۲۴ ساعت

21 سپتامبر
۱ دیدگاه

در رثای خورشید ازادی

( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۳۰ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۲۱ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
——————————————————————————————————————————————————–

در رثای خورشید ازادی

 تقدیم به روح شهید راه صلحجویی

استاد برهان الدین ربانی

 دریغ از هجر تو، ای اسوه ی ایثار  دوران‌ ها

 به رزم روسیان و ملحدین همچون سد پولاد

 و بودی خار چشم خصم و استکبار دوران‌ها

 تو بودی یار مظلومان و  خصم  مردم‌ آزاران

صدای دادخواهی بر امت،  احرار  دوران‌ ها

مسلمانان همه بر شأن والا  حرمت‌ آرا شد

 ولی صد حیف از بی‌مهری  اغیار دوران‌ ها

 دریغا قامت سروت به  دست کوفیان افتاد

 شدی قربانی ن یرنگ  استعمار  دوران ‌ها

 ز غدر کرزی و زلمی، تو  ای  استاد فرزانه

 به خون غلطیدی و رفتی  ز بزم یار دوران‌ها

هنوز هم داغ  فقدان تو  اندر  کشورم تازه

بسوزد سینه از یاد تو ای غمخوار دوران‌ها

چو خورشیدی درخشان درمسیر مکتب و میهن

 فروزان مشعل ما خط تو ،  آثار دوران ها

 بود یادِ تو پاینده به جان  عاشقان هر دم

 طنین‌انداز ماند نام  تو  در کار  دوران‌  ها

 خواجه محمد نعیم قادری

شنبه ۲۸ سنبله ۱۴۰۵

دالاس- تکزاس

22 مارس
۲دیدگاه

روایت غم و امید

(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ  ۲ حمل  ( فروردین ) ۱۴۰۵ خورشیدی   ۲۲ مارچ ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا
————————————————————————————————————————— 

فرستنده: محترم خواجه محمد نعیم قادری .

روایت غم و امید

 در آستانه نوروز روان شاد استاد خلیلی، ملک الشعرای دوران مبارزات ازادی خواهی مردم افغانستان، در اوان اشغال کشور ما توسط ارتش خون اشام سرخ روسی و سیطره حکومت مزدور کمونستی، با دلی آکنده از اندوه، نوروز را از آمدن بازمی‌دارد؛ چرا که سرزمینش اشغال و غرق خون و ماتم است، او با لحن غم انگیز فریاد می زند :

گویید  به  نوروز  که   امسال   نیاید

 در کشور خونین‌ کفنان  ره نگشاید

 بلبل به چمن نغمهٔ شادی نسراید

 ماتم‌ زدگان  را  لب  پرخنده نشاید

 اما در برابر این « نه گفتن » سنگین خلیلی ، بانو گل‌ رخسار، از دل همان رنج‌ها، امید را فریاد می‌زند و نوروز را فرامی‌خواند:

گویید به   نوروز   که  هر  سال   بیاید

 گویید به نوروز  که نو نیست  غم ما

از حسرت خونین‌کفنان، چشم نم ما

 از وحشت عاق پدران، پشت خم ما

گویید   به  نوروز  که  هر سال  بیاید

یکی روایت رنج سرزمین ماتم زده افغانستان و دیگری پیام ایستادگی و اصرار بر شور و شوق و امید است.

یکی از عمق اندوه می‌گوید  و  دیگری از تداوم امید و حقیقت ، در پیوند همین دو صدای متفاوت است، بعنی نه انکار درد، و نه فراموشی امید.

اینجاست که ادبیات، نه فقط آیینه درد، بلکه چراغ راه نیز می‌شود؛ خلیلی، زبان کشور زخم خورده اش است و گل ‌رخسار، صدای دوام و ایستادگی در برابر کهنگی و کهنه اندیشی.

 یکی از عمق فاجعه می‌گوید و دیگری، از ضرورتِ تداومِ امید در دل همان فاجعه.

این دو شعر یا دو صدا، در ظاهر متقابل، در حقیقت مکمل یکدیگرند. یکی هشدار می‌دهد که رنج را نباید نادیده گرفت، و دیگری یادآوری می‌کند که امید را نباید از دست داد.

از نگاه این قلم هر دو حق به جانب اند، زیرا نه دغدغه خلیلی بی جا بود و نه امیدواری گل رخسار هم چنان.

اری، اگر خلیلی از خوش آمد گویی به نوروز امتناع می ورود، دلیلش تداوم درد و رنج مردم کشورش است که ۳۸ سال پس از مرگ غریبانه او هم چنان ادامه دارد و پایانی برایش متصور نیست.

سرزمین مادری او اسیر فتنه انگیزی های یک مشت به اصطلاح بانو گل رخسار آدم «عاق پدر و مادر» است. و مردم علی رغم تداوم رنج هم چنان امیدوار به آینده اند.

امید این امیدواری به واقعیت بپیوندند و بساط درد و رنج از سرزمین ما برچیده شود؟ .

 جمعه ۲۹ ماه حوت ۱۴۰۴

 

21 جولای
۱ دیدگاه

در رثـــای بانـــو فـرخـــــــــــــنـده شهــــید

تاریخ نشر سه شنبه  ۳۰ سرطان ۱۳۹۴ – ۲۱ جولای  ۲۰۱۵ هالند

لعنت به شرف بغلانی بی شرف و حامیان او

لعنت به شرف بغلانی بی شرف و حامیان او

در رثـــای بانـــو فـرخـــــــــــــنـده شهــــید

خواجه محمد نعیم قادری

نوروز ۱۳۹۴ خورشیدی

محترم خواجه محمد نعیم قادری

محترم خواجه محمد نعیم قادری

یا الهـــــــــی این چه حـــالت بر مسلمــــــــان آمده

بانـــــــوی از خشم خــلق در نار ســــــــوزان آمد

ادامه نوشته…