«قصیده درد هجرت »
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۲۰ دلو ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۹ فبروری ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————-
قصیده درد هجرت
دلم از داغِ سفر سوخت، زِ پا تا به سر سوخت
شبِ تاریکِ وطن در دلِ خاکستر سوخت
نه به میل آمدم از خانه، نه با شوقِ وداع
خانه در آتشِ بیدادِ ستمگر سوخت
بادِ وحشیست زمانه، همه را میروبد و رفت
گلِ امیدِ من از تازیِ این تند باد سوخت
نان اگر بود، به تحقیر به کامم کردند
حرمتِ جانِ بشر بر لبِ هر سنگر سوخت
نامِ من «مهاجر» و این خود گناهی شدِ بزرگ
که به هر مرز رسیدم، دلم از خنجر سوخت
سنگ بارانِ نگاهِ همه جا همراهم بود
آه، از این بارِ نگاه که تنم یکسر سوخت
گفتند: « حقِّ بشر! » لیک ندانم به کجا
حق اگر زنده بُدی، از چه چنین بیپر سوخت؟
سازمانها همه خاموش، جهان در تماشا
کودکی نالهزنان در دلِ این معبر سوخت
کشورِ همسایه دیوار، جهان پنجره بست
مردِ آواره میانِ در و دیوار سوخت
نه پناهی، نه صدایی، نه سری گرمِ سؤال
روحِ انسان به صفِ سردِ صفآرایی سوخت
وطنم پشتِ سرم ماند و به زنجیر افتاد
پیشِ چشمم وطن از جهلِ ستمگر سوخت
حاکمانی که ندانستند الفبایِ خرد
تختشان سبز، ولی مزرعِ هر کشور سوخت
علم را خوار شمردند و قلم را شکستند
خانهی روشنِ تاریخ از این دفتر سوخت
من گریختم نه زِ خاک، از شبِ بیقانونی
کز نفسهای خفقانآورش این پیکر سوخت
بیوطنی چه کشد آنکه نه دیروز از اوست
نه فردا؛ همهی هستیاش اینجا سر سوخت
گاه تحقیرِ زبان ، گاه لگدهای نگاه
گاه نامم به دهانها چو شرر، اخگر سوخت
ای جهان! مدّعیِ صلح و شعارِ انسان!
تا کجا گوشِ تو از نالهی ما کر سوخت؟
ما نه عدد، نه گزارش، نه سطرِ پرونده
ما دلِ زندهایم، ای کاش بدانی چهقدر سوخت
این قصیده نه زِ جوهر، نه زِ لفظ و قافیه است
از دلِ سوختهای کاین همه سال، اخگر سوخت
به امیدی که جهان روزی از این خواب دَرَد
و بداند که چه بسیار دلِ بییاور سوخت
کاش فردا برسد، کاش بیاید سحری
که در آن، ریشهی ظلم از دلِ هر کشور سوخت
بشنو ای روز، اگر شب همه خاموشی کرد
قصهی ماست که با نامِ فائز آخر سوخت
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۴/۳/۲۵ خورشیدی
تهران ــ ایران
