۲۴ ساعت

دست دعا

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۱۱ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲  مارچ ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————-

دست دعا

خدا ی ا خود  بسوزان  ظالمان را

 فساد و فاسق و فِسقِ جهان را

 بساطِ  ظلم  و  بیدادش   برانداز

 تو  برچین  ظلم و  بیدادِ زمان را

 شرارِ  فتنه  را  خاموش  گردان

بسوزان   ریشه‌ های  طُغیان را

دلِ مظلوم اگر خون است زِ بیداد

ببین اشکِ ی تیمان   و   زنان را

 زمین   از   نالهٔ   مظلوم  بلرزد

 شنو   فریادِ  طفلِ   ناتوان   را

 الهی دادِ  مظلومان  تو بستان

 بگیر از دستِ ظالم آب و نان را

 طلوعِ عدل اگر فرمان دهی تو

 کند روشن زمین  و  آسمان را

جهان یک‌سر  شود  آیینهٔ عدل

 اگر بنمایی این   لطفِ نهان را

 بشیر دست دعا دارد به درگاه

 هدایت کن خدا، کفرِ جهان را

بشیر شیرین سخن

بوی ریا

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۱۱ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲  مارچ ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

بوی ریا

برسد  کاش  به تو  یار  چو  پیغام کنم 

وصفی از لعل  لبت  چهره  گلفام کنم 

جان نیرزد  که به راه تو فدایش سازم

غیر جان نیست متاعی به تو انعام کنم 

بگذرد گر ز سر کوی تو بی باک رقیب 

نزد مردم خجلش  سازم و  بدنام کنم 

میرمد  یار  زمن  جلوه کنان می گذرد 

به  چه  تدبیر  توانم  که  ورا  رام کنم 

چشم مخمور تو مستم بکند بی می ناب

نیست حاجت  هوس باده گلفام کنم 

زاهدا   از   سخنت   بوی  ریا می آید 

من کجا گوش به هر حرف کژ و خام کنم 

محمد اسحاق ثنا 

ونکوور کانادا 

۲ مارچ ۲۰۲۶

سرگذشت نوریه ( قسمت پنجم )

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۱۰ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۱  مارچ ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

سرگذشت نوریه

قسمت پنجم

 زندگی  از   او    بهارش    را   ربود

 صبر  و  آرام   و  قرارش   را   ربود

 در دل غم ها صدایش را شکست

 ناله ی  درد  آشنایش را شکست

 بی ترحم  تکیه  گاهش  را گرفت

 قبله  گاهِ داد خواهش  را  گرفت

دور   دورش  خط ِ  ناچاری  کشید

 دور دوم  حلقه ی  خواری کشید

 در درون حلقه   افگندش  به جبر

 از همه امید  ها  کندش   به جبر

 ثبت  شد  در  دفتر   غم  نام   او

 قصه    های   تلخ  بی انجام  او

 خواب آرامش ز چشمانش پراند

 کش کشانش سوی محنت ها کشاند

 ذره   ذره  کامرانی  اش  گرفت

 آرزو   های  جوانی  اش  گرفت

 درب غم ها را به رویش باز کرد

 هر  نفس  ساز   دگر  آغاز  کرد

 تا به هر  سازش  برقصد  نوریه

 در  هر  آغازش    برقصد  نوریه

ادامه دارد …

شکیبا شمیم 

پانزدهم فبروری ۲۰۲۶ 

بهارِ اُلفتِ خاندان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۸ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۷  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

بهارِ اُلفتِ خاندان

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن  

قافیه: «…ا»  

ردیف: «گردد»

به مهرِ یار، دل از کینه‌ها رها گردد  

صفای خانه از آن لحظه آشنا گردد  

میانِ خویش اگر عهدِ دوستی بندیم  

بهارِ اُلفتِ   ما   تا    ابد  به‌  پا گردد  

چراغِ خانه به نورِ محبّت است که باز  

ز ظلمتِ شبِ تفرقه بی‌صدا گردد  

هر آن‌که حرمتِ اهلِ  خویش را نگه دارد  

دلش به وسعتِ یک آسمان، صفا گردد  

برادر آن‌که به سختی کنارِ تو باشد  

نه آن‌که در غمِ تو لحظه‌ای جدا گردد  

به یک نگاهِ محبّت، هزار دل نرم است  

که سنگ نیز به چنین لطف، آشنا گردد  

میانِ خویش اگر دستِ هم بگیریم از دل  

جهان به چشمِ همه باغِ پرصفا گردد  

کسی که مهرِ برادر به جان پذیرد زود  

به چشمِ خلق، چو خورشیدِ پُر ضیا گردد  

خانواده‌ست که در طوفانِ روزگارِ دراز  

پناهِ جان شود و  مایهٔ   بقا   گردد  

به احترامِ   عزیزان  اگر  قدم نهیم  

هزار دُرّ به کف  آید، هزار جا گردد  

به همّتِ دلِ نزدیک و جانِ هم‌سویم  

هر آنچه دور بود از ما، به ما دنا گردد  

در این میانه اگر شعرِ من پذیرا شد  

بدان که یادِ تو در سینهٔ فائز جا گردد  

خلیل الله فائز تیموری 

۱۴۰۲/شمسی 

تهران ــ ایران 

وحشت زده

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ  ۸ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۷  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

وحشت زده

 عمری به پای عشق تو هجران کشیده ام

 زخم   زبان   ز   مردم    دنیا   شنیده ام

 بر من که وصل یار چو قیمت نداشته است

 دایم وصال  او  به  دل و  جان خریده ام

 آمد خزان  عمر  که   گیرد   سراغ   من

 از ترس آن به گوشه ی پنهان تپیده ام

 آن سرو  نو  بهار   نداند  که   در  خزان

 بشکسته شاخ و برگم و قامت خمیده ام

بشکست   آشیان  و فروریخت لانه نیز

 وحشت   زده  ز بام  به بامی پریده ام

 از درد  هر  فراق به خود  می تپد  دلم

چون کشتی شکسته به ساحل رسیده ام

 دیگر سرور  و   مستی ما را طلب نکن

 چون  کودک   یتیم  و  گریبان  دریده ام

 همچون“امان“که یاد ز بگذشته می کند

جور  و  ستم  ز  مردم  نادان چشیده ام

امان قناویزی

افغانستان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۷ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۶  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

افغانستان

دستانم را می‌ بویم

بوی گندم های نورسته

در دستان پر درد و خسته

یاد زمین های سبز را در گذشته هام

زنده می‌ سازد

در زیر ناخن هایم

سبزه های زرد روییده

و گند مستان تنم

سرزمین خشکی است

با سنگ های ترک خورده

زیر قدم های بیگانگان

مین ها ی کاشته شده در زیر پوست بیمارم

سینه های پر شیرم را خشکانده

در گیسوانم دیگر لاله نمی روید

شقایق برای همیشه چشم بسته

و بنفشه ها خوابیده ا‌ند

نسترن و شب بو

داستانی‌ است

به شگفتی چشمان نرگس پر اشک

یاسمن را در تاقچه ی دلم می‌ بویم

از فرط خستگی و جنگ

یارای روییدنم نیست

همه خوبی ها

عشق ها

آوازها 

و امید ها

در من مرده

و امروز سرزمینی هستم

پر از فغان ها و ناله های بی‌ شمار

سرزمین افغانستان …

هما طرزی

۱۴ اگست ۲۰۱۰ 

نیویورک 

علم و اخلاق

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۷ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۶  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

علم و اخلاق

 آدمی را فهم و دانش  رهبر است

 عقل و منطق و خرد، تاجِ سر است

 بینش و  فهم  و  فراست و شعور

 در امورِ  زندگی ،  زیب و فر است

 علم   و  تعلیم   و   هنر   و   ابتکار

 رهگشا   و  رهنمود  و  انور  است

 درس  و  تدریس  و  مدرس  فقیه

 هر کدام،  فخرِ مزیدِ کشور است

گنج   خواهی  ، رنجِ  راه  هند ببر

 زیرِ هر صخره، عقیق و گوهر  است 

 بی‌ هنر  ،   آباد   نگردد   کشوری

 راهِ  رفعت،  از  مسیرِ  هنر  است

 علم و دانش، همچو خورشیدِ زمان

 آفتابِ میهنی خوش منظر  است

 برق    و   صنعت   و   تفننِ  بشر

 فیضِ فهم تا کهکشان و اختر است

 آدمی را حق فراخوانده به درس

 فردِ بی‌دانش و منطق، ابتر است

 ای بشیر، از علم به افلاک میروند

 مملکت را علم و دانش، مظهر است

 نیست چیزی  از  ادب  شالوده‌تر

علم و اخلاق، نسل ما را جوهر است

 بشیر احمد شیرین سخن

سرگذشت نوریه (قسمت چهارم)

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۷ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۶  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

————–

سرگذشت نوریه

 قسمت چهارم

 زندگی  روزی نقاب  از او گرفت

 مرد بودن را چو آب  از  او گرفت

 آنکه یک روزی کتاب از او گرفت

 راه حق ، راه ثواب  از  او گرفت

جرآت  هر  بازتاب   از  او  گرفت

 کارگاه    انتخاب    از  او  گرفت

 قدرت و نیرو و تاب از  او گرفت

 شب سیاه آورد و خواب از او گرفت

 شادی و شعف و شباب از او گرفت

 توله و دف و رباب  از او  گرفت

 آمد اینبار و رکاب  از  او  گرفت

 سوخت باغش را گلاب  از او گرفت

 کار او را  با  شتاب  از او گرفت

 آرد ،گندم ، آسیاب  از او گرفت

 نان خشکش چون کباب از او گرفت

 جمله آن عالیجناب از او گرفت

 دست او بست و حساب از او گرفت

 هی بپرسید و جواب از او گرفت

 زندگی حقش خراب از او گرفت

 قهر شد حتی سراب از او گرفت

 گردن نرمش قصاب از او گرفت

 پخته اش کرد و لعاب از او گرفت

 آنکه    نور   آفتاب   از  او گرفت

 شب رساند و ماهتاب از او گرفت

ادامه دارد …

شکیبا شمیم 

۱۵ فبروری ۲۰۲۶ 

درس آزاده گی

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۷ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۶  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

شاعر : زنده یاد محمد ظاهر نیاز قناویزی – فرستنده : محترم امان قناویزی

درس آزاده گی

 ز پا   خواهد   فکند  آخر  غم   آوارگی  ما را

 به کام  مرگ آخر می کشد  بیچارگی  ما را

 نسیم صبحگاهی را ببوسم دست و پا از شوق

 اگر آرد به سویت ای  و طن  دوبارگی ما را

 به یادت ای وطن بردم پناه با سا قی و ساغر

 که شاید فارغ از این غم کند میخو ارگی ما را

فراموشت نمی سازم اگر  خمخانه    ها نوشم

 مگیر در عشق خود آخر تو با این سادگی ما را

به جز در پایت ای میهن نسازیم سر به پایین خم

چه  سازم مهر تو ، آموخته  افتادگی  ما را

 به زیر سلطه  بیگانگان هرگز نخواهیم رفت

 که از روز ازل دادند درس، آزادگی ما را

شدیم آواره و شستیم ز جان داغ اسارت را

“نیازا“شهرهٔ  آفاق کرد  استادگی ما را

 محمد ظاهر”نیاز”قناویزی

۲۸  اگست ۱۹۹۲ 

 آلمان

چنگیز ثانی ! 

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ  ۷ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۶  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

شاعر : زنده یاد استاد صابر هروی – فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

چنگیز ثانی ! 

رهبری مثلت ندیدم عاری از عقل و شعور 

ای ز قرآن ربیخبر تا کی بفکر قتل و چور ؟ 

چند  هستی  نوکر   همسایهٔ    بی   آبرو 

چند باشی  از رهٔ  تقوا  و  از اخلاق  دور ؟ 

بر صریر کامرانی  تا  نشستی  ، هر دمی 

می شوی ( چنگیزثانی ) وقت اجرای امور 

دم ز تقوا  می‌ زنی  و جعل  آیت  می‌کنی 

باز هم هستی بفکر جنت و غلمان و حور 

قتل و ویرانی  به  آیین  تو  می  باشد روا 

مرگ مسلم بر تو باشد مایهٔ فخر و سرور 

قحطی و جور و مرض را در وطن آورده ای 

بسته ای بر روی همنوعان خود راه عبور 

با بم و  راکت  نمایی  حمله ها دیوانه وار 

مسلمین را می‌کشی با نخوت و کبر و غرور 

بس زدی ، کشتی ، وویران کرده ای این ملک را 

نی ز تو زنده امان دید و نی هم اهل قبور 

با همه لاف  و گزاف  و  خصلت  روحانیت 

نی ترا ایمان  باطن ، نی ترا شرم حضور 

با چنین اعمال زشتت گر نمیرنجی ز من 

دور  افتادی  ز  راه  آدمیت   خیلی  دور . 

صابر هروی

ناز و عشوه

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۶ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

ناز و عشوه

به رنگ‌های مختلف، چه  عاشقانه آمدی

بهار سبز  سینه‌ام!   چه  بی‌ بهانه آمدی

هوای شهر ساده را چه صادقانه پر ز عطر

نمودی و که موی را  رها به شانه آمدی

ز باغ و شاخه‌زارها چه شاعرانه پر زدی

شبیه    بچه   زاغ‌ ها  به  آشیانه  آمدی

خودت نخواستی که من، دوباره شعله‌ور شوم

به ناز و عشوه در زدی میان خانه آمدی

تو آمدی و در لبم دوباره خنده زنده شد

خوشی به گونه بوسه زد که با ترانه آمدی 

 قنار و سار خسته‌ام جوان و تازه‌تر   شدند! 

که با    هزار   بیت  ناب  دلبرانه آمدی

۵ حوت ۱۴۰۴ خورشیدی

محرابی _ صافی

تسلیت بهسود

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۶ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

تسلیت بهسود

 ما و این  غمنامه  های نا تمام

 انفجار   و   انتحار    و   ازدحام

 باز غم  می ریزد  از  نوک قلم

 درد    دارد    آخ    گوید  لاجرم

 آتش آمد شعله زد بهسود ِ ما

 سوخت ما را برد  بالا  دود ِ ما

 گه ز همسایه خوریم و گه ز خویش

 زندگی   گویا  ندارد  غیر نیش

 زخم میهن التهابی تا به چند ؟

 این همه میهن خرابی تا به چند ؟

خون مردم جویباران تا به کی ؟

سوگ ها و سوگواران تا به کی ؟

کوزه ی لب تشنگان خالی ز آب

 رنگ رنگ هر روز سیلِ اضطراب

 ما مگر کوهیم و  دنیا کوهکن

مرگ بگشوده به سوی ما دهن

 شکیبا شمیم رستمی

پروردگارا!

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۶ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

شاعر: زنده یاد محمد ظاهر « نیاز » قناویزی

فرستنده : محترم امان قناویزی

——————————-

پروردگارا!

بگویم   هر  نفس   پروردگارا

به  فریادم   برس   پروردگارا

در این دنیای پر آشوب و غوغا

تویی  فریاد  رس ، پروردگارا

ربود  القاب   از   شاه  ولایت

سنان   بن انس ،  پروردگارا

 نه شرمی از تو و نی از محمد

 نه بیمی از عسس، پروردگارا

 به گلزار  وطن   دیگر نروید

 به غیر از خار و خس، پرودگارا

به جای بلبل شیدا درین باغ

 نشسته کرگس، پروردگارا

 ز هر سو راه چاره گشته مسدود

 نه امیدی ز کس، پروردگارا

 بگو “مهدی”بیا با تیع و شمشیر

 که تعجیل گشته بس، پروردگارا

کنون طالب  به جان ما فتاده

ز هر سو چون مگس، پروردگارا

“نیاز“چشم امید سوی تو دارد

که هسی دادرس، پروردگارا‌

محمد ظاهر “نیاز”قناویزی

غافل شده ایم

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۶ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۵  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

شاعر : زنده یاد استاد محمد حسن هراتی شیرین سخن

فرستنده : محترم بشیر احمد بشیر شیرین سخن

غافل شده ایم

 زد غوطه به  اَنهارِ صَباغت  بدنِ ما

 آباد  شود  از  سرِ نو  این  وطنِ ما

یارب، سببی ساز تو از فضلِ الهی

 تا  واز  نگردد  به  مجرم   دهنِ  ما

 چون لقمه حرام است، وجودِ همه ناپاک

 تأثیر نکند هیچ، به دل‌ها سخنِ ما

 هر مشکلِ سختی که  درآید، بگشاییم

 امروز اگر رفع شود «ما» و «مَنِ» ما

 نوشیم همگی جرعه‌ای از بحرِ معارف

 گل‌های صناعت بشکفد در چمنِ ما

 چون برق شود دولتِ افغانِ درخشان

 افروزد  اگر  مهر  به  هر انجمنِ ما

 ای ملتِ آگاه و هنردوست، بکوشید

 تا کی بود رفته به غفلت بدنِ ما؟

بیکاره و تن ‌پرور و منحوس  و فلاکت

 باشد ز چه تأثیر کنون مرد   و زنِ ما؟

غافل شده‌ایم، بی‌خبر از  حالِ زمانه

 بر حالتِ ما گریه کند «ما» و «مَنِ» ما

ما عاشقِ حق، پیروِ قرآنِ مجیدیم

 بگذارد اگر نفسِ پلید، اهریمنِ ما

 اشعارِ هراتی چو بخوانید، بگویید:

 حق گفته به ما، شاعرِ شیرین‌سخنِ ما

 استاد محمد حسن هراتی شیرین سخن

جوانیت فنا گردید

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۵ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

جوانیت فنا گردید

 می‌کند غارتِ دل حسن و  جمال مهرویان

 می‌کُشد آخر مرا خواب   و  خیالِ مهرویان

سالها شد منِ، محزون می‌کشم رنج فراق

 نیست در تقدیر من شاید   وصال مهرویان

 با منِ دل سوخته بس  بی‌وفایی کرده اند

 ننگ و نامم گشت، اینجا،   پایمال مهرویان

 می خورد اندر جگر ها، ناوک دلدوز عشق

 زان کمانِ ابروی، هم چون  هلال مهرویان

 شیخ و شاب شهرما ازعشق او دیوانه اند

 قصه ها دارد بسی، از شرح حال مهرویان

 خواستم از دل برکشم، مهر بتان، اما نشد

 گشته جانم گروِ ، آن خط  و خال  مهرویان

 چشم شان در عالم دل فتنه ها می‌ پرورد

 کاری جز تاراج  دل  ناید  به  فال  مهرویان

 این سرود نغز، از میخانه ای آمد به گوش

 زینت، بزمِ حضو ر اند  قیل  و قال مهرویان

 شاعران در وصف خوبان، گفته اما باز هم

  داستان می پرورد هر ماه و سال مهرویان

(رشیدی) سوختی در آرزوی بوسه ی آخر

جوانیت ( فنا گردید )  در  جنجال مهرویان

 چمن علی رشیدی

کتاب زندگی

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۵ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

کتاب زندگی

تو خوبی‌ کن! میانِ آب‌ها بنداز باور‌کن جهان زیباست

 زمین زندان آدم‌های بد بین است، اما کهکشان زیباست

 و زیبایی به چشمانِ قشنگ و چهره‌ی خوشرنگ آدم نیست

 دلی‌که می‌تپد از درد و رنج مردم بی خانمان زیباست

 کتاب   زندگی   را    رایگانت   می‌دهد  چرخ فلک اما

 بخوانش تا بدانی تله‌ها و تلخی این داستان زیباست

 به هر چیزی که می‌بینی تو ربط مستقیم در باورٓت دارد

 اگر باور کنی دنیا قشنگ و دل‌پذیر است، بی گمان زیباست

 بیا یک‌روز را با‌هم  به   زیبایی   بدون درد سر باشیم

 فضای دلبری در آفتابِ  گرم و چترِ سایه‌بان زیباست

 کتاب رودکی باشد به دست تو غزل از مولیان خوانی

 ز شعر فارسی سرکن که در پهنای ذهنم این زبان زیباست

 درخت   کاج،    چون   عرّوسِ   نو   ایستاده در غربت،

 ولی برمن نهال‌خشک باغ بامیان، گل‌های دشت شادیان زیباست

 وطن    هر  جا    که   باشم   بی‌  تو بوی غربت آزارد

 مشامم را وگرنه این فضای شهر «استانبول» این عطر و مکان زیباست

«سوما رووفی»

نامه ای از هرات (۲)

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۵ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

نامه ای از هرات

بنام خدای زن و زندگی

امروز سه شنبه و ساعت هشت صبح است ومن خسته و افسرده و بی‌حوصله…

دیشب تا سحر اخبار حوادث زلزله ی افغانستان را پی گیری میکردم و اشک می ریختم که خدایا این چه حالست؟ به خاطر امروز هیچی نمیخواهم و فقط یک گیلاس آبجوش خورده ومیخوابم . در حین خوردن آب جوش این بیت به ذهنم آمد که :

کشورم زخمی جنگ است خدایا لطفاً

خلق این غمزده تنگ است خدایا لطفاً

گوشیم را برداشتم که شعر را بنویسم و کامل کنم که زنگ خورد . وقتی جواب دادم صدای انیس گل آمد که گفت :

سلام استاد !

صدایش باران خوشی را بر کویر قلب من فرو ریخت و گفتم بلی و بعد احوال پرسی آدرس خانه را گرفت و بعد دو ساعت آمد پیش من.

انیس گل دختری بود که سه سال قبل پدرش اورا بخاطر قرض‌هایش فروخته بود به یک مرد سن بالا تقریبا پولدار ومن پس گرفتمش و پول قرض پدرش را هم از بین جوانان محل جمع کرده و دادم و دختر را به مادرش سپردم. و حالا جلو چشمم نشسته و از هرات میگوید از شهر غمزده و مردم افسرده و دختران در بند . از درختانی که دیگر با باد نمیرقصند و نوجوانانی که دیگر شاهد هیاهوی آموختن و تلاش وترقی نیستند. اما درمیان گفته هایش هم از نور ی میگوید که بین همه تاریکی ها جلایش دارد و در چشم و دل همه روشن است نور امید .

آری !  همان امیدی که میتواند لبان خشک دختران وطن را با خنده مزین کند و پیراهن مقاومت را برتن شأن زیبا تر…. انیس از صنفها گفت و از شور و شوق خانم ها برای یاد گیری وتغییرات زیاد ی که در زندگی مردم قریه آمده است . و گفت من با شوهرم مجبورن از راه قاچاق به ایران آمدیم و نتوانستم همه نامه های شاگردان را باخود بیاورم و فقط یکی را آوردم ، با شنیدم حرفهایش چشمانم پر اشک و دلگیر از درد غربت شدم و نامه را که از کیفش بیرون آورد گرفتم و با اشتیاق کامل بازش کردم . حالم مثل مادری بود که روح فرزندانش را در یک کاغذ بیجان میدید و نمی‌توانست لمس کند. ناگهان چشمم به خط سبزی افتاد که نوشته بود. بنام خدای زن و زندگی و زیبایی و زایش ..!و این واژگان من را برد به سه سال قبل که روی تخته برای خانم ها می‌نوشتم ، همان خانم های که از زن بودن خود بیزار بوده و همش شکایت میگردند ،چرا ما زن شدیم. دلم هوایی شد و وطن را می‌خاست ،اما مجبور بودم سرکوبش کنم. و ادامه ی نامه را خواندم سلام و درود نثار شما استاد  عزیز امید که خوب باشید ،اما حدس میزنم که دور از وطن حال دل آدم خوب نمیباشد.

استاد ما همه خوبیم و همه روزه سر درس خود حاضر. حالا شاگردان ما هم به دوصد نفر رسیده و تایم هارا زیاد کردیم و خداراشکر که مردم علاقه‌مند یاد گیری شدند. حالا مرد ها هم می‌خواهند که خانم ها ی شأن باسواد شوند،  چون حس حسادت و همان نادانی و بیهودگی را فقط علم هست که اربین میبرد و این صفات از این خانم ها دور شده خدارا شکر.

راستی استاد یک خبر خوش. دختران ماما مالک هردوتا عروسی کردندو شکوفه به قریه ی خود شان صنف قرآن کریم و سواد آموزی باز کرده است برای خانم ها. چهل و سه نفر شاگرد دارد . و من باپدر جانم حرف زدم که اجازه بدهد ما چند نفر برویم تبریکی اش ، پدرم خودش مارا برد . و مردم آن قریه هم زیاد جنجال کردند اول که صنف باز نشود ولی شکوفه شوهرش را باسواد کرده و ترجمه ی آیات قرآن را برایش خوانده و اون حالا راحت کتاب و تفسیر میخواند و خیلی زیبا سخن میگوید توانسته مردم را قانع کند تا صنف برگذار شود. راستی استاد جان یاد تان هست که می‌گفتید شما خانم ها باید مردان خود را هم باسواد کنید و هرچه اینجا یاد میگیرید در خانه منتقل کنید به دیگران؟! حالا حرف تان تحقق پیدا کرده است و احکام فردی وعبادی را همه به مرد ها رساندند و تازه بعضی احادیث و آیاتی را هم به آنها یاد دادند. آخه سر همین موضوع حجاب نجیبه دختر ماما رمضان کل آیات حجاب را به پدرش خوانده و ترجمه کرده و پدرش هم به ملای مسجد گفته که تو زیاد سخت گیری می‌کنی در اصل قانون حجاب این حرفای تو نیست. استاد جان راستی خبر ندارید که خدا به خاله شیرین گل برای بار پنجم دختر داد و شوهرش او  را کتک زد که چرا دختر زاییدی ؟ باز شیرین گل با همان حالت مریضی اش همراه شوهر و فامیلش حرف زد و همان قضیه ی تخمک ها و مسولیت پدر و طبع زن و مرد را برای شأن توضیح داد و آیات آفرینش انسان را برای شأن با ترجمه خواند و با خیلی مهربانی و ادب آنها را فهماند.  شوهرش هم ازاو عذر خواهی کرد و نام دختر شان را هم گذاشتند دریا . چون شما اگر این صنف هارا ایجاد نمی‌کردید ما کجا این همه چیز را می فهمیدیم استاد جان شما چقدر سفر طولانی کردید بیاید دیگر. و ها یک گپ دیگر هم هست . ما باید سیمینار های برای خود شناسی و اعتماد به نفس برای خانم ها برگزار کنیم وشما هم باید راهنمای مان کنید. به گوشی فاطمه جان صدا بفرستید و همه را بگویید ما گوش کرده و می‌نویسیم مثل همیشه. و روز جمعه هم کل صدا های که فرستاده بودید را نوشتیم و کتاب هارا هم پیدا کردیم می‌خوانیم تشکر استاد .

این صنف ها مارا مثل کودکی می‌پروراند و مارا به عمق مفاهیم زندگی رهنمود میکند . و ما خدارا سپاس گزاریم که به ما چنین لطفی کرده است ما حالا به خود و زن بودن خود افتخار میکنیم و دیگر آسمان پرواز های مان وسیعتر شده است استاد جان دیگر وقت شمارا نمی‌گیرم و باز هم به شما نامه می‌نویسم از راه دور ودل نزدیک با شما خدا حافظی میکنم

با احترام

استاد سلیمه…

چراغی در دلِ طوفان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۴ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۳  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

چراغی در دلِ طوفان 

«پدر بودن یعنی ایستادن در میانه‌ی طوفان، با دلی که هزار بار می‌شکند و باز از نو قد می‌کشد. یعنی شب‌هایی که ماهی در آسمان نیست، اما چراغی در دل روشن می‌ماند تا راه فردا را پیدا کند. یعنی لبخندی که از میان خستگی‌ها عبور می‌کند تا جانِ فرزند را گرم نگه دارد؛ لبخندی که شاید کسی نداند پشتش چه کوهی از غم پنهان است.  

پدر یعنی مردی که اشک‌هایش را در تاریکی می‌ریزد، اما امیدش را در روشنایی روز می‌کارد. کسی که اگرچه دستش گاهی از توانایی خالی می‌ماند، اما دلش هرگز از ایمان خالی نمی‌شود. او با هر سجده، با هر دعا، با هر آهِ فروخورده، فردایی بهتر را برای فرزندانش می‌سازد؛ حتی اگر دنیا سرد باشد و بی‌مِهر.  

پدر یعنی تکیه‌گاهی که نمی‌گذارد اندوه او را از پا بیندازد، چون عشقِ فرزندانش بزرگ‌تر از هر غمی‌ست. او می‌داند که مرد بودن فقط به قدرت بازو نیست؛ به استقامت قلبی‌ست که در سکوت می‌تپد و در پنهان می‌جنگد. و چه زیباست این جنگ خاموش، این ایمان آرام، این امیدی که از دلِ غمِ پنهان جوانه می‌زند.  

گاهی دنیا نمی‌بیند، اما دلِ پدر چراغی‌ست که حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها خاموش نمی‌شود؛ چراغی که با عشق روشن مانده، عشقی که هیچ اندوهی توان خاموش کردنش را ندارد.»

—

  رنج پدر در غربت

به هر سو  می‌روم، اشکم  گواهِ دلِ پنهان 

دلم لرزان  ولی  سر  می‌کنم  با غمِ پنهان

شبم بی‌ماه اگرچه  می‌گذرد با آهِ سنگین

سحر در راه می‌آید پس از هر شامِ غمِ پنهان

لبم   خندان   نگه دارم   برای خاطرِ فرزند

که او جان می‌گیرد از لبخندم، نه از غمِ پنهان

پدر بودن اگر سخت است و راهش پر زِ طوفان

دلم محکم‌تر از کوه است در عزمِ غمِ پنهان

در این غربت اگر دستم تهی ماند از توانایی

امیدم می‌کشد فردا مرا از دامِ غمِ پنهان

به هر سجده ز حق خواهم  نگاهی از سرِ رحمت

که می‌ رویَد گلِ ایمان  ز  خاکِ غمِ پنهان

قسم بر عشقِ فرزندم،  نمی‌شکنم  زِ این اندوه

که مرد از پا نمی‌افتد  به تکرارِ غمِ پنهان

بگو «فائز» اگر دنیا سراسر سرد و بی‌مِهر است

چراغی روشن است این دل ، درونِ غمِ پنهان

 خلیل الله فائز تیموری

وصال شما

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۴ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۳  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

وصال شما

قلم گرفت  قلم زن کشید   جمال شما

درون  سینه  بیفگند حس و  حال شما

به آب و  تاب  تراشید  نقطه   در لب تو

به صد نگاه و تماشا ی ژرف، خال شما

به نقش  مهر و  محبت گوشهِ چشمی

به یک  نگاه  دل انگیز  چون  غزال شما

و یاس و لاله و  سنبل را  به  هم پیچید

به نرمی ای گل سوری، تن ذلال شما

دمید روح  خودش  تاکه  او تجلی کرد

به هر دلِ به تماشا  نهاد ، خیال شما

به اقتدار  و صلابت  رستم ی   دستان

شکوه هیبت جنگل  شده  مثال  شما

به وقت  خلقت  تو  بار  و  بار با  تکرار

نگاه کرد و نگاه!  خلقتِ  محال   شما

بشکل صورت یوسف  کشیده  زیبا تر

به هر دلِ به تمنا گذاشت وصال شما

ظاهر عظیمی

کابل

قصۀ شب

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۴ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۳  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

قصۀ شب

——————–

سرگذشت نوریه (قسمت سوم)

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ  ۴ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۳  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

سرگذشت نوریه

قسمت سوم

 نوریه   شد   مرد ،   مردِ   کارگر

 از    برای    خواهران   خود  پدر

 دختری     از    ملک   دور  آفتاب

 نور اصلش کرد پنهان   در نقاب

در سکوت این بود و آن در ازدحام

روز هایش   بین این  و  آن تمام

صبح ها  با  چهره ء  مردانه اش

 می برآمد مثل مرد ازخانه اش

 نرم نرمک اصل خود از یاد برد

 تار های وصل  خود  از یاد برد

 نرم نرمک مرد شد در چشم خود

 نور احمد شد خودش در وهم خود

 نوریه  بانویی  بود   انگار مُرد

 دختری   بود  و سر بازار  مُرد

 نی دگر شانه به گیسویش بزد

 نی گلی برداشت بر مویش بزد

 نی به تن  پیراهن  گلدار کرد

صبح   ها تا شام تنها کار کرد

 شاد بود از کار  های  ناتمام

 داشت پولی در کف دستش مدام

 بار سنگینِ  زمان  مردانه برد

عطر نان گرم را  در  خانه برد

 از دل مادر هراسش را زدود

 تکیه گاه خواهران  خویش بود

گرچه می شد دق برای نوریه

 داشت گه در سر هوای نوریه

 می کشید اما به دل این جبر را

می گرفت آرام دست صبر را

زندگی قصاب و او چون گوسفند

 تیغ تیز و گردنش  مثل پرند

ادامه دارد …

شکیبا شمیم

۱۵ فبروری ۲۰۲۶

کوهِ احسان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۳ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۲  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

درد سر

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

درد سر

 مرا حال پریشان بر درت شام و سحر باشد

 ببین دلبر که رخسارم ز اشک دیده تر باشد

 نباشی با خبر   از  حال من ای بی خبر بنگر

 که هر دم آه سوزانی مرا را اندر جگر باشد

 کشم صد آه آتشناک تو رنجم را نمی دانی

 هر آن گاهی ز کویت بی وفا من را گذر باشد

 مرا مشکل   همی  افتد  خریداری کنم پیدا

 دوکان لب و دندانت پر از شهد و شکر باشد

 کشیدم  دست  خود  بر  صورت باغ نگاه تو

 نگارش بر سر و رویت  بتا، فن و هنر باشد

 کنم گم خویش را هر دم چو بینم چشم زیبایت

 به عمق چشم دریایت همه در و گهر باشد

 کنم وصف سر  و گردن  و قد  سرو نازت را

 اگر گویم  هزاران،  باز  یعنی  بیشتر باشد

 نگه دار ای”امان”راز درون سینه ات پنهان

 اگر آهی کشی دانم  برایت درد سر باشد

 امان قناویزی

التجأ

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

التجأ

در زوایای وجود –

 و در نهاد هستی‌ ام،

عطش خواستن تو همیشگی

است.

ای معبود لا یزال !

ای ذات پر جلال !

ای که بنده نا‌ چیزی چو من-

همچو کبوتر بی‌ بال.

با زانوان خمیده و ناتوان،

در برا بر آنهمه عظمت و قدرت-

خودش را از همیشه نا‌ توان تر می‌‌بیند.

و تو-

ای خدای زمان من!

با آنهمه شکوه،

 با آنهمه صولت،

با من حقیر حرف می‌‌زنی‌،

به راز دلم گوش می‌‌دهی،

و مرا بنده ات می‌‌خوانی …

ای عزیز !

در ساعاتی‌ که این ناتوان-

به توانایی‌های تو پناهنده شده-

التجایم این است:

که مرا ازآستانت دور مرانی،

 و به حال خودم رها مکنی،

و همیشه ربّ من باشی‌.

و هر زمان که بی‌ یاد تو-

به خواب روم-

مرا بیدار نگهداری،

و مگذاری به خواب غفلت رفته-

درین دنیای سردی آفرین،

هستی‌ تو را،

 هستی‌ وجود عزیزت را-

با وجود ناقص این زندگی‌ بی‌ ثبات-

عوض کنم.

هما طرزی

۲۰ جنوری ۲۰۱۰ 

نیویورک

خانه ء زنبور

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ  ۲ حوت  ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی   ۲۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

————————————————————————————————————————— 

خانه ء زنبور

طعم  هستی  بر  مذاق  زندگانی  شور شد

عشق از بیچارگی  دل خسته و رنجور شد

حال وروز نو جوانی را چه می پرسی مپرس

هست و بودش همچو نان  سوخته  در تندور شد

نشوه و  شور  جوانی  در  گذر گاه  زمان

همچو خورشید گاه رفتن از بر و تن دور شد

بلبل عاشق رها هر گز نکرد  خود  آشیان

هر چه آمد بر سرش دیوانه جان ! با زور شد

عمر همچون تجار دیوالی و بی مایه گشت

سینه اش از سوز آه چون خانه ء زنبور شد

بال  پرواز   امید   بشکست  در آواره گی

نا امیدانه   امید  راهی  به سوی گور شد

روز های  بی غمی  پیوند  با  تاریخ خود

لحظه های زندگی چون مشعل کم نور شد

هر که  پاکیزه  به  راه  زندگانی   پا نهاد

داستانش تلخ  تر از  قصه ء منصور شد

عبدالهادی رهنما

۲۰ فبروری ۲۰۲۶