ولی شاه عالمی
فصل اول قسمت نخست
در سرمای استخوانسوز کابل، ولی۱۰ ساله و فرید ۱۲ ساله، دو برادر یتیم، در گوشهای از یک کوچه، زیر سرپناهی از قطعههای باکس کاغذی، شبهای سخت زمستان را سپری میکردند. پدرشان را در زمان ریاست جمهوری غنی از دست داده بودند و مادر بیمارشان توان کار کردن نداشت. آنها روزها به مکتب میرفتند و بعد از آن، در خیابانها کارهای شاقه انجام میدادند—جمع کردن بوتلهای پلاستیکی، دستمال فروشی و حتی حمل بار برای مردم—تا بتوانند لقمه نانی برای زنده ماندن بیابند.
اما سختیهای زندگی تنها در سرما و گرسنگی خلاصه نمیشد. شبها، وقتی خیابان خلوت میشد و چراغهای شهر یکی پس از دیگری خاموش میشدند، سگهای ویلهگرد، با چشمان درخشان و بدنهای لاغر، اطراف سرپناه کوچک آنهاچرخ میزدند. بعضی شبها نزدیکتر میآمدند، دندانهای تیزشان را نشان میدادند و صدای وحشتناکشان در کوچههای تاریک میپیچید.
یک شب، وقتی ولی و فرید زیر کمپل های کهنهشان خوابیده بودند، ناگهان صدای غف غف سگها بلند شد. فرید بلند شد و چوبی که همیشه کنار خود داشت، برداشت. ولی با ترس دستان برادرش را گرفت و گفت: “لالا، چی کنیم؟”
فرید نفس عمیقی کشید و گفت: “نترس، ولی جان! ما قویتر از این سگها هستیم!” بعد چوب را بلند کرد و با شجاعت فریاد زد. سگها لحظهای مکث کردند، اما بازهم جلوتر آمدند.
در همین لحظه، صدای پای مردی از دور آمد. یک عسکر گزمه شب بود که با عصبانیت به سمت سگها سنگ پرتاب کرد. سگها با صدای نالهای عقب رفتند و در تاریکی ناپدید شدند. عسکر نگاهی به دو برادر انداخت، آهی کشید و گفت: “بچهها، این زندگی برای شما نیست، خدا کمکتان کند!” و بعد، بدون هیچ حرف دیگری، رفت.
ولی و فرید دوباره زیر کمپل رفتند. شب سرد بود، اما دلهایشان پر از امید. فرید آرام زمزمه کرد: “یک روز این منطقه ها را ترک میکنیم، ولی جان. یک روز که دیگر از سگها، سرما و گرسنگی نترسیم…”
و در آن شب تاریک، با تمام سختیها، امید هنوز زنده بود
فردای آن شب، ولی و فرید با چشمان خوابآلود اما مصمم، صبح زود از خواب برخاستند. ولی دستهایش را به هم مالید تا کمی گرم شود و گفت: “لالا، باید زودتر برویم، شاید امروز بوتلهای بیشتر پیدا کنیم.” فرید سری تکان داد و با احتیاط از زیر سرپناه بیرون آمد. برف تازهای روی زمین نشسته بود، سرک ها یخ زده بودند و هر قدمی که برمیداشتند، صدای خِشخِش برف زیر پایشان بلند میشد.
آنها طبق معمول، به دکانهای بسته و کنار سرک های عمومی سر زدند، اما چیزی زیادی پیدا نکردند. ناامید نبودند، چون یاد گرفته بودند که زندگی جنگی است که باید در آن دوام بیاورند.
بعد از ساعتی کار، ولی نگاهی به فرید کرد و با هیجان گفت: “لالا، برویم مکتب دیر نشه!” فرید لبخند زد، هرچند که کفشهای کهنهاش از سردی یخ زده بودند و لباسهایش برای این هوا مناسب نبود. اما هیچچیز مانع رفتنشان به مکتب نمیشد.
در مکتب، معلمشان، استاد کریمی، متوجه چهرهی رنگپریده و دستان ترکیده ی آنان شد. بعد از درس، ولی و فرید را نزد خود خواست و با مهربانی پرسید: “بچهها، شما در این زمستان سرد کجا زندگی میکنید؟ چرا اینقدر خسته به نظر میرسید؟”
فرید سرش را پایین انداخت و گفت: “استاد، ما یک خانه داریم… اما از باکسهای کاغذی ساخته شده.” معلم سکوت کرد، چشمانش پر از اندوه شد، اما چیزی نگفت. فقط دستی روی شانههای آنها گذاشت و با مهربانی گفت: “زندگی سخت است، اما شما تسلیم نشوید. ادامه بدهید، چون علم، شما را از این تاریکی بیرون خواهد آورد.”
آن روز، وقتی مکتب تمام شد و دو برادر به طرف بازار رفتند تا دوباره کار کنند، چیزی در دلشان روشن شده بود. شاید دنیا برایشان سخت بود، شاید شبها از سردی به خود میلرزیدند و سگهای ویلهگرد آنها را میترساندند، اما امیدی که در دلشان بود، چیزی بود که هیچ زمستانی نمیتوانست خاموشش کند.
آن شب، وقتی دوباره در سرپناه کوچکشان دراز کشیدند، ولی لبخند زد و گفت: “لالا فرید، فکر کنم یک روز، ما هم خانهای گرم و واقعی خواهیم داشت.” فرید چشمانش را بست و گفت: “بله، ولی جان، فقط باید صبر کنیم و بجنگیم…”
و در دل تاریکی، در میان سرمای بیرحم کابل، دو برادرک با قلبهایی پر از امید، به خواب رفتند.
ادامه دارد …
The Light of Hope
Written by Wali Shah Alimi
Chapter 1, Part 1
In the bone-chilling cold of Kabul, 10-year-old Wali and 12-year-old Farid, two orphaned brothers, spent the harsh winter nights in a corner of an alley, sheltered only by pieces of cardboard boxes. They had lost their father during President Ghani’s time, and their sick mother was unable to work. They attended school during the day and, afterward, took on grueling street jobs—collecting plastic bottles, selling tissues, and even carrying loads for people—just to earn enough for a piece of bread to survive.
But their hardships weren’t just limited to the cold and hunger. At night, when the streets emptied and the city lights faded one by one, stray dogs with glowing eyes and emaciated bodies prowled around their fragile shelter. Some nights, they came too close, baring their sharp teeth, their terrifying growls echoing through the dark alleys.
One night, as Wali and Farid lay under their worn-out blankets, the sudden barking of the dogs shattered the silence. Farid got up, grabbing the wooden stick he always kept nearby. Wali, frightened, clutched his brother’s hand and whispered, “Lala, what do we do?”
Farid took a deep breath and said, “Don’t be afraid, Wali Jan! We are stronger than these dogs!” He raised the stick and shouted bravely. The dogs hesitated for a moment but then moved forward again.
At that moment, the sound of footsteps approached from the distance. A night patrol soldier appeared and angrily threw stones at the dogs. With a yelp, they retreated and disappeared into the darkness. The soldier looked at the two brothers, sighed, and said, “Children, this life is not for you. May God help you.” Then, without another word, he walked away.
Wali and Farid crawled back under their blankets. The night was freezing, but their hearts were full of hope. Farid softly whispered, “One day, we’ll leave this place, Wali Jan. A day when we won’t fear the dogs, the cold, or hunger…”
And on that dark night, despite all the hardships, hope still lived.
The next morning, with sleepy yet determined eyes, Wali and Farid woke up early. Wali rubbed his hands together to warm them and said, “Lala, we should go early. Maybe today we’ll find more bottles.” Farid nodded and cautiously stepped out of their shelter. Fresh snow covered the ground, the roads were icy, and every step they took made a crunching sound beneath their worn-out shoes.
As usual, they searched near closed shops and along the main roads, but they didn’t find much. They weren’t discouraged, though—they had learned that life was a battle they had to endure.
After an hour of work, Wali looked at Farid with excitement and said, “Lala, we have to go! We’ll be late for school!”
Farid smiled, though his old shoes were frozen, and his clothes were too thin for such weather. But nothing could stop them from going to school.
At school, their teacher, Mr. Karimi, noticed their pale faces and cracked hands. After class, he called them over and gently asked, “Boys, where do you live in this freezing winter? Why do you look so exhausted?”
Farid lowered his head and quietly said, “Teacher, we have a home… but it’s made of cardboard boxes.”
The teacher fell silent. His eyes filled with sorrow, but he said nothing. He simply placed a kind hand on their shoulders and said warmly, “Life is hard, but don’t give up. Keep going, because knowledge will be your way out of this darkness.”
That day, after school, as the two brothers returned to the market to work again, something inside them had changed.
The world might have been cruel to them. They might have shivered at night and feared the stray dogs, but the hope within them was something that no winter could extinguish.
That night, as they lay down in their small shelter once more, Wali smiled and said, “Lala Farid, I think one day, we’ll have a warm, real home.”
Farid closed his eyes and replied, “Yes, Wali Jan. We just have to be patient and fight for it…”
.And in the heart of darkness, amidst the merciless cold of Kabul, two little brothers, with hearts full of hope, drifted into sleep.
