مخمس بر غزل حضرت بیدل (رح)
هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۴ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۵ می ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
————————————————————————————————————
مخمس بر غزل حضرت بیدل (رح)
سپاهِ صفِّ مژگانت به صد لشکر کند بازی
نگاهی ناز پروردت که با خنجر کند بازی
خیالِ حسن شوخت به چشمِ تر کند بازی
تبسم از لبت چون موج در گوهر کند بازی
نسیم طره ات چون فتنه در محشر کند بازی
============
اگر از ماهِ رخسارِ تو یک ساعت حجاب افتد
همان دم پرده از خجلت، به رویِ آفتاب افتد
به دامِ طرهء زلفت هزاران شیخ و شاب افتد
« خیالِ چینِ ابروی تو هر جا بینقاب افتد
نظرها در دمِ شمشیر با جوهر کند بازی»
============
ز ناوک های مژگانش ، در و دیوار میلرزد
ز تحریکِ نگاهش دامنِ کُهسار میلرزد
ز رفتار خرامانش آهوی تاتار میلرزد
«فلک بر مهره هایِ ثابت و سیّار میلرزد
مبادا گردش آن چشمِ شوخ ابتر کند بازی»
============
فروغِ جلوهای رویت ، به ماهِ آسمان ماند
دو چشمِ مستِ جادویت، به جامِ ارغوان ماند
دلم بر نوک مژگانِ کجِ آن مه بدان ماند
«به رویت پیچوتابِ طُرّهٔ مشکین بدان ماند
که شاخِ سنبلی بر لالهای احمر کند بازی»
============
عجب نیرنگها دارد ، نگاهِ چشمِ جادویش
که قصدِ جانِ عاشق میکند، تیغِ دو ابرویش
چسان ای شانه آوردی، به کف سررشتهٔ مویش؟
«به جز مشّاطهٔ جادو که دارد نبضِ گیسویش؟
چنین ماری مگر در دستِ افسونگر کند بازی»
============
طلسمِ آرزو نگشود ، عقدِ مشکل ما را
ز خونِ دختر رز پُر می کند جامِ دل ما را
غم از روز ازل کردست ایزد ، حاصل ما را
«بضاعت نیست جز مشت خونی بسمل مارا
گِل آخر رنگ خواهد باختن گر سر کند بازی»
============
متاعِ عافیت خواهی، ز تنآسانی نمیآید
که مقصد بدست هرگز، به آسانی نمیآید
ز ناقصطینتان هم خویِ انسانی نمیآید
«به زیر چرخ از انسان، هرزهجولانی نمیآید
مگر بوزینهای باشد که در چنبر کند بازی»
============
لهیبِ عشق در هر فطرتی مضمون دمد، بیدل
ز برقِ آتشِ هجرش به جانم خون دمد، بیدل
به یک جلوه به جانِ انوری، گلگون دمد، بیدل
«دلِ خرسند بر هر کس ز شوق افسون دمد ، بیدل
در آتش هم همان چون شمع گل بر سر کند بازی»
============
انوری فکری/بیدل
زیبا قلم زدید جناب حاجی صاحب انوری گرامی ، سعادتمند باشید.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی