۲۴ ساعت

صیام و قیام

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۳۰ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۹  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————

     صیام و قیام

هزار فیض   و  ثمر  باشد درین ماه

 حرام، خوابِ سحر باشد درین ماه

 صیام است  و  قیام‌  ها  و  تراویح

عبادت سر به  سر باشد درین ماه

 رکوع  است  و  سجود  اندر تهجد

هزار قدر  و  قَدَر  باشد  درین  ماه

 معتکف  بودن  و  شب‌ زنده‌ داری

 کار  خیرالبشر   باشد   درین  ماه

 مپوُش کفش، تخطی در حذر باش

 که شیطان پُر شرر باشد درین ماه

 به  پرهیز  از   حرام   و  هر  تخلف

 خلاف،  مانند زهر باشد  درین ماه

 زبان و چشم و گوش خود نگهدار

 هر آن یک را خطر باشد درین ماه

بگیر با دست همت، دستِ مسکین

 مدد کاری ، هنر  باشد   درین ماه

گره   بگشای   ز   کار  مستمندان

پاداش الماس و زر باشد درین ماه

 صدقه، کور  کند   چشمِ   مصیبت

اگر    حلوای  تر  باشد  درین  ماه

ببند چشم   حریصِ  نفسِ مَلعون

 که بی‌جا دردِ سر باشد درین ماه

مهم‌تر از  همه ، اخلاقِ  نیکوست

 زبان  شیر و شکر باشد درین ماه

 به راهِ حق، بشیر ثابت قدم باش

 هزار فتح و  ظفر  باشد درین ماه

 حذر  کن  از  ملاهی   و    مناهی

عبادت، دفع  شَرّ باشد  درین ماه

         بشیر احمد شیرین سخن

هلهله ی جان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۹ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۸  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

     هلهله ی جان

من زن شده ام شکوفه باران بشوم

 چون یاس سفید سبزه زاران بشوم

 نه اینکه زنی سنگ تعصب به سرم

 پر  اشک  چو   ابر  نو بهاران  بشوم

من زن شده ام که با سرشک مه و مهر

 آهنگ   صفای   قلب  انسان بشوم

 نه اینکه شوم اسیر این خانه ی سرد

 در   تار   سیاه   ظلم    پنهان بشوم

 من زن شده ام که در دبستانِ امید

فرهنگ سفید  خت   ایمان   بشوم

 دانی که چه گونه ام چرا زن شده ام

 تا ناز  کنم  هلهله ی   جان   بشوم

نه اینکه   به  دام جهل  بندم  بکنی

 بر قامتِ دردِ خویش حیران بشوم

                  دریا عزیزی

سرگذشت نوریه (قسمت اول)

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۹ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۸  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

سرگذشت نوریه

قسمت اول

 روزگاری    گشت    مبهم  زندگی

 مرد و زن  را ریخت  در هم زندگی

 سفره ها خالی شکم ها همچنان

 کیسه ها  خالی  رقم ها همچنان

 ناگهان   کوبید   غم   در   خانه ای

 ساخت   آن    آباد    را   ویرانه ای

 دست مرگ  آمد پدر زان خانه برد

 سنگ تهداب   از   دل کاشانه برد

 ماند   مادر   با  سه  دختر بی نوا

با    هزاران    آه   و  حسرت  آشنا

 سقف سر لرزان شد  و  دیوار نیز

گندم ِ   شان   سوخت گندمزار نیز

 سایه ها تاریک، شب ها بس دراز

 آتش   غم   دور    ایشان   در گداز

 نوریه    در    بین   دختر ها ، جوان

 فکر فردا  های   سختش در گمان

 گفت    باید   جست تا دریافت راه

از سرشک   حاصل  نیاید  هیچگاه

 نی   پدر     باز    آید   از   فریاد ما

 نی   کسی   دیگر  رسد بر داد ما

 سقف ِ    افتیده   کنم    باید  بلند

تا    بپوشد   خوهرانم    از    گزند

تکیه بر خود    کرد    باید   استوار

 تا نسازد    خوار   ما    را   روزگار

 ادامه دارد . . .

شکیبا شمیم

۱۵ فبروری ۲۰۲۶ 

آغوش خیال

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۲۶ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

آغوش خیال

شعله‌های هجران

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۲۶ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

روشن در آتش هجران

«در آتش هجرانش می‌سوزم و هر بار از یاد نگاهش دوباره جان می‌گیرم؛  

عشقی که هم ویرانم می‌کند و هم روشنم،  

هم اشکم را جاری می‌سازد و هم دلم را به شوق می‌نشاند.  

میان پریشانیِ دوری و شیرینیِ یادش،  

چون شمعی در باد می‌لرزم و باز عاشق‌تر می‌شوم…»

شعله‌های هجران

هر نفس از یاد تو  مست  و خرابم میشوم

در خیالت بی‌خود از جان و شرابم میشوم

چون نسیم سحری از  رهت  آیم  به چمن

عطر گیسوی تو را من به  شتابم میشوم

در خم زلف تو ای ماه، به غرقابم میشوم

وز غمت در  طلبت،  غرق  عذابم میشوم

آتشم در دل  از آن   شعله هجران تو بس

من که با یاد رخت هرشب، کبابم میشوم

در   بیابان   فراقت   بی‌نشان از خود روم

غرق در موج پریشانی، بی‌حسابم میشوم

گاه چون ابر بهاران   اشک  بارم به خیال

گاه با یاد  لبت،  مست  و  پرآبم   میشوم

ای که گفتی عاشقی را شرط صبر است و ادب

من به عشق تو بی‌صبر و در عذابم میشوم

فائز از هجر تو  دارد   دل   پر   غصه ولی

چون کند یاد لب  لعل تو ، در آبم  میشوم

خلیل الله فائز تیموری.

۱۴۰۳/۷/۱۱ ــ شمسی

تهران ــ ایران 

چنگیز ثانی ! 

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۲۶ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

شاعر : زنده یاد استاد صابر هروی – فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

چنگیز ثانی ! 

رهبری مثلت ندیدم عاری از عقل و شعور 

ای ز قرآن   بیخبر تا کی بفکر قتل و چور ؟ 

چند   هستی    نوکر   همسایهٔ  بی  آبرو 

چند  باشی از رهٔ  تقوا و  از اخلاق   دور ؟ 

بر صریر کامرانی  تا  نشستی  ، هر دمی 

می شوی ( چنگیزثانی ) وقت اجرای امور 

دم ز تقوا می‌ زنی و  جعل  آیت می‌کنی 

باز هم هستی بفکر جنت و غلمان و حور 

قتل و ویرانی  به   آیین تو  می باشد روا 

مرگ مسلم بر تو باشد مایهٔ فخر و سرور 

قحطی و جور و مرض را در وطن آورده ای 

بسته ای بر روی همنوعان خود راه عبور 

با بم و راکت  نمایی  حمله ها دیوانه وار 

مسلمین را می‌کشی با نخوت و کبر و غرور 

بس زدی ، کشتی ، وویران کرده ای این ملک را 

نی ز تو زنده امان دید و نی هم اهل قبور 

با همه لاف و  گزاف  و   خصلت  روحانیت 

نی ترا  ایمان  باطن ، نی ترا شرم حضور 

با چنین اعمال زشتت گر نمیرنجی ز من 

دور   افتادی  ز  راه   آدمیت  خیلی دور . 

صابر هروی

کلبه ویران

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۲۶ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

کلبه ویران

شاخ خشک ام از بهار و از خزان  ما مپرس
در پی گم گشته‌ی  دل از جهان ما  مپرس

راه   را   گم  کرده ام  اندر    بیابان    جنون
من که یک طوفانی ام  از درد  جان ما مپرس

یاد او   آتش   زده   در کلبه‌ی   ویران   من
بسکه دل آتش گرفت  از آشیان ما مپرس

درد   هجرانش   گرفته   راحت   جان  مرا
موج وصلش در دلم اشکی روان ما مپرس

در گلستان گل بدیدم گل ندیدم همچو او
باغ گل بی گل شده از بوستان ما مپرس

ای دلها از دست خوبان درد کشیدن عیب نیست
بی حضور جان جانم   از  توان ما مپرس

تا به کی درگیر  باشم  در پی درمان دل
سیل اشکم را ببین از آسمان ما مپرس

✍ عالیه میوند
فرانکفورت 

۴ نوامبر ۲۰۲۵

زن

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۲۶ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

زن

من زن  شده ام  , که پر ترنم   باشم

 مانند,  جوانه   های   گندم  ,  باشم

 تو مرد شدی که  ,تکیه گاهم باشی

 نه اینکه به چاه  ظلم تو, گم باشم.!

دریا عزیزی

خوانِ  درویشان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

خوانِ  درویشان

جوان‌مردی  نباشد  کارِ هر کس

 عیار و ظرفیت،  مقدارِ هر کس

صداقت، همّت و راستی، درستی

 نباشد پیشه و  کردارِ  هر کس

۰ بزرگی در عمل،  عزم و اراده

 نمی‌گنجد   در  انبارِ   هر  کس

 سخاوت و کرم، عزّت  و غیرت

 ندارد  ره   در   افکارِ  هر کس

 بیا از خوانِ  درویشان   بیاموز

 مباش  اندر  پیِ آزارِ هر  کس

 بیندیش   و  خردمندانه   بنگر

مرو   اندر  پیِ  پندارِ   هر کس

نمی‌شه، هیچ به آسانی نمی‌شه

 بشیر احمد  نمی‌شه  یارِ هر کس

 بشیراحمد  شیرین سخن

قاصدک

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

قاصدک

غرق   اندوه  گشته‌ام حالا، هنرم  غصه می‌خورد کم کم

ریشه‌هایم دوباره خشکیده، ثمرم غصه می‌خورد کم کم

باغبان  با  تبر به  من  کوبید،  مثل  چوب  درخت پوسیدم

دردها پشت درد  می‌آیند و  سرم غصه  می‌خورد کم کم

نوجوانی شبیه خواب گذشت، خم شدم  پیر، پیر گردیدم

راه رفتن چقدر دشوار است، کمرم غصه می‌خورد کم کم

چند روزی‌ست روی خاکم من، دست و پایم کرخت گردیده… 

من درختی شکسته‌ای باغم، تبرم غصه می‌خورد کم کم

قسمتم درد و داغ و رنج است و همه شب مثل طفل در فکرم _

کارهای خلاف می‌کردم ، پدرم   غصه  می‌خورد کم کم

قصد دیدن نموده بودم که غرق   افکار خویش گردیدم! 

رد شد اما ندیدمش زان گه، نظرم غصه می‌خورد کم کم

نامه را بارها فرستادم  نامه‌ ها را  نخوانده دور انداخت

قاصدک با همین پیام آمد، خبرم غصه می‌خورد کم کم

خواب‌های عجیب می‌بینم، از من او بیشتر پریشان است! 

گفت: بر من صدای احساسم، دلبرم غصه می‌خورد کم کم….

۱۴۰۴/۱۱/۲۵

#محرابی_صافی

اینجا و آنجا

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

اینجا و آنجا

۱۲۴ الف

 آتش اینجا  دود  آنجا ،  تار اینجا پود آنجا

 این جدایی ها چرا ، نابود اینجا بود آنجا

 خانه اینجا اهل آنجا ،سخت اینجا سهل انجا

 فهم اینجا جهل آنجا ، دیر اینجا زود آنجا

 چشم اینجا نور آنجا،دانه اینجا مور آنجا

مادر مهجور  اینجا ،  مژده ء  مولود  آنجا

مرده اینجا صبر آنجا، صید اینجا ببر آنجا

باد  اینجا  ابر آنجا  ،  آیت  مقصود  آنجا

 وعده اینجا یار آنجا، خشت اینجا کار آنجا 

دیده ء بیدار  اینجا ، گوهر  مفقود  آنجا

شکیبا شمیم رستمی

۱۲ نوامبر ۲۰۱۶

تعبیر

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

تعبیر

عروس  طبع  من  را  پیر  کردند

 نشاط  و خنده  را  زنجیر کردند

 به جرم اینکه زن هستم خدایا

 مرا  جنس  دوم   تعبیر  کردند

 دریا عزیزی

سنگ خارا

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

سنگ خارا

نه احساسِ که بنویسم نه هم ذوق تماشایی

نه   در    دل   آرزو   دارم   که   بنمایم  تمنایی

چه  شد این  مردمِ صاحب  دلی با همت مارا

که می بینم  گرفتارِ  غم  و درد اند  هر جایی

فغان  و  ناله و   فریاد  و   واویلا   بهر  کنجی

به هر  شهر  و   دیار و  کوچه و  بازار  بلوایی

به چشم سر بدیدم کشته های بس فراوان را

که می جوشید خونِ مسلمین مانند دریایی

به تیر  و  توپ  می بندند  مسلم  را نمیدانم

میانِ سینهٔ شان  دل  بُوٓد  یا سنگ خارا یی

چنان وحشی صفت بر مردمِ مظلوم می تازند

که گویی غیرِ امروزش نباشد هیچ فردا یی

« لبیب » آخر به تیغ دشمنان صد پاره میگردی

ا گر قسمت چنین باشد ندارم هیچ پروا یی

عبدالقیوم لبیب

 ۶ / ۷ / ۱۳۹۷

از مجموعه سودای دل

دامِ صیاد

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

دامِ صیاد

سحرگه  سوی  میخانه  دویدم

دگر  از  مسجد   و   ملا   بریدم

 بدیدم  بر دل  شوریده ی  خود

 به جز از خون دل چیزی ندیدم

 نمانده  جای  وصله  بر تن من

 ز بس  بر  دور  کوی تو خزیدم

 چه دانی عاقبت در شامگاهی

 چو خورشید از لب بامت پریدم

 گهی شاد و گهی غمگین غمگین

 به هر حالت به کوی تو رسیدم

 گهی چشمک زدی گه تیر مژگان

 چو   آهو   از   دم  تیغت رمیدم

 کشیدم  رنج  بسیار  در  ره تو

جفایت را به  جان و دل خریدم

 بدیدم  مرغ  دل  در دام  صیاد

“امان“از چشم چون اشکی چکیدم

 امان قناویزی

طلوع چشم

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۲۳  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۲  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

طلوع چشم

بیا که عشق تو در پای من رسن شده است

ببین به سوز  دلم  آتشی  به من شده است

نگاه مست تو  با چشم  من  سخن می‌گفت

شکوه  جلوه‌ی  نازت ؛  حریر تن  شده است

ز  بس  که  راز  تو  بنوشته‌ام   به   دفتر  دل

ببین که هر ورقش خط به خط سخن  شده است

مرو به محفل   زاهد   مگو   ز جرم  و  عذاب

سخن ز شهد بگو، پر شکر، دهن شده است

بیا    به   روضه ای   رضوان   باغ   دل  بنگر

که باغ پر ز گل و لاله و سمن   شده   است

ز هجر دوری تو تیره گشته  کلبه‌ی   عشق

طلوع چشم تو خورشید انجمن شده است

چو غنچه  پاره کنم  جامه‌ام   ز  هجر تو باز

که از فراق  تو این پیرهن کفن شده است

عالیه میوند

فرانکفورت – المان

۹ جنوری ۲۰۲۶

لبخند تو

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۲۲  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

لبخند تو

جهان

در لبخند تو

معنا می‌شود،

وقتی نامم را

آهسته

بر لبانت زمزمه میکنی ،

من

در عطر انگشتانت

می پیچم ،

و قلبم

در آغوشت

به شعر بدل می‌شود ،

تو مرا

چنان دوست می‌داری

که ،

هر باری

که مرگ را تجربه کرده ام

دوباره

به زندگی

برمی‌گردانیم .

میترا وصال

لندن – انگلستان

۷ فبروری ۲۰۲۶

 قصیدهء مهر پدر و مادر

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۲  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

 قصیدهء مهر پدر و مادر

به لطفِ حق، شبِ تیره به نورِعشق یارمی‌گذرد 
دلِ پدر، دلِ  مادر زِ مهرِ بی‌شمار می‌گذرد 

زِ     روزِ  نخستِ    آمدنِ      طفلِ    ناتوان 
دمادم از نفسِ شوقِ آن دو غمگسار می‌گذرد 

چو   نوزاد ،  خفته   در  بغلِ  مادرِ  وفادار 
جهان به عطرِ لبخندِ  آن رخِ نگار می‌گذرد 

هنوز آن ناله‌های نرم و آن  زبانِ کودکانه 
به شوقِ جانِ پدر، چون نسیمِ بهار می‌گذرد 

قدم‌قدم به  لرزشِ  پایِ  نخستِ خویش 
به دستِ مهرِ پدر، از خطر و از غبار می‌گذرد 

به هر سقوطِ کوچکِ او، دل شکسته‌شان 
ولی به شکرِ برخاستنش  استوار  می‌گذرد 

چو وقتِ مکتب و دفتر  و  بویِ کاغذ آید 
دلِ پدر و مادر  از  آن   انتظار   می‌گذرد 

به اشکِ شوق، رها می‌کنند  دستِ کودکَک 
که سویِ علم رود، تا زِ  جهل و  شرّ می‌گذرد 

جوان شود پسر و دختر از شکوفهٔ عمر 
ولی زِ عمرِ والدین، چه زود و بی‌قرار می‌گذرد 

یکی   جوان‌  تر  و   تازه‌  تر  از  بهارِ  نو 
یکی دگر خمیده و رنجور و نزار می‌گذرد 

شبِ    درازِ   پر تب‌     و  تابِ   کودکی 
به پاسداریِ آن دو دلِ غمگسار می‌گذرد 

به هر نفس که طفل، جوان‌تر شود، ببین 
که عمرِ مادر و   پدر از شمار می‌گذرد 

به سفره‌ای که با عرقِ جبین نهاده‌اند 
هزار قصهٔ رنج و هزار یادگار می‌گذرد 

به روزگارِ سخت، به شب‌های بی‌امان 
دلِ پدر و مادر از عشقِ بی‌شمار می‌گذرد 

چو فرزندان به خانهٔ خویش آشیان کنند 
دلِ والدین زِ شوقِ همان روزگار می‌گذرد 

ولی چه سود که قامتشان خمیده شد 
که عمرشان به پایِ محبت، نثار می‌گذرد 

در آخرین نفس، به دعای خیرِ فرزندان 
دلِ پدر و مادر از این رهگذار می‌گذرد 

و   این  حکایتِ  مهرِ  دو یارِ   بی‌ بدیل 
به نامِ عشق، زِ دفترِ روزگار می‌گذرد 

به ختمِ  قصه،   گوید دلِ شاعرِ شما 
که نامِ او «فائز» است و از افتخار می‌گذرد 
—
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۳/۴/۱۸.شمسی
تهران ، ایران

بی سر نوشتی

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۲  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

شاعر: زنده یاد استاد صابر هروی – فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

بی سر نوشتی

الا ، ای  دشمنان   فاسدِ پست 

ستمگاران و  جلادان  بد مست 

نمی ماند بما  بی سر نوشتی 

شما را روز کیفر دادنی هست 

دو باره صبح  میگردد   شب ما 

درین بحبوحه گر مردم  شد از دست 

قیام مردمی   گر  گشت  آغاز 

کسی زین ورطه سالم کی توان رست 

به حفظ خاک خود این قوم آزاد

سرش رفت و ولی از پای ننشست 

ز جنگ مذهبی گر گشت پاشان 

دوباره می‌شود دمساز و پیوست 

بهم پیوند خورد و گشت محکم 

اگر چه بار ها این رشته بگسست 

ازین بی بند  و  باری  شمایان 

دل میهن پرستان گرچه بشکست 

گواه  من   بود   تاریخ   پارین 

که این ملت مبارز بوده و هست . 

صابر هروی

حمل ۱۳۷۲

 کابل – افغانستان

اعدام

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۱  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۰  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

اعدام

 امروز در دادگاه شهر،

در دادگاه شهر مردگان،

 حکم اعدام تاک‌های انگور-

 صادر شد…

جرم تاک ها-

شراب بود.

شراب…

قاضی ریشو ،

 با عمامه ی بزرگ تر از سبد انگور ها،

و ریشی دراز تر از شال‌های بنارسی،

حکم اعدام را با چنان دبدبه ای،

به  چنان شور و هیجان …بیان کرد:

تاک‌ها را از ریشه بر چینید،

ریشه‌ها را با قیر گرم برای همیشه از زاد و ولد محروم سازید،

تاک‌ها همه (زن )اند،

بدان سان که زن مایه ی عشق است ،

و باید از همه چیز محروم باشد،

تاک‌ها هم که مادران فاسق و فاجر شراب اند.

حکم برین است که تا ابد در این سر زمین ،

فرزندی نزایند.

ختم حکم امروز…

هما طرزی

نیویورک

۲۴ مارچ  ۲۰۰۴

مرگ ارزش و اخلاق

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۱  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۰  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

مرگ ارزش و اخلاق

مگـر جـزیـرۀ اپـسـتـیـن  دام شـیطان بود

که مرگ ارزش و اخلاق  زان نمایان بود

بــرای ســـود کلان  و گـرفـتــن  اســـنـاد

هـمــه تـلاش بـرای شـکار انـســـان بود

فساد و حیله و پول وسیاست یکجا گشت

تمام جـسـم پـرسـتـوی بـسـته عریان بود

تمام عشق و محبت به گـور ننگین رفت

فـروش نعــشِ روان و بـدن فـراوان بود

بـه دسـت فتنۀ قـدرت اگـرچـه انجیل بود

ولی بـه مجلس جفری همیشه مهمان بود

یَهُـوَه ثــروت و خـون و فـسـآاد را آورد

حکایتی که درآن جنگ دیو و یزدان بود

بهشت ودوزخ وپل صراط اگر فرداست

چرا قصور ددان پر ز حور وغلمان بود

به روزگار معاصر زنـان شـدنـد قـربان

جـنـایتی که زمانی بـه کاخ سـلطـان بود

هـزار فـتـنـۀ اپــستـیـن گـر کــنید تحقیق

بـه زیـر دامـن رنگـین غـرب پنهان بود

عـنان دیـن ز دسـت خـدا شــده بـیــرون

از آن دمی که خدا زیـردست انسان بود

مـیــان قـدرت ایـران و روم در تـاریـخ

رقـابت عملی حـرف مـرد و میدان بود

تمدن از دل تاریخ وجنگ بیرون گشت

گمان مـبـر که سـیـر و گـذر آسـان بود

ز گـرز رسـتم و از پتک کاوه یاد آرید

هـزار دیـو سـتمگر هـزار ســنـدان بود

کتاب سام ونریمان وزال وسورنا خوان

خوشا که یعقوب عیّار اهل سیستان بود

برای حفظ وطن جـان و دل شده قربان

بـه گـرد پـرچـم میهن عهد و پیمان بود

ز بلخ وکابل و پارس وهرات می گویم

چرا که ریـشـۀ ایـران در خراسـان بود

زطرف سیحون وجیحون تا دل کارون

تمـدن کهـنی غـرق نـظـم وسـامـان بود

زعقل تاریخ و فرهنگ درس نو گیرید

تمدنی که درآن عشقِ مهروعمران بود

وفـا و عـشـق و محبت نـور دل هـا باد

نجـابتی که در آن شیر پاک پسـتان بود

اگر ضعیف شدی پایه می شود لرزان

چرا که سازش وتسلیم مرگ بنیان بود

رسول پویان

۸ فبروری ۲۰۲۶

«قصیده درد هجرت »

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۲۰  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۹  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

قصیده درد هجرت 

دلم از داغِ سفر سوخت، زِ پا تا به سر سوخت  

شبِ  تاریکِ  وطن  در دلِ   خاکستر  سوخت  

نه به میل آمدم  از خانه، نه   با  شوقِ وداع  

خانه    در  آتشِ   بیدادِ    ستمگر     سوخت  

بادِ وحشی‌ست زمانه، همه را می‌روبد و رفت  

گلِ امیدِ من   از تازیِ   این   تند باد سوخت  

نان اگر بود،  به   تحقیر   به   کامم   کردند  

حرمتِ جانِ بشر بر لبِ  هر سنگر سوخت  

نامِ من «مهاجر» و این خود گناهی شدِ بزرگ  

که به هر مرز رسیدم، دلم از خنجر سوخت  

سنگ‌   بارانِ   نگاهِ   همه‌ جا همراهم بود  

آه، از این بارِ نگاه  که  تنم  یکسر سوخت  

گفتند:   « حقِّ بشر! »  لیک ندانم به کجا  

حق اگر زنده بُدی، از چه چنین بی‌پر سوخت؟  

سازمان‌ها همه خاموش، جهان در تماشا  

کودکی ناله‌زنان در دلِ این معبر سوخت  

کشورِ همسایه دیوار، جهان پنجره بست  

مردِ    آواره   میانِ   در و  دیوار  سوخت  

نه پناهی، نه صدایی، نه سری گرمِ سؤال  

روحِ انسان به صفِ سردِ صف‌آرایی سوخت  

وطنم پشتِ سرم ماند و به زنجیر افتاد  

پیشِ چشمم وطن از جهلِ ستمگر سوخت  

حاکمانی  که  ندانستند   الفبایِ خرد  

تختشان سبز، ولی مزرعِ هر کشور سوخت  

علم را خوار شمردند و قلم را شکستند  

خانه‌ی روشنِ تاریخ از این دفتر سوخت  

من گریختم نه زِ خاک، از شبِ بی‌قانونی  

کز نفس‌های خفقان‌آورش این پیکر سوخت  

بی‌وطنی چه کشد آن‌که نه دیروز از اوست  

نه فردا؛ همه‌ی هستی‌اش اینجا سر سوخت  

گاه  تحقیرِ   زبان  ، گاه  لگدهای نگاه  

گاه نامم به دهان‌ها چو شرر، اخگر سوخت  

ای جهان! مدّعیِ صلح و شعارِ انسان!  

تا کجا گوشِ تو از ناله‌ی ما کر سوخت؟  

ما نه عدد، نه گزارش، نه سطرِ پرونده  

ما دلِ زنده‌ایم، ای کاش بدانی چه‌قدر سوخت  

این قصیده نه زِ جوهر، نه زِ لفظ و قافیه است  

از دلِ سوخته‌ای کاین همه سال، اخگر سوخت  

به امیدی که جهان روزی از این   خواب دَرَد  

و بداند که چه بسیار دلِ بی‌یاور سوخت  

کاش فردا برسد، کاش بیاید سحری  

که در آن، ریشه‌ی ظلم از دلِ هر کشور سوخت  

بشنو ای روز، اگر شب همه خاموشی کرد  

قصه‌ی ماست که با نامِ فائز آخر سوخت  

خلیل الله فائز تیموری

۱۴۰۴/۳/۲۵ خورشیدی 

  تهران ــ ایران

دختر مردانه‌ پوش

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۲۰  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۹  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

دختر مردانه‌ پوش

دختری را مرد  سالاری  کند  مردانه‌ پوش

عاقلی در اوج هشیاری  شود دیوانه‌پوش

گیسوانِ خوشگلش را می‌تراشد داغ و درد

می‌جهد  از چشم زیبایش  پیاپی آه‌  سرد

سفره‌ی خالی سپنجی سازد از زیباترین

در  نگاهش  زندگی  گردد  اجاقِ  آتشین

می‌زند  بر هر  دری  تا لقمه‌‌ی  نان  آورد

از   برای  خواهرانِ  کوچکش  جان  آورد

با صدای  گرم و‌ گیرایش کند  اسپند دود

چهره‌ی زیبای او‌  گردیده  از  سرما کبود

دست‌های کوچکش با لرزه‌‌ی بیم و هراس

تیره‌گون گردیده از اسپند ‌و دردِ التماس

نوریه در چشم اربابِ کرم نوراحمد است

دختر مردانه‌پوش در حلقه‌ی دیو‌ و دد است

می‌هراسد   از  نگاه   طالبانِ  زن‌ستیز

ناگزیری   زندگی   را   داده  آهنگِ گریز

نوریه  با  چهره‌ی  مردانه  گردد  نامراد

خورده‌پولی می‌ستاند می‌زند آهسته داد:

«سپنج بلابند

به حکم‌شاه نقشبند

چشم خویش

چشم بداندیش

بسوزه به آتش تیز

قضا به‌ دور

بلا به دور

بترکد چشم حسود

به حقّ شاه مردان

درد و ‌‌بلا بگردان »

نوریه با ناخوشی خواند به  بانگِ خوش سرود

می‌هراسد‌ کودکِ افسرده  از  چشمِ حسود

سفره‌ی خالی شود از همتش پر نان داغ

تیره‌شامِ خانه گردد روشن از دود و چراغ

از حسد همسایه‌ی آشفته افشایش کند

محتسب  با  دُرّه‌ی   بیداد  پیدایش کند

بانوی مردانه‌پوش افتاده در زندان زور

خون دل فوّاره زد از سینه تا  اقصای غور

مویه‌های خواهرانش ناله‌ی  سوزان اوست

در دلِ زندان غم گسترده دسترخوان اوست

او به زندان است و خالی گشته دسترخوان ز نان

سرنوشتِ   نوریه   آیینه‌ی  دردِ  زنان

دکتور عبدالغفور آرزو 

هانوفر

۹ فبروری ۲۰۲۶ م

۲۰/ ۱۱/ ۱۴۰۴ خورشیدی

صــدقه میشم قامت  و  رفتـــارته

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۲۰  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۹  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

صــدقه میشم قامت  و  رفتـــارته

صــدقه میشم قامت  و  رفتـــارته 

غمـــــــزه و ناز و شیرین  گفتارته

بـــا حریفــــــانم نکن  لطف نظـــر

بسکلان این رشتــــــه ی  ناکارته

بی مــروت  بودنت مطلوب نیست

میکشی بیچــــــاره گک دلـــدارته  

نیست  انصافی  چنین با من نکن

مختفی ســــازی چـــرا رخسارته 

انتظاری بــــرده  کـــار آیی  ز من 

ده تو پایـــان این  همـــــه  آزارته

از پریشــــان حالی  و درمانـدگی

بوســــه می گیرم جـــغِ دیـوارته

باز بر یاد  همـــان  روز  های دور

بر تنــت کن جامـــــه ی  گلدارته

می کنم تشمیـــم عطر پیــــکرت  

روی چشــم من بمــــان پیــزارته 

تا رویـــم هر دو به گلگشت چمن

زهــــره کف بینـــم جمع  اغیارته

در تن من جای زخـم  تازه نیست

مرهمــــی ده محمـــودِ اوگـــارته

————————–

بامداد سه شنبه ۲۱ دلو ۱۳۹۹ خورشیدی

که برابر میشود به ۰۹ فبروری ۲۰۲۱ ترسایی

احمد محمود امپراطور

قهرمان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۹  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۸  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

قهرمان روح است، نى جسم گلى

قهرمان  راه  است ، نى هر منزلى

قهرمان خون است در رگ ها روان

قهرمان شیر است، نى هر بزدلى

قهرمان  نور   است   نور  پاک حق

قهرمان شمعست در  هر محفلى

قهرمان   زیباتر    از    صبح    امید

قهرمان    داناتر    از   هر   عاقلى

قهرمان    پایا تر   از    عمر    گران

قهرمان   والاتر    از   هر  حاصلى

شیبا رحیمی

ابرِ بهاران

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۹  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۸  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

 ببار، ابرِ بهاران، به شوق و ذوقِ یاران

که با  رحمتِ  باران ، بخندد  گلِ ریحان

بده بارانِ امیدی به  چشمِ  خستهٔ دل

 که  گردد  باز  روشن ، افقِ  روزگاران

به هر باغ و گلستان، صفا بخشا و احسان

 به یمنِ مهرِ یزدان،  شود لاله فراوان

 ببار، ای ابرِ روشن، برون ران غمِ کهنه

 به هر کوچه بپیچد، نوای شادِ جانان

 بزن مطرب نوایی، زِ هر پرده صدایی

 که دل‌ها را نوازد، نسیمِ صبحِ تابان

 ببار، ابرِ بهاران، به دشتِ عشقِ لیلی

 که مجنون تشنه گشته، به صحرا و بیابان

 ببار، ابرِ گُهربار، همه  لعل و جواهر

 بشیر دارد تمنا، سراپا  دُرّ و مرجان

 بشیر شیرین‌سخن