قصیدهٔ « آفتابِ صلح »
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۲۸ جوزا (خرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۸ جون ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
———————————————————————————————————————-
قصیدهٔ « آفتابِ صلح »
به هر دیار بتابد چو آفتابِ صلح
گشاید از کرم خویش، فتحِ بابِ صلح
جهان ز رنجِ ستیز و غبارِ کینه رهد
اگر پناه برد انسان به سایهتابِ صلح
به هر کرانه شکوفد امیدِ فردایی
چو در میانِ بشر شد پیام و نابِ صلح
برای منطقه آرد ثبات و رونقِ نو
که ریشهدار بود در دلِ شتابِ صلح
به مردمان دهد آسایش و رفاهِ تمام
چو میرسد به دلِ خلق، لطفِ نابِ صلح
کودک دوباره شود غنچهوارِ روشن و شاد
چو دور گردد ز جانش غبارِ اضطرابِ صلح
در اقتصاد دهد رونق و شکوفایی
که میگشاید رهِ کسب از انتخابِ صلح
در اجتماع شود رشتهٔ مهر استوار
چو میزند به دلِ مردم طنابِ صلح
فرهنگِ پاک شکوفد به نورِ یاریِ هم
چو بر جهان بزند پرتوِ خوشابِ صلح
سیاست از ستم و کینه دور گردد باز
چو بر سریرِ خرد شد نقابِ صلح
جهان ز جنگ تهی گردد و ز ویرانی
اگر شود همه جا برگزیده ، بابِ صلح
به جانِ خسته دهد مرهمی ز آرامش
چو بر دلِ بشر آید آواز صلح
به روحِ آدمیان نورِ تازه بخشد باز
چو در فضای جهان شد حجابِ صلح
زمین ز فتنه رهد ، آسمان شود روشن
چو بر فراز بشر شد رکابِ صلح
دلِ شکسته شود چون بهارِ نو خندان
چو بشنود از لبانِ شما خطابِ صلح
در این سرود ندا دادم از دلِ روشن
که فائز است سرایندهٔ قصیدهٔ ناب صلح
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۵/۳/۲۵-خورشیدی
تهران – ایران
جناب تیموری عزیز قلم زیبای تان همیشه رنگین و طبع تان رسا باد ، سعادتمند باشید.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی