها آهسته رفت

می‌برد  پیغامِ   ما را سویِ  آن فرزندِ دور

ای مسافر   ، ای   عزیزِ خانه  و آرامِ جان

خانه چشم‌انتظار توست، بیا ای شهریار

بازگرد و خانه    را از   نورِ   دیدارت پر کن

تا شکوفا گردد این ویرانه همچون نوبهار

خزان گر برگ‌ها را بر زمین افکنده است

در دلِ   ما   سبز مانده    آرزویِ    روزگار

ما به فردای وصالت دل نهاده، منتظریم

تا رسد از راه، آن صبحِ   پُر از نور   و بهار

ای خدای مهربان، بر حالِ ما رحمی نما

راهِ او را بازگردان   سویِ   آغوشِ   دیار

تا دوباره گردِ هم آییم در  یک خانه شاد

تا شود خاموش، این اندوهِ دوری و انتظار

قصهٔ ما قصهٔ عشق است و صبر و دل‌سپاری

قصهٔ   یک   خانواده  ، در غمِ  هجرانِ یار

گر خزان آید، به دل امیدِ فردا زنده است

بعد هر شامِ سیاهی می‌رسد صبحِ بهار

تا بماند    یادگاری   از   محبت  ، از   وفا

نغمه‌ای در فصلِ خزان، در آرزویِ یک بهار

هرچه باشد فاصله، آخر رسد روزِ وصال

ختم گردد قصهٔ هجران، به لطفِ کردگار

از دلِ «فائز» برآمد این سرودِ عاشقانه

با    تمنای   وصال    و   با   امیدِ  کردگار

خلیل الله فائز تیموری.

خزان ۱۴۰۴ هجری شمسی 

تهران –ایران.

 

07 اکتبر
۱ دیدگاه

دُر فشانی های جهادی

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ ۱۵ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۴ کتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

شاعر : زنده یاد استاد صابر هروی – فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

دُر فشانی های جهادی

*******************

ما دیده ایم که  کابل   زیبا  خراب شد 

زین   درد  جانگداز ، دل  ما  کباب شد 

ریش و پُکل بجای دریشی رواج یافت 

فورم فرنگ رفت و نقشی  بر آب شد 

در جاده ها و کوچه ها، همه جایئکه بنگری 

زن‌ها و دختران همگی با حجاب شد 

چون پای زن برهنه بود بهتر از جوراب 

زآنرو به بانوان همه منع جوراب شد 

ویرانه اش بخاطر ( توریزم ) کرده ایم 

ز  آبادی    دوبارهٔ   آن   اجتناب   شد 

چون هیچکس نماند به شهر و به روستا 

بی مکتب و مدارس و درس و کتاب شد 

از تیلفون  دگر   نبود  لین و  پایهٔ ای 

از بهر رختشویی همه اش طناب شد 

نرخ و نوا اگر که دو چند گشت و  شد سه چند 

( بی پشتوانه ) در عوض اش  نوت چاپ شد 

دروازه ها    و     میز   ادارات  دولتی 

در پوسته خانه ها همه اش تختخواب شد

در جاده های شهر دکاکین در گرفت 

( کانتینر )   زیاده   تری  انتخاب  شد 

چون لین های برق فروش زیاد داشت 

زآنرو   بدون  کیبل  و برق و  آب شد 

در آسیاب   و شینه و چارآسیاب ما 

آدم  بجای  گندم  و جو آسیاب شد . 

صابر هروی

مجموعه ( افغانستان یا طشت خون ) 

06 اکتبر
۱ دیدگاه

پیام هستی

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: سه شنبه مؤرخ ۱۴ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۶  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

 پیام هستی

ز قلب هستی پیامی بـه گوش دل گفتند

چه خوش نغمۀ آن راز، در مُهِل گفتند

زجنگ وصلح جهانهای بیکران هردم

سـکـوت نــور کهـن از نگاه شِـل گفتند

مسـافـری که زمانش بی مکان گـم شـد

به گـوش پرپر دل نقـل آب و گِل گفتند

یک از هـراز هـزاران سـرّ وحـدت را

گهی نهـان، گهی رُک،  یا خجـل گفتند

هماره در دل کیهان شور بیگ بنگست

اگـرچه لحـظه ای ازبرّش و گسل گفتند

نهایتی، که گـرفـتـــــار بی نهـایت بـود

به نکتۀ که شد ازخویش، منفصـل گفتند

بـه بـزم نـور بـه گـوش دل طربناک ام

کـهـــن حکایـتــی از دلـبــر چگل کفتند

حیات مرغی که درهرجهان کند پرواز

ز پر زدن، ز سفر، ازفضای ول گفتند

چه نقـش هـا ز دل زنـدگی عیان کردند

چه بیکرانه ز هر شکل و هرمدل گفتند

فضا فکـنده بـه گـردن طـوق مـرواریـد

ز خوشـه‏ها و ز گوشـوارِگان هل گفتند

عروس خـوشکل کیهان، کهکشان باشد

ســیـاهـچـالـه چــو دامـاد منفـعــل گفتند

ســیاه بســتر نقش و نگار هستی گشت

بــرای نــور اگـرچــه ورا مُخــِل گفتند

درون هستی کل نظم و وحـدت جاری

ز بـودن و ز شـدن، بـس مسـتقل گفتند

تـنـــوعی که نــدارد مــرز و پـایــانـی

بـرای فهـم خـود و ثبت در سجل گفتند

هرآنچـه گـوهـر هستی بـر زمین آورد

چراغ کوچکی بر تار وچنگ پِل گفتند

ز مرز بُعـد گـذشتن غرق اسـرار است

کمـی از آن هـمـه اســرار منتقـل گفتند

فضا فزون وسیاهچاله بیش وکیهان نیز

ز جمع و فرد جهان هـای متصل گفتند

روان ز دانش وعقل وهنر کنید روشن

دلیل و فلـسـفـه را در چـراغ، تِل گفتند

وجود هستی کل غرق دردل خویشست

که عـشق وحـدت آن را جهان دل گفتند

رسول پویان

۲۰/۹/۲۰۲۶

 

 

 

 

06 اکتبر
۱ دیدگاه

نور طلایی

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: سه شنبه مؤرخ ۱۴ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۶  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

نور طلایی

گل  برفت  از  باغ  و  فصلِ  برگ  ریزان آمده

آن نسیمِ  سردِ  مهر ، افتان  و  خیزان  آمده

رنگِ سبز رختِ سفر بر بست از راغ و چمن

رنگِ سرخ و زرد و نارنجی  به بوستان آمده

ارغوان    و  نسترن  رفتند   با   چشمانِ  تَر

برگِ خشک بر شاخه ها شادان و خندان آمده

هر   طرف  گر  بنگری  نورِ طلایی  در چمن

فصلِ    رستا خیزِ   انوارِ     درخشان   آمده

فصلِ پاییز فصلِ غمها نیست بهارِ عاشقی ست

موقعِ   شور  و   نشاط ، دیدارِ جانان آمده

عاشقان   پاییز تان   آکنده   از مهر  و  وفا

کاین بهارِ   دلستان  با لطفِ  یزدان  آمده.

مریم نوروززاده هروی

پنجم اکتوبر ۲۰۲۶

از مجموعهُ”پاییز”

هلند.

06 اکتبر
۱ دیدگاه

چنین باید

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر: سه شنبه مؤرخ ۱۴ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۶  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

چنین باید

گه شاد و گهی محزون، دیوانه چنین باید

گه رقصد و گه خندد ، مستانه  چنین باید

در شمعِ جمالِ  یار ، گه  اُفتد  و گه خیزد

سرمست به پرسوختنِ پروانه،چنین باید

مخموریِ  چشمانش ، از پا  فگند خلقی

از پا   فگند  خلقی  ، میخانه  چنین  باید

در غربت و   تنهایی،  در  حالِ  پریشانی

سرگشته در این حالت، فرزانه چنین باد

گه جانبِ  مسجد  شود  و  گاه  به منبر

چون  زاهدِ  مکّاره ،   رندانه   چنین باید

با عشوه  کُشد عاشق،  با نازکند زنده 

با خصلت  اینگونه ، جانانه  چنین  باید

محمد اسحاق ،، ثنا ،، 

ونکوور – کانادا 

۴ اکتوبر ۲۰۲۶

 

 

05 اکتبر
۱ دیدگاه

فروغ حق

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۱۳ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۵  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

  فروغ حق

 معبودِ   من   جانانه‌ام

 در یادِ   تو   مستانه‌ام

 در  سجده‌گاهِ  مهرِ تو

 بی‌خود زِ خود بیگانه‌ام

در شوقِ وصلِ رویِ تو

 گمگشته  و  دیوانه‌ام

جان در فروغت روشن است

 در   نور   تو   نورانه‌ام

 از جامِ لطفت ای‌ منان

 سرمستِ آن می‌خانه‌ام

 در هر نفس ذکرت کنم

 بر شمع تو  پروانه‌ام

 در بزمِ عشقِ لایَزال

 بی‌خود ولی فرزانه‌ام

 بی‌نورِ تو ویران شوم

 بی‌ذکرِ  تو  ویرانه‌ام

از فیضِ لطفت ای خدا

 آباد   این   ویرانه‌ام

       هما_باوری

      جرمنی

  ۱۱/۱۱/۲۰۲۵

05 اکتبر
۱ دیدگاه

نظم دریدن…..

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۱۳ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۵  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

نظم دریدن…..

این‌جا دگر ما نیستیم، از ما، دگر «ما» کرده اند

ما را ز «ما»ی ما تهی ، از خویش تنها کرده اند

از دوزخ   دیروز   خود  ، خود  را   رهانیدیم  لیک

بار   دگر   دیروز   را  ، امروز  و   فردا   کرده اند

آن روح  دریا  گونه  را  یا کشته  یا   دزدیده  اند

یک روح روباتی* ز نو در جسم ما  جا کرده اند

ما  را  مقرر   داشتند  ، از  چشم  آن‌ ها بنگریم

زشت است هر زیبا از آن، چون زشت زیبا کرده اند

یک روز   رویا   داشتیم ، رویای  فردا   داشتیم

فردا به مسخ  آورده اند، تا نسخ رویا کرده اند

اندیشه ها کرده ورم، لبریز از ریم است و خون

ایمان   به  سم   آلوده  و از زهر معنا کرده اند

بر آهوان   تهمت زده ، گرگان قاتل خوانده اند

نظم  دریدن  را   ز نو  ، قانون   دنیا   کرده اند

تحسین   ما  بیگانه  است نفرین ما بیگانه تر

هر واژه را بسته دهان،  عاری ز آوا کرده اند

ما ماهیان ساده را، در چشم ما در چشمه ها

دوزخ سراب   خویش  را از دور دریا کرده اند

مفتوح فتح شان شدیم اکنون درفش خویش را

با دست   ما بر فرق  ما  بالا  و بالا کرده اند

می ماند آیا این چنین، این لشکر سر بر زمین ؟

خو کرده با این‌ سرنوشت، آن سان که انشا کرده اند؟

نسلی نخیزد از کمین، فصلی نروید از زمین؟

آن لشکر فردا چه شد، دل را که دریا کرده اند؟

 در آشیان

         عشق و نور،

                 از تخم خود

                       بیرون شده

سیمرغ های

              کوچکی،

                     پر های خود

                               وا کرده اند

فاروق فارانی

سپتمبر ۲۰۲۶

* روبات، شبه انسان های مصنوع

05 اکتبر
۳دیدگاه

ویران شود آن مُلک که دانش  نپذیرد

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۱۳ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۵  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

ویران شود آن مُلک که دانش  نپذیرد

تا دانش و فرهنگ نرسد بر سرِ جایش

 مشکل همین است که داریم به وطن، وای

 تا  علم  و  خرد  پرتوِ  این  خانه نگردد

 هر روز فزون‌تر شود این دردِ کهن، وای

 تا نسلِ جوان  راهِ خرد   پیشه نسازد

 بی‌راهه رود قافله، در راهِ  خُتن، وای

 تا دستِ تعصب نرود  از سر  و عقلم

 آزاد  نگردد  وطن  از ظلمتِ من، وای

ویران شود آن مُلک که دانش  نپذیرد

بی‌علم، چه امیدی به فردای وطن، وای

با فهم و فراست شود هر خانه گلستان

با مهر، شود باغ پُر از عطرِ سمن، وای

 تا باز  نگردیم  همه  در  راهِ  صداقت

 خورشید نتابد به سرِ باغ و چمن، وای

 این خانه پُر از دغدغه و بیم و هراس است

 بشیر، نتوان دوخت بر این مُرده کفن، وای

 از ریختن خون خسته نگردیده بعضی‌ها

ای وای وطن، وای وطن، وای وطن، وای

 بشیر شیرین‌سخن

05 اکتبر
۳دیدگاه

فریادِ هزاره

( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۱۳ میزان ( مهر ) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۵  اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————————————-

فریادِ هزاره

(( دردا و حسرتا ))  که   ربودند   برملا

 سرمایه   های  کشور  بر درد  ، مبتلا

 بهر   فروش   طفلک    مظلوم    بینوا

 شد عرضه روی جاده  و بازار ای خدا

چرخ این چنین جفا و ستم را ندیده است

 از کله ها منار شد و تن در ون چاه *

 زان خیل رنجدیده و مظلوم وبی گناه

 کشتار نیمه شب نگر این  جرم ناروا

بالا حصار و فاجعه اش شاهد و گواه

 خلق هزاره  زهر شقاوت چشیده است

 ان سر که داشت عشق وطن روی دار رفت

 زاهل قلم بدست وطن ،بی شمار رفت

 ازجان گذشتگان  همه زاین کارزار رفت

 هر بلبل نواکش از این شاخسار رفت

 اما قد   مقاومتش  نا  خمیده  است

 این قوم همچو سنگ صبوری به هر مقام

 در ابتکار و کار و عمل  صاحب مرام

 پیکار گر به عرصه ی هستی یل تمام

خم قامتی نکرده به درگاه خاص و عام

 در هر مصاف کاج صفت سرکشیده است

 در هر کجا به علم و ذکاوت  علم بدست

 اندیشه اش نداشته  رنگی  ز هر شکست

با ناکسان  خاک و وطن  هیچگه نبست

پیمان ،برده گی و غلامی  ز هم گسست

 بس مار آستین تن وجانش گزیده است

 در مندوی به بارکشی ا فتخار کرد

  برپشت کِند* وشخصیتش با وقار کرد

 بر خاک میهنش عرق جان  نثار کرد

 ان دردو خسته گی ز تن او فرار کرد

 بر تن ردای فخر و رشادت کشیده است

 فخر افرین عرصه ورزش به هرکجا 

در علم طب ، سیاست و  اندیشه جا بجا

 بگرفته  ان   زمام    تَدَبُر  به کارها

 بگرفته پیش رفته به  طیران و ماسوا

همچون نسیم روح فزا یِ   دمیده است

 بشکسته طوق بردگی    دشمنان خلق

 چون شهسوار معرکه ی آرمان خلق

پر از ستاره گشته کنون  اسمان خلق

دارو رسان شده ست  به زخم نهان خلق

 فریاد وحدت از دل طوفان رسیده است

 دیگر مگو هزار ه و  تاجک  بلوچ و نور

 پشتون وازبک و پشه یی نیست از تو دور 

سنی و شیعه پیرو  یک  رهرو  عبور

 از من منی گذرکن و ما باش و   پر غرور

 فریاد همدلیِ تو دریا شنیده است

 مختار دریا

۷ اکتوبر ۲۰۲۶ 

 تورنتو – کانادا