۲۴ ساعت

خطّاط بی‌خط

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۴ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۵ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

خطّاط بی‌خط

باور   بارانی ام  را    آفتابی   کرد   و  رفت

سیل خشماگین او آخر خرابی کرد و رفت

با خمارِ مستی  چشمش  به هنگامِ وداع

در خراباتِ خدا  ما را  شرابی  کرد و رفت

صوفی دل هو زد و سوزِ جگر شد شعله‌ور

آتش‌ افروزِ  صفا  ما را کبابی  کرد و رفت

می‌ نوازد  بر سَرِ  منبر سرودِ  بی‌ خودی

خرقه‌پوش بی‌تحمل را ربابی کرد و رفت

با نگاهش شهر ما را شور مستی داد او

در  مدارِ  نیستی  آهنگ  هستی   داد او

بی‌خودی‌پرور شد و ننگ خودی را دود کرد

خود حجابِ  خویشتن  بودیم او نابود کرد

هر کجا دل می‌تپد موجِ فراسو جاری است

خواب ما آشفته‌گان آیینه‌ی بیداری است

ما خموشیم و انالحق  دار مستی پرورد

مرگ  مستی‌ پرورِ منصور  هستی پرورد

با شهیدِ عشق و مستی شمع‌آجین می‌شویم

بر مقام  جاودانی  جرأت‌ آیین می‌شویم

در نی‌ستانِ محبت بشنو از نی   گل کند

در زلالِ ناله ام صد چشمه از  می گل کند

در جهان بی‌خو دی خطّاط  بی‌ خطّیم ما

در شکوهِ آشنایی شطحی از شطّیم ما

شمس ما را آشنا با خطّ سوّم کرده  است

خوشهٔ شعر مرا مستانه در خُم کرده  است

جلوه‌نوشی حضرت عشقیم و سرشار  از شکوه

در خراباتِ خدا ما را شرابی  کرد و رفت

می‌چکد از چامه‌ام  اشکِ  تلاطم‌ پروری

باور بارانی  ام  را   آفتابی  کرد  و  رفت

دکتور عبدالغفور آرزو

هانوفر

۲۳/ ۴/ ۱۴۰۵خورشیدی

۱۴ جولای ۲۰۲۶م

انتقاد

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۴ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۵ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

——————————————————————————————————————————————————–

انتقاد

از بس  فریب  و  حیله‌ گری‌  ها زیاد  شد

هرکس که کج نشست همان زنده باد شد

گرگی که در لباس  سگش میش را درید

در حیرتم  که صاحب او  از چه  شاد  شد

بیچاره  و   فقیر  فراموش  گشتن   و  …

دارندگان   پول  به   هر  گوشه   یاد  شد

از راز  ما  به  لحظه  جهان  را  خبر  نمود

تا   اختیار  نامه    به    دستان   باد   شد

بر کار شر  همیشه صمیمانه  کف  زدند!

از  کار  خیر  در  همه  جا  انتقاد  شد ….

محرابی صافی

جنونِ عشق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

شاعر : زنده یاد استاد صابر هروی

فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

…………………………………….

جنونِ عشق  

دل آرامی که نبود بی  وجودش  صبر و آرامم 

به پاس الفتش  جان دادم  و هرگز   نشد رامم 

به مرغ  دل   نباشد  قوت   پرواز   از  کویش 

که باشد خال و خط مشک سایش دانه و دامم 

میان او  و  من  یارب  حریفی   حائل   افتاده 

بزودی می‌کند این پرده داری زار و سرسامم

شتاب  آرزو   رسوای    افاقم    نمود    آخر 

جنون  عشق  او در بیکسی  ها  کرد  بدنامم 

فراموشی مرا از  پا فگند ای  تازه  مشتاقان 

نی پیغامی فرستد ، نی دهد پاسخ به پیغامم 

 نمی گنجد به اوراق دو عالم قصهٔ ( صابر ) 

کجا تخمین توان کردن غم  آغاز  و انجامم . 

صابر هروی

خورشیدِ عشق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

خورشیدِ عشق

ز خود گم  گشته ایم  و راهِ پیدا را نمی دانیم

هزاران نکته می گوییم ولی معنا نمی دانیم 

ز دریایِ   محبت   موج  در موج  آشنا گشتیم

هنوز  آیینِ  یک  قطره  از آن  دریا  نمی‌دانیم

به عیبِ دیگران چون دیده بگشاییم در غفلت

که عیبِ   خویش را  در آیینه  اما  نمی‌ دانیم

هزاران  منزل  از اندیشه  پیمودیم  در   عالم

رهِی کز دل به سوی حق رود تنها نمی‌دانیم

به  نام  و  ننگِ  این  دنیا  دلِ  بی‌ اعتبار  آمد

سرایِ   عاریت  چون  منزلِ عقبا  نمی‌دانیم

چو پرگاریم و گردِخویش عمری گشته‌ایم آخر

ولی خورشیدِ عشق و قبلهٔ دل‌ها نمی‌دانیم

در این صحرایِ سرگردان که عمرِ ما نفس‌فرساست

جز آنچه رفت و آنچه می شود فردا  نمی‌دانیم

سیدجلال علی یار

ملبورن استرالیا

 جولای ۲۰۲۶

 آرزویِ  وصل

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

 آرزویِ  وصل

چشمِ جانم را زِ داغِ خویش، گریان کرده‌ای

سینه‌ام را  چون  کبابِ  برّه،  بریان کرده‌ای

 ​چون هراتی  که  زِ  بیدادِ  زمان  تاراج  شد

 باغِ دل را بی‌بهار و خشک و ویران کرده‌ای

 ​مثلِ آن قحطی که افتاده‌ست در خاکِ وطن

سفرهٔ دل را تهی از  مهر  و  باران  کرده‌ای

 ​قایقِ دل را به شوقِ  ساحلت  راندم ولی

 ساحلم   را   قتلگاهِ    قایقِ  جان  کرده‌ای

 ​برقِ چشمت   آتشی در جانِ من انداخته

هرچه را اندوختم، یکباره سوزان  کرده‌ای ​

 مثلِ خرمایی که بر نخل است و  دستم کوته است

 آرزویِ  وصل را  در  سینه  زندان کرده‌ای

 ​پیر   گشتم   در   غبارِ  غربت  و   آوارگی

 حسرتِ یک لحظه دیدارت دو چندان کرده‌ای

یحیی  ماندگار

در ستایش بزرگان ادب و عرفان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

در ستایش بزرگان ادب و عرفان

مخلصِ  پیرِ   هراتم  ،  عاشقِ   شیخِ  اجل

 پیروِ  حافظم  و  دل‌  دادهٔ   شعر   و   غزل

 با کلامِ مولوی  جان  می‌گشایم هر نفس

 تا بیابم   در دلِ    عرفان   ،  معنایِ   عمل

 مشکِ عطارم که از جان می‌دهد عطرِ صفا

 می‌برد دل را به کویِ عشق و دریایِ ازل

 بویِ بیدل می‌رس د از سینهٔ  آتش‌ نشان

 می‌نویسد   دردِ جان  را  با زبانِ  بی‌ بدل

 صائب و فردوسی و جامی، بخوانم با خضوع

 می‌برندم   در حقیقت  ، تا رهِ    نورِ  زُحل

 بایزید و  بوسعیدم  راه  را    روشن  کنند

تا نماند  در دلم  جز نورِ حق  ، گردِ   جدل

 خواجه عبدالله چراغِ راهِ سالک  می‌شود

 می‌رهاند جانِ من  را از فریب  و از دغل

 ناصرِ خسرو دهد در جانِ  من  نور و نوا

 تا نلغزم در رهِ  دنیا،  ز هر   مکر  و خلل

 گرچه شعرم در بحرِ رمل، نمی‌آید درست

 دل نمی‌خواهد جز این دریایِ  نابِ پرغزل

 شعر اگر گویم، برایِ حق بود، نه نام و نان

تا بماند   نامِ   نیکم   د ر دلِ  اهلِ عمل

از سنایی و عراقی و  کسایی تا خیام

 گل زِ هر بوستان  چینم  و بگیرم  در بغل

 ای بشیر، خواندی هزاران  شاعرِ شیوا بیان

 غوطه‌ور هرگز نگشتی بینِ  امواجِ رمل

بشیر احمد شیرین سخن

هرات – افغانستان

بوى سحر

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————————————–

بوى سحر

 در آئینه  دیدم  که جهان  رنگ  دگر داشت

هر ذره ز خورشید ازل صد بال و پر داشت

پیمانه    اگر    خالی     از      آواز    محبت

 دریای  طرب نیز به  چشمم  خطر داشت

 بر شانه  شب مرغ  سحر  نغمه  سرایی

 تا صبح امید از نفسش صد بال و پر داشت

 از   کوچه   اندوه     گذشتم    به   تبسم

 هر زخم که بر سینه نشستم ثمر داشت

 آموختم   از   سرو   که   در   باد   حوادث

 سر داد ولی قامت او   شور ظفر داشت

 هر کس که دل خویش به آیینه  صفا داد

 در کشور جان تخت و نگین و گهر داشت

 دنیا گذر موج  و  غبار  است  و  فراموش

 خوش نام کسی ماند که آیین هنر داشت

 از لطف خدا نور یقین   در دل من ریخت

 این خانه ویران همه  بوی سحر داشت

 طیبه  اگر   شعر  تو   از   مهر   بجوشد

 هر بیت تو چون چشمه جان شور دگر داشت

طیبه احسان حیدری

سیدنی – استرالیا

تا واپسین نفس

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ  ۲۰ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

من

مردم ِ لب دوخته

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ  ۲۰ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

چه  توان  کرد  بگو   خلق ِ بر  افروخته  را

بنمائیم  به   کی؟  این  جگر ِ  سوخته   را

هر  کدام  از  دگری  درد  و  شکایت  دارد

کی  ملامت   بکند  آن  سر ِ  بفروخته   را

قرن ها جنگ ربوده  ست توان ِ من  و  تو

نیست قوت دگرش مردم ِ لب  دوخته  را

زین همه نغمۀ آشوب دگر خسته شدیم

ز  چه   تکرار    کنم    پند ِ   نیاموخته   را

بفریبند    به    تزویر    چو    ابنای ِ   دغل

بین    که   آتش   نزند خرمن ِ اندوخته را

مهر خاموشی بزن نیک همایون تو بلب

نصیحت  باد  بوَد   خلق ِ  بد   آموخته را

همایون شاه «عالمی»

۱۰ جولای ۲۰۲۶م

ورجنیا – امریکا

سفرنامۀ زندگی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۹ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۰ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

نــوای نـی و نـغـــمـۀ  آبـشار

هـوای خوش و دامـن کهسار

سـرود قناری، خرامان کبک

به شوق گل باغ  صوت هزار

سکوت شب و خلوت مهتاب

دل آسـمان بـر لـب  جـویـبـار

غروب طلایی و شـام  غریب

شود روز نو ازطلوع  آشکار

لب خشک صحرا زده  تبخال

و یا قهـر توفان و خشم  بحار

عـوالـم بسی در سیه چاله ها

گهی غیب وگاهی شودآشکار

به تابلوی هستی اگـر بنگرید

تجلی نور است در  چنگ تار

سیاه و سپید اسـت در کائنات

دونیرویی برکلّ هستی  سوار

دل ازنورِهستی منور  شدست

سـیاه و سپید انـد از یک تبار

چراجسم تاریک درپرده است

بُوَد بیش اگـرچه ز هر مقدار

کـشـد خامـۀ دل تابلوی رنگ

به قامـوس شـب ثابت و سیّار

دران بیکران رقص انواربین

چوگلهای رنگین درسبزه رار

زمـانی زمـیــن بـود آتشفشان

ولی چیـره شـد بارش  تند بار

زمستان یخ هم به پایان رسید

زمین زنده شد تا که آمد بهار

بهرحال بگذشت پنج انقراض

شدن زنده کرد باز  قلب فگار

زمین ذرۀ کـوچکی  در فـضا

که دارد ز هسـتی کل  یادگار

جهان در تغییر و تحول بُـوَد

نمانـد کسی در جهـان پایـدار

دهـان وا کند گاه گاهی زمین

کـنـد زلـزله خـلـق را  دغـدار

بمیزان عمرجهان هیچ نیست

دوروزی که آدم بُوَد  شهریار

سـفـرنـامـۀ زنـدگی در زمان

کتابی پر الـوان نقـش و نگار

ز تـرکیـب مغـلـق تنوع  نگـر

فزون ازحساب و کتاب  نظار

شده زنـدگی درطبیعت عجین

به قانـون هستی شده سازگار

جدا شـد زمام طبیعت چو دل

نهاد سربه زانـوی پروردگار

گرفتار اخلاق و قانون گشت

دلی درکمند وسری در فسار

نجیب زادۀ خیل اشـراف  شد

فضیلت نما و عـدالت  شـعار

در دوزخ بـرده داری  گشود

در آن برده گردید  ابزار کار

ربـود حـق ذاتی انسان و داد

به شاهان وزورآوران اختیار

به نام خـدا تیغ دو دم گـرفت

ببست وبکشت وبزد بی‏شمار

جـهانی ز رویای خـود آفـرید

که تا بی نهایت شـود ماندگار

اگرچه بنای تمدن خوش است

ولی انحصـاری  بـشد اقـتــدار

ببستند بـه زنجیر اوهـامِ ذهـن

دو پای عمل را چنین استوار

دهـد عقل دانا به مفهوم ذهـن

به هنگام کار و عمـل اعتبار

ز دهـقـان پـیر خـرد یاد گیـر

طریـق نگهداری از کـشتزار

بصحرای مغز وبه دنیای دل

گـیــاه مفـیـد و معـطــر بکار

بـه دکّان تـاریک ذهـن بـشـر

 به صد رنگ کالا شده انبار

فروشنده ومشتری رو به رو

سـلاح سخـن تیز  در کارزار

به غاردرون اژها خفته است

به تدبیر و دانش بگردد مهار

اگـر نـاخـودآگاه  تـلاطـم کـنـد

شکسته دلان را کند بی قرار

هراس آفرین درد ورنج کهن

ز دوران سرما و عهد شکار

از اعماق ذهن وزژرفای ژن

ز ژرفای ذهن وز اعماق ژن

برون کن اثرهای  زارو نزار

حذر کـن ز فـردای جنگ اتم

که هرگز نماند  یکی از هراز

اگر سود و سرمایه رنج آورد

زمین بهتر از خـانـۀ زرنگار

مـزن درّه بــر آرزوهـای دل

بـه نـام خـدا و بـه اسـم وقـار

چرامرده دل‏هاعاشق کش اند

تعصب کندعشق راسربه دار

درِعیش و مستی اگربسته اند

بنوشـید خُـم باده از چـشم یار

بقا در تمنای عـشـق دل است

که سوز خزان را کند نوبهار

نگاهی که بـر زنـدگانـی کنید

دهـد شـادمـانی، کـنـد دلفگار

غـم و اضطرابِ نهـانِ درون

گذارد روان را به زیـر فشار

کلید درخانه در دسـت ماست

اگر غـم درآید وگر غمگسار

برون ازمکان وزمان عالمی

که آدم نـدانـد یکـی از هـزار

رسول پویان

۳ جون ۲۰۲۶

قصیدهٔ گرمای جان ‌سوز و فریاد مردم افغانستان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه  مؤرخ  ۱۸ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

قصیدهٔ گرمای جان ‌سوز و

فریاد مردم افغانستان

به سوزِ  آفتابِ داغ ، جان  آید  به   لب  امروز

 ز رنجِ بی‌کسی، افغان بگرید شب‌و‌روز امروز 

زمین چون کورهٔ آتش ، فلک چون شعلهٔ سوزان

 نمانده  سایه‌ای  بر حالِ  این  قومِ تعب  امروز 

نه برق و نه  نسیمی ، نه  آبی   سوی   لب ‌ها

 همه  در بندِ  تقدیرِ  جفا پیشه ، به  تب امروز 

کودک   با دیدهٔ   پر اشک  ، از  گرمی  فتاده

 مادر  ماند ه با  آهِ  جگرسوز  و طلب  امروز 

پدر با   دستِ   خالی   ، شرمسارِ  دیدهٔ فرزند

 ندارد جز نفس‌های شکسته، هیچ‌کسب امروز 

بیمار  از عطش   افتاده بر بستر،  دل  ‌آزرده

 طبیب از ناتوانی مانده حیران و عجب امروز 

نه کولر، نه چراغی، نه  امیدی  در   شبستان

 دلِ   مردم اسیرِ غم   و اندوه  و کرب امروز 

توانگر   در خُنک  ‌خانه   به   آسایش  نشسته

 فقیر اما   گرفتارِ  شرر   ،  بی  ‌نسب  امروز 

چه شد   گنجِ   فراوانِ  دیارِ پرگهر ، ای وای؟

 کجا شد آن همه سرمایه و سیم و ذهب امروز؟ 

خزاین  را ربودند  و تهی   ماندند   دستِ خلق

 نمانده   غیر آهِ  سینه  و اشکِ   سَکَب  امروز 

کسی   پاسخ    نمی‌گوید   فغانِ    کودکان   را

همه سرگرمِ قدرت، غافل از رنجِ عرب امروز   

اگر میزانِ    عدل   آید  ، حقیقت  آشکار گردد

 که ظلم آرد به بارِ خویش صدها درد و تب امروز 

نپاید   ظلمِ     بیداد    و   نماند    تختِ    ظالم

 به پایان  می ‌رسد شامِ سیه ، آید طرب امروز 

خداوندا ، بباران   ابرِ   رحمت   بر دلِ  مردم

 که  خشکیده‌ ست  باغِ آرزو  بی  ‌سبب امروز 

بگردان حالِ این ویرانه  ر ا سوی   بهارِ عدل

 که خندان گردد آن کودکِ بی‌نان و لب امروز 

ز تاریخِ    ستم   ، عالم   بسی آگاه  و داناست

 نمانده  نامِ  نیکی  بر ستمکارِ  غضب  امروز 

چراغِ  علم  و آزادی  فروزان   باد  در  میهن

 که جهل آرد فقط ویرانی و رنج و تعب امروز 

فائز با سوزِ دل این قصه را  در  شعر بنگارد

 که   باشد  شعر آیینهٔ   دردِ   مردما  ن امروز 

خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۴/۱۳– خورشیدی
تهران –ایران

یارِ مهربان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۱۸ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

یارِ مهربان

سپاس از  لطفِ   یارِ  مهربان باد

 مهربان شاعری ، شیوا بیان باد

 هنر دوست  و  هنر یار  و هنرور

 «ادیبِ نکته‌سنج و نکته‌دان باد »

کلامش   زینتِ    هر  انجمن  باد

 توانا   ناطقِ  شیرین‌ سخن   باد

قلم در  دستِ  او  پیوسته   گویا

« وجودش مایه  خیرِ وطن باد »

 دلش   لبریزِ   مهرِ   بیکران  باد

 روانش   چشمهٔ  علمِ عیان باد

 به فرهنگ ‌پروری  درعالمِ دهر

 «همیشه نامِ نیکش جاودان باد »

بشیرِ  هِروی     مردِ    سرافراز

 انیسِ   دانش و  فرهنگِ ممتاز

 سراپا   یاورِ  با   قلبِ   پُر مهر

 همایِ بخت او  دایم  به  پرواز

 بشیر شیرین سخن

آسان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه  مؤرخ  ۱۸ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

آسان

 امشب دلم ز دوستیی دوستان شکست و رفت

 هر لحظه قلب  من چه پریشان شکست و رفت

 دیدم به   مهمانی    دوش    با    رقیب  نشست

 امید  دل  به  همراه   مهمان   شکست  و  رفت

 صد   بینوا   به    ملک    ستم    مانده   بی امان

عقده ، درون سینه ی  بی جان شکست و رفت

 ماییم  و  درد  بی       کسی   و   کشور   غریب

مسکین دلم چو فصل زمستان شکست و رفت

حسرت   برم   به    فصل   گل    و    بلبلان   باغ

 این قامت  رسا  به  گلستان  شکست  و  رفت

بودند  چه  مرغکان  چمن  شاد   و  نغمه خو ان

 مرغ  دلم  به سینه چه  حیران شکست و رفت

 هر گاه    که     دیده ام    به   دل   بینوای  خود

با قلب زار  و  دیده ی  گریان   شکست  و  رفت

هرگز    ندیده ام    به     مثال    تو  ای  ” امان “

این قلب  پاره پاره  چه آسان  شکست  و  رفت

 امان قناویزی

فرانکفورت

​به یادِ خنده‌ات 

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه  مؤرخ  ۱۸ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

………………………………………​

به یادِ خنده‌ات 

جوهرِ عشق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۱۸ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۹ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

چشمان  تو بار آرد ، بی‌ خوابیِ  شب‌ ها را

در شعلهٔ  عشقِ خود ، بنما  تو طرب‌  ها را 

در  خلوتِ   تنهایی  ، ای  مونسِ   جانِ  من

یک جلوه نما ای جان، بشکن تو سبب‌ها را

در نیم‌  نگه  ، شب هم مهتاب نوشت از تو

تو  شمعِ   دل‌ آرایی   ، بگذار   غضب‌ ها را

از کوهِ  غمت   رفتم  ، در  ورطهٔ طوفان‌ ها

با جوهرِ عشقِ خود ، رو کن تو طلب‌ها را

لبخندِ   غزل‌   گونت  ، سوزِ    نگهت   جانا

خاموش   مکن هرگز  ، آن  لالهٔ  لب‌ ها را

صحرای دلِ زارم، سرشار ز عشقِ توست

دیگر  نتوان  بی تو ، این رسمِ عجب‌ ها را

✍ عالیه میوند

 ۲۰۲۶ / ۴ / ۱۶

خال خدایی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۱۷ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۸ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

خال خدایی

فدای    عشو ه  و   ناز  و ادا  و  تمکینت

دعا شدم  که  بیافتم  شبی  به  آمینت

دعا  شدم  ، تو  مرا  بیشتر  تلاوت   کن

شنیدنیست  غزل !  از   لبان   شیرینت

مرا به جسم تو ای کاش حک  کند دنیا

ترا به جسم من ای کاش  دین و آیینت

شبیه خال خدایی شوی  به گردن من

شبیه  لاله  شوم   در   لباس پر چینت

بزن به بوسه‌ی خود جسم بی‌گناه مرا

بزن که مرهم جان  است درد قمچینت

تمام  شهر  به  مهتاب   خیره   گردیده 

و ماه خیره به تو گشته پشت کلکینت

مرا به کشور آغوش خویش دعوت کن! 

که چون بهشت شود باغ سبز و رنگینت….

#محرابی_صافی

 نصیب من

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۱۶ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۷ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

 نصیب من

‎نگاهش به سویم عجیب ‌است  خدایا

تو  گویی  دلم را   طبیب  ‌است خدایا

‎میانِ دو چشمش  شکفته گلِ عشق ‎

به  باغ   دل  من  قریب  است   خدایا

 ‎ملودی صدایش به گوشم  گواراست ‎

 که این نغمه‌هایی حبیب است خدایا

‎ز لبخندِ   او   ، زنده    گردد    دلِ   من

‎خوشا   مهر یارم  نصیب است  خدایا

میان   همه مرد    و   مردانه‌ گی‌   ها

سرا  پا ندیم   و  نجیب    است  خدایا

‎ ‎به جانم   نشسته  نگاهش  چو  دریا

‎تلاطم‌گر   و   دل  فریب‌  است   خدایا

 دلم در   هوایش  چو شمعی  گدازان

که   آتش‌  فشانِ  مهیب  ‌است  خدایا

‎میانِ   نگاهش  شرابی‌ ست    عریان

 ز مستی به  سینه نهیب است خدایا

‎ به تقریر  عشقم  دلش   خطبه  خواند     

به  محراب  قلبم  خطیب  است  خدایا ‎ ‎ ‎

‎هما_باوری#

جرمنی»

۲۲ آگست ۲۰۲۵

دل سپردن به  هریوا دل من می خواهد

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۱۵ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۷ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

دل سپردن به  هریوا دل من می خواهد

گلبهار و  لب  دریا  دل  من  می خواهد

سفری  دور از اینجا  دل  من  میخواهد

رود آمو ، غزل  رودکی و  نغمه ی چنگ

یادی  از  میر بخارا دل  من می خواهد

در دل   خانقه ِ کهنه   و ویرانه ی  بلخ

لحظه یی عربده اما دل من می خواهد

گرچه شهمامه و سلسال فرو ریخته اند

لیک زین شهر تماشا دل من می خواهد

باز یک روز بهاری پل »مالان» و غروب

دل سپردن به  هریوا دل من می خواهد

خسته از قهوه ام وخسته ام از بوی کتاب

عطر بابونه ی صحرا دل من می خواهد

شب و شهنامه و آجیل و تو و «کرسی» * گرم

وز انار شب یلدا  دل من می خواهد

لطیف ناظمی

*  –  در هرات صندلی را (کرسی) می گویند.

 بهار گریز پا

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۱۳ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۴ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

شاعر : زنده یاد محمد نیاز قناویزی – فرستنده : محترم امان قناویزی

صبح است و بهار و فصل گلها

 باز آ   و   بچین   غم  از  دل ما

 امان قناویزی

————-

 بهار گریز پا

 از  دیار  من  مگر  عزم  سفر  داری بهار

 بالشی  از ناز  نخوت  زیر سر داری بهار

 چون نسیم صبحدم یکدم نمی گیری قرار

 همچو بوی گل همه سیر و سفر داری بهار

 چهره زیبای گل دیدم به زردی مایل است

چون بگوشش در طنین زنگ خطر داری بهار

 بی وجودت کشور افغان شده قطب جنوب

 کی نقاب از چهره ی زیبا تو بر داری بهار

 از دم سرد خزان  بر خود  میلرزد” نیاز “

از دل افسرده ی  او کی  خبر داری بهار

 محمد ظاهر نیاز قناویزی

مرگ مادر

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۲ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۳ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

فغان که مرگ تو روز خوشم سیه کرده ست

گل   جوانی   من    پر پر   و    تبه   کرده ست

خراب    گشت    و   بهم    ریخت   کاخ  امیّدم

که غم به کلبه ی دل همچو سیل ره کرده ست

چه گویمت که ز مرگ تو بر سرم چه گذشت؟

ببین  ، که   دخترت    اکنون  اسیر  ماتم شد

ز آه  سینه ی   پرسوز  ، شام  شد   سحرم

که درد  و   زخم   دلم   بی‌ دوا  ،  مرهم شد

چه      بود     مادر    من ؟  رونق جوانی من

نوازش   و  سخنش ،  عشق  و کامرانی من

عتاب    او     شرر    خار      های    بلهوسی

نگاه    او     گل    باغ     غم      نهانی     من

ولی‌  گذشت   دریغا  ،  و پر ز  اشک گذشت

براه    تیره ی     غم     چشم    انتظار    مرا

ز مرگ  خویش شکست او  پر “هما“یش را

به    باد     حادثه       بسپرد      اختیار    مرا

 هما طرزی

۲۰ ثور ۱۳۴۸ کابل

چاپ ۱۶ سنبله ۱۳۴۹

پشتون ژغ

چاپ های بعدی :

ننشریه دانشگاه کابل ۱۳۵۰

مجله یغما ایران ۱۳۵۱

مجله اثر امریکا  ۲۰۰۶

برنده جایزه اول ادبی در دانشگاه کابل

دلِ رعنا

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۲ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۳ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

      دلِ  رعنا

اگر   گیتی   به  کامِ  ما بگردد

 دگر  غم  در جگر  مأوا  نگیرد

 نسیمِ  صبح  اگر  با خنده آید

غبارِ  درد  و  ماتم   جا  نگیرد

 اگر  تقدیر  با  ما   یار   گردد

 کسی  از ما دلِ  رعنا نگیرد

 دلی از نورِ حق آیینه‌ سان باد

 که ظلمت در حریمش جا نگیرد

 نه اندوهی بماند، نه غم و درد

 نه طوفان، راهِ این  دریا نگیرد

 اگر  لطفِ  خدا آید به میدان

 دگر  اندوه  زِ میهن جا نگیرد

 بشیر، از خالقِ یکتا طلب کن

 وطن  دیگر  رهِ  دعوا  نگیرد

 جهان  گر بر مرادِ من بگردد

 به جز از عشق، دلم سودا نگیرد

     بشیر احمد شیرین سخن

بنام عشق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۲ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۳ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

بنام عشق

بنام عشق ، مرا با  عزل  به خاک کنید

و لایه  های  کفن  را ، ز برگ تاک کنید

به خُم کشید چو انگور لعل جسم مرا

به وقت غُسل ، مرا با شراب پاک کنید

به   روز  خاک   سپاری  ز  شعر مولانا

بلند دکلمه و سینه  ، سینه چاک کنید

کلیم وصائب وبیدل و سعدی و حافظ

زهر یکی غزلی بر سرم   بساک کنید

به  سنگ  من  بنویسید  ،  آن او بودم

به غیر او  ز منش هرچه بود پاک کنید

به واپسین  نفسم ، یک  وصیتی دارم

بنام  عشق ، مرا با غزل به خاک کنید

ظاهر عظیمی

رخســــــارِ آفتاب

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۱۲ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۳ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

رخســــــارِ آفتاب

برای من  ز لبت  جــــرعه ای   شراب بده 

ز ساغــــــــر نفست قطره قطره  آب بده 

ز چاشنـــیء زبانت مـــــرا  حیات  ببخش 

ز ملک غیــــب  تنـت دفتــــر و  کتاب  بده

ببر ز هــــوش مرا تـــــا  جهانی   بی پهنا

ســــوال ناشـــــده ای  قلب  من جواب بده

مهاجرم من از آن شهر و  جایگاهم نیست

دو شب کنــار خودت بی  ملال خواب بده 

به آسمان دلـــــــم نیست  ماه و خورشیدی

تو روشنــــــــایی ز رخســــــار آفتاب بده 

نـگو که آمدنــم اندکــی زمـــان گیر است

عــــزیز من به سفـــــر کردنت شتاب بده 

بهـــــــار میـــرود و آسمان دگرگون است 

تو فصل تازه  ز حسنت به  این خراب بده

به گلشن هـر چه رسد سهم من بود شبنـم

گــلابِ من عــــرقِ  گــــرم   از گــلاب بده 

دلِ شـــکسته ای محمود بیشتـــــر مشکن 

بیا تو مزرعــه ای خشکیده غرقه آب بده 

……………..

چهارشنبه ۱۱ سرطان ۱۳۹۹ خورشیدی 

 برابر به۰۱جولای ۲۰۲۰ترسایی 

احمد محمود امپراطور

سرای عشق و دوستی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۱۱ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————

قبله ى عشاق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۱۰ سرطان ( تیر) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱ جولای ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————-

قبله ى عشاق

شبم  بى روى زیبایت، چه سازم  سر نمى گردد

و بى  نور   دل   آرایت، چه سازم  سر نمى گردد

جهان تارست ومن تاریک،سراسروحشت وخوفم

ز هجرانت ز سودایت، چه سازم سر  نمى گردد

که  در  آفاق  و  افلاک  و به   زیر بحر  و  روى  بر

همه مغموم و شیدایت، چه  سازم سر نمى گردد

بیا   جانا  بیا   جانا     دگر     پوشیدگى   تا   کى

که بى مهتاب سیمایت، چه سازم سر نمى گردد

تو اى  نور   خدا   اى  رحمت حق  جلوه ى یکتا

که شب، بر جان یکتایت، چه سازم سر نمى گردد

تویى امید خوبان، نور چشمان  قبله ى عشاق

دلم غرق  تمنایت،  چه  سازم   سر نمى گردد

شیبا رحیمی