۲۴ ساعت

نالهٔ شهید 

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه مؤرخ  ۱۵  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————

شاعر : زنده یاد استاد صابر هروی

فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

 نالهٔ شهید 

مایان که شهیدان جوان وطنستیم

گلگون کفنستیم 

قربانی آزادی شان وطنستیم 

صد پاره تنستیم 

تا سر بفدای وطن خویش نمودیم 

آسوده غنودیم 

در خاک سیه هم نگران وطنستیم 

گلگون کفنستیم 

ما در رهٔ حفظ شرف و غیرت کشور 

بگذشته ایم از سر 

ما وارث رزم پدران وطنستیم 

صد پاره تنستیم 

از توغ مزار همهٔ ماست نمودار 

جانبازی و ایثار 

چون مظهر ماتمزدگان وطنستیم 

گلگون کفنستیم 

نوروز که سر زد ز چمن لالهٔ حمرا 

در دامن صحرا 

ما در نظر خورد و کلان وطنستیم 

گلگون کفنستیم 

صد پاره تنستیم . 

صابر هروی

رنــج ا نتـــــظار

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ ۱۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۴  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

مولود مسعود منجی عالم بشریت حضرت  مهدی موعود، حجت ابن الحسن (عج) را

خدمت کافّه مسلمانان جهان عموماً وخدمت هم میهنان  عزیز خود  اخصاً تبریک و

تهنیت عرض نموده وازخداوند قادروتوانا به برکت این روز مبارک یک صلح  و

آرامش سرتا سری را درتمام جهان اسلام عموماً واخصاًدروطن مظلوم ما

افغانستان استدعا دارم.

منجی ما

“چ”و”ش”و”م”و”م”،در راه جـانــان انـتـظـــار

تا شــود روزی  که  بـیـنـد آن  عـزیـز  شـهســـــوار

زآنکه  وضع   اینجهان  گردیده  است بی حد خراب

یا رب ازلطفت رسان  منجی  ما، زآن  هشت و چار

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

رنــج ا نتـــــظار

 مـیـخــوا ســتـم فـــدا ی تـومـــولا شـــوم، نـشـــد

مجنـون صفـت به عـشـق تورسـوا  شـوم، نـشـــد

دربحــر الـفــت   تـو، ا یـا صــاحـب  ا لــزمـــا ن!

مـی خـوا ستـم چـومـا هی و د ریـا شــوم، نـشـــد

درگـلـشــن وصـا ل تـو،  مــولا ی ا نـس وجـا نّ

یــک ذرهء چــو شــبـنــم گــلــهــا شــوم، نـشـــد

بـیـمـا رو درد مـنـد تـومــن، یــا  ولــی عـصــر!

ا زد یــــد ن رخ تــــو مـــــدا وا شـــوم ، نـشـــد

ا زسا غــروشـــرا ب و زصَــهـبــا ی  کــوثـــری

ا زخــود بـرفـتـه وا لــه وشــیــدا شــوم ، نـشـــد

د رجـمـع نــوکـــرا ن تـو، ا ی مـنــجـی بـشـــر!

حــا ضـربخــد مـتـت شــب یـلـــدا شــوم، نـشـــد

ا زحـُســن بـی مـثــا ل تـو، ای یـوسـف زمـا ن!

مـیـخــواســتـم کـه مـحــوتـمــا شــا شــوم، نـشــد

بـی نــورروی مــا ه تــوا ی پـُــور مُــرتـَـضــی!

صــبـرا زکـــفــم بـرفـتـه شَـکِـیـبــا شــوم، نـشــد

ا زفــــرط ا شــتــیـــا ق بــــروز   ظـهــــور تـــو

چــون ذ ره مـَحـضَــرتـوهُـــَویـــدا شــوم، نـشــد

د ررشــــتـهء کــمـنـــد تــو پـــا بــنـــد ا ُلـفــتـــم

د ر ســـــا یــهء وَلا ی تـــو وا لا شـــوم، نـشـــد

ا زرنـج ا نـتـظـــا رتــو، مــن پـیـــرگـشــتــه ا م

ا زجـِـلـــوَهء جــمـــا ل تـو، بُــرنـا شــوم، نـشــد

آ قــا! فــدا ی جــا ن تــو، صــد جـا ن  حـیــدری

مـیخــوا سـتـم بـه مـدح تـو، شِـیـوا شــوم، نـشــد

پوهنوال داکتر اسدالله حیدری

۲۷ ما رچ ٢٠٠۴

سیدنی – استرالیا

عیارِ خود گری

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ ۱۴ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

عیارِ خود گری

آشتی‌

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه مؤرخ ۱۳ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

آشتی‌

‌گونه های کبوتران سفید –

قرمز تر از لاله هاست 

قاصدک‌های بهاری

پیام آور  مهر –

                   در سرزمین بیگانگان

و من در اتاقک پر از کاغذ و قلم ها وکامپیوتر  …

در برابر دیوار پر از آینه –

                           به چشمان خسته‌ام نگاه می‌‌کنم  

قلبم خالی‌ از عشق ها و خسته تر ازحما لان باربر …

زانو هایم  را نرم نرمک

با دستان گرمم  –

ماساژ می‌‌دهم .

در درون پر غوغای خودم-

                           به دنبال آرامشی هستم که وجود ندارد…

از هرچه در زمین است

هزاران‌ سال دورم

خیلی‌ دورم

به من عشق را هدیه کنید …

تا با خودم آشتی کنم . 

هما طرزی

نیویورک 

۱۸ مارچ ۲۰۱۰

غزلِ پیوندهای ماندگار

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ ۱۱ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳۱  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

غزلِ پیوندهای ماندگار

به هر سو مهرِ  یاران  را به  دل پرورده می‌دارم  

صفای صحبتِ خوبان چو جان در سینه می‌دارم  

به جمعِ دوستان، شادی شکوفان است هر لحظه  

همیشه یادِ آن محفل  به  دل  شیرینه می‌دارم  

خانواده ، سایهٔ  رحمت،  چراغِ  خانه  و دل‌  ها  

به مهرِ مادر و پدر، سر بر زمینِ سینه می‌دارم  

برادر تکیه‌ گاهم ، خواهرم  شمعِ  دل  و  جان  

به حرمتِ هر  دو،  دل  را  چو   آیینه  می‌دارم  

به کویِ  خویش و  اقربا  دلم  هرگز نمی‌ماند  

محبت‌های‌ شان را تا  ابد  در  سینه می‌دارم  

رفیقانم  به سختی‌ ها  و آسانی    وفا  دارند  

من این پیوندِ پاکِ‌شان به جان دیرینه می‌دارم  

به هر محفل که می‌نشینم ز لطف‌شان حکایت‌ها  

چو گنجی ناب، یادِشان همیشه زینه می‌دارم  

پدر، آن کوهِ  استوار ؛ مادر ، باغِ مهر و  لبخند  

به پای‌بوسِ هر دو سر به خاکِ چینه می‌دارم  

جهان بی‌مهرِ ایشان سرد و تاریک  است چون زندان  

من این خورشیدِ جان‌افروز را در سینه می‌دارم  

اگر  صد   سال   دیگر   هم  بمانم در رهِ الفت  

همین   پیوندِ خویشاوند   را   آیینه   می‌دارم  

در آخر «فائز» از دل گفت این شعرِ محبت را  

که مهرِ اهل و یاران را به جان آیینه می‌دارم  

خلیل الله فائز تیموری 

فریادِ مهاجر

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه مؤرخ ۱۱ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳۱  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

فریادِ مهاجر

 بیا، بشنو  تو   فریادِ  مهاجر

 فغان  و  ناله  و   دادِ  مهاجر

 در این سرمای پُرسوزِ زمستان

 چه دشوار است بیدادِ مهاجر

 چو مرغی بی‌پَر و بی‌آشیانه

دلی خونین و   ناشادِ  مهاجر

 نه هم‌دردی، نه دستِ مهربانی

 جهان پُر درد  و  فریادِ  مهاجر

 کجا باشد عدالت، رحم، بخشش؟

اگر  این  است بنیادِ   مهاجر؟

دلش پُر خون، لبش خاموش و بسته

 کجا  گیرد  کسی یادِ مهاجر؟

به چشمش خاک و خون و شعله پیداست

 ز غم افسرده شمشادِ مهاجر

 درونِ سینه‌اش سوزی نهفته‌ست

 که   می‌لرزد  ز   فریادِ  مهاجر

 اگر خواهی ز عدل و مهر گفتن

 بشیر  ، هر دم  بکن یادِ مهاجر

 بشیر احمد بشیر شیرین‌سخن

 مه هفت آسمان

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۱۰ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳۰  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

 مه هفت آسمان

 تو را خواهم شبی در خلوتم شاه جهان باشی

 فتاده من به بستر  بر  سرم ای  مهربان باشی

 شود ایام   پی  در پی  به   تلخی  از  پی تلخی

 برای این دل خسته تو  شیرین  تر ز جان باشی

 شدم صید به خون خفته  ز  سوز  درد  هجرانت

 به قصد جان من تا کی چو تیری در کمان باشی

من    و   صد   نارسایی   ها  تو    بر  اوج توانایی

 منم افتاده از دوران تو با نام    و   نشان   باشی

 بود ترسم ز درد شب که شعله می زند جانسوز

 فروزان اخترم در شب  مه  هفت  آسمان باشی

 فتاده بر  در  و  با صد  هزاران  شوق ” امان”  اما

غلام حلقه   بر گوشت   تو   سلطان زمان باشی

 امان قناویزی

فرانکفورت – المان

را ه  ثـــــوا  ب

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۱۰ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۳۰  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

را ه  ثـــــوا  ب

دانی که چیست عـزت، در ملک خویش بـــود ن

بـا د وستــا ن نشستــن، ا زخصــم رو نـمـــود ن

آســا یش روا نــت،  ا ین  بــا شــد  ا ی بــــرا د ر

د ر قـلــب آ شــنــا یــا ن، را ه  صفــا گـشـــود ن

کی بــوستــا ن اغـیــا ر، ا لـفــت پذ یـر حا لست

کــــزنــا زُبــوی میهـــن ، آ نجــا گــلی  نـد یــد ن

را ه صــلا ح نــبود  ، د ر  سَیــــر   زنــد گــــــا نی

هـــر  آ نـکـه    آ زمـــود ی   ، تکـــرا ر آ زمـــود ن

بهـــر خــوشی نــا کــس، یــا بــهـر چا پلـــوسی

ا فـرا د بی خـرد را، بیـش ا زحــد ش سـتــود ن

را ه ثــــوا ب بــا شــد، بــا  د وسـتــا ن  مُـــروّت

ا زاهل کین  و  غـیـبـت ، خود را جــد ا نـمـــود ن

هـرچـند میـتـوا نی، کـن حـیـدری تـو کــوشــش

بهر رضا ی    یـزدا ن،   زنـگ  ا ز  د لــی زد ود ن

پو هنوال داکتر اسدالله حیدری

۳۱ جدی ۲۰۰۵

سیدنی – آسترالیا

کیست ژورنالیست ؟

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۹ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۹  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————

——————–

کیست ژورنالیست ؟

هرکی مایک در اختیارش بود ژورنالیست نیست

یا به  یک  رسانه  کارش  بود ژورنالیست نیست

کیست   ژور نالیست؟   انکو  زو قلم  باشد رسا

نطق    او   باشد   چو   نطاقان  سوادش  بر ملا

نیست جلف و نه  سبک مغزی  کند در هر مکان

صاف   و  سنگین  است   مانند   تمام   شایگان

بیطرف   باشد   همیشه   هیچ   جانبدار نیست

با کسی او را   سر  خشم و   سر پیکار  نیست

با    مخاطب   داشته    باشد    احترام    بیکران

از سو الات  اش  نسازد  خسته   روح  مر دمان

نیست ژورنالیست مستنطق که پرسد بیشمار

از مخاطب     انچه    او   را    مینماید   غمگسار

هست   ژور نالیست   دایم   تشنه    از بهر خبر

تا خبر   باشد    دقیق   و    تازه   و   هم   با ثمر

نذیر ظفر

بنام خداوند لوح و قلم ژور نالیزم 

نوشته نذیر ظفر

با نثار درود به خواننده گان گرانقدر!

مختصرا ابراز نظریات بعضی از نویسنده گان را راجع به ژورنالیزم مینگارم و در نخست تعریفی که از ژور نالزم شده مینگارم :

( ژور نالیزم یا روز نامه نگاری به عنوان علم و هنر ، جمع آوری ، تحلیل ، تولید و انتشار منظم اطلاعات و اخبار از طریق رسانه های جمعی برای اطلاع رسانی است.

اساسات ژور نالیزم بر پایه حقیقت گرایی ، بیطرفی و مسوولیت پذیری و رعایت اخلاق حرفه ای بنا شده .

حقیقت گرایی در ژور نالیزم یعنی تعهد و اراهه دقیق و صحیح اطلاعات .

خبر نگار تلاش کند تا منابع مو ثق را پیدا کند و تا صحت اخبار مورد قبول همه قرار گیرد و نظریات شخصی خود را نباید در مو ضوعات دخیل کند و منصفانه پوشش خبری داشته باشد .

ژ ور نا لیزم در جوامع کپیتا لیستی معمولا تحت تاثیر بازار و ازاد و تاکید سر مایه داران صورت میگیرد بیان و تنوع رسانه یی بیشتر دارد اما در جوامع دمو کراتیک رسانه ها اغلب تحت کنترول دو لت یا حزب حا کم عمل میکنند و هدف شان ترویج ایدالوژی حا کمه است .

تا جایکه تجارب کاری خودم در دو محیط کپیتا لستی و سو سیالیستی که در شوروی مدت بیش از دو دهه و در امریکا نیز دو دهه میشود امرار حیات دارم ، نشان میدهد که هر دو محیط منافع خود شانرا مد نظر دارند با انکه در کشور های سابق سوسیالیستی تا حدودی ژور نالیزم منافع مردم را بیشتر انعکاس میداد و ایدالوژی خودش در راس ان قرار داشت بهر حالت قواعد و ژانر های ژور نا لیزم به اسا س ا خلاق ژور نالیستی عیار بود و هست با وجودیکه از پا لیسی رسانه یی عدول نمیتواند اما عفت کلام ، سنگینی بیان وکرکتر ژور نالیست از الویت های کاری در رسانه بحساب میاید بعد از تحولات سیاسی که در کشور بوجود امد و جنگهای داخلی و رویکار امدن دولت جمهوری اسلامی و بروز صد ها رسانه که توسط اجنبی ها و جنگسا لاران اداره میشد بد بختانه ژور نا لیزم با وجودیکه بعضی رسانه ها کدر های خوب و مسلکی داشت متا سفانه بنام ازادی بیان مایک در دست کسانی قرار گرفت که از سواد هم درست بهره مند نبودند و انکشاف انترنیت و دنیای مجازی حقایق را به مجازا وا گذار شد ؛ و عده یی بازار گرم پول پیدا کردن را ازین طریق تحت نام هنر ازمودند و عده یی هنر رقص را با اطلاعات ژور نالیزم پیاده کردند یک عده یی عاشق شهرت اند و فقط و فقط چهره نمایی میکنند و عده یی هم به شخصیت سازی با همین مایک اغازیدن که مطلقا خلاف موازین ژورنالیزم است می باید علاوه کرد که اگر منظور بعضی از رسانه ها شخصیت سازی و تبلیغ جنگسالاران نبود چرا امروز رسانه های شان حباب گونه محو گردید نا گفته پیداست که عده یی ژورنالیستان با فهم ودرک در خارج کشور با تقبل مشکلات محیطی و مهاجرتی جگر به دندان گرفته و بخاطر حفظ زبان و فر هنگ شایسته در خدمت مردم کشورخویش اند که ایشان در تاریخ ژور نالیزم مکانی خاصی احتوا میکنند اما یک عده از فاسد ترین افراد جامعه غرض کسب شهرت خود شان مصاحبه با بد نام ترین افراد جا معه میگیرند و طبل شادی و شهرت مینوازند و با رقص وسبک مغزی نه تنها خود را حقیر میشمارند بل با این مسلک مقدس ژورنالیزم کم ارجی و بی حر متی قایل میشوند بدانند که فردا نسلهای اگاه ایشانرا در محاکم ذهن شان مجرم قلمداد مینمایند ، زیرا ژور نالیزم مسلک پاک و خطیر در جوامع بشری میباشد قابل تذکر میدانم که وب سایت های افغانستانی که بخش از رسانه های الکترو نیکیست خد مات شایان را انجام داده اند که با پر نسیب های ژور نالیزم همه عیار اند و با حرمت و احترا م به کلام و زبان وظیفه وجدانی و مسلکی شانرا دنبال میکنند که میتوان سایت مشعل ، ۲۴ ساعت ، ماریا دارو ، خراسان ، جام غور ، آریایی و غیره را نامبرد که نویسنده گان و شعرا و هنر مندان کشور مضا مین و مطالب شانرا غرض نشر ارسال میکنند و خواننده گان از ان کسب فیض مینمایند

علاج درد ها

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه  مؤرخ ۸ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۸  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

علاج درد ها

شب چو مهتابی، سحر چون قوی دریاییستی

 تو   رباعی  ، تو غزل  ، تو   شعر نیماییستی!

موی تار است و رخت چون ماه درآغوش شب

 تو نمادِ  از     قشنگی‌   ها    و     زیباییستی

 هر  قدر  می‌بینمت   دل   میل  دیدن می‌کند

 بیشتر  از    آنچه    می‌گویم    تماشاییستی

 مثل    افیونی   و    آدم   با  تو عادت می‌کند

تو    علاج   درد     های      روز     تنهاییستی

 بودنت   در شهر ما  یک اتفاق ساده نیست!

 بر تن   احساس  ما  چون  رخت دیباییستی

 حس   دلتنگی    نمی‌ماند  که  می‌بینم ترا!

 تو دلیل خاص این صبر و شکیباییستی…. .

 نویدالله محرابی (صافی)

مرغِ دل

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه  مؤرخ ۸ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۸  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

مرغِ دل

در  خرابات   مغان   نور   خدا   دیده  کسى

این عجب بین که چه نورى ز کجا دیده کسى

بس که بس گفته ز اسرار  دو  عالم  حافظ

مدعى ار نکند فهم  سخن ، بس که  بسى

گاه از پیر  مغان گفته ، گه  از  عشق  بتان

غرق خود کرده هم آزاده اى، هم بولهوسى

گه به یک مژده یى برچیده غم از صد ها دل 

گاه   لرزانده   دلان   از  پى  بانگ  جرسى

زانکه  از  صدق  نهاده  قدم   اندر    ره  یار

همت شاه نجف بدرقه اش، وه چه  کسى

خود پریدست به صد جلوه که تا گلشن  قدس

لیک مایان که  به صد لابه  به کنج  قفسى

آنکه بر چیده ملک غصه ى او  دم دم صبح

من که باشم که شوم همدم همچون نفسى

مرغ دل دیده ز بس عرصه ى سیمرغ به خواب

عِرض خود برده دراین شیوه که همچون مگسى

من   سلام  و  ادبى  میکنم  اش تازه روان

چون یکى قطره که بحر است وصالش هوسى

شیبا رحیمی

آشنا

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهارشنبه  مؤرخ ۸ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۸  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

آشنا

 ای که در ساحل‌های پر حرارت غرب-

 خدا وندان آرزو  ها-

 ترا چون نوید فردا ها بمن هدیه کرده اند،

 و شراب فکرت-

به کلمات مرده ام حیات جاودانه داده ا‌ند

 تو‌ای دیرینه‌ترین یار-

 که‌در بیگانه‌ترین ایام-

چون آشنای  تازه ای‌

 صدایم را شنیده ای‌.

 حیف که در صحنه ی زندگی‌ ام_

 دیرتر از امید‌ها آمده ای‌… 

فرسود گی ایام ما را یاور نیست…

ولی‌ باور کن-

 فرسوده‌ترین دلها_

عاشقانه‌ترین سرود‌ها را بارور اند

 و مرد گان هنوز_

 در تشییع جنازه‌ها شان،

گرم‌ترین سرود های عاشقانه را زمزمه می کنند

هما طرزی

نیویورک

۶ آگست ۲۰۱۰

مناجات

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ ۷ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۷  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

 مناجات

ای خدای   مهربان   و   بی‌نظیر

 بخششَت در هر نفس بادا کثیر

 رازقِ   بی‌منتِ  هر   زنده‌  جان

سایه‌  گستر بر  ضعیف و ناتوان

 برف و باران، رحمتی از آسمان

 مژدهٔ رحمت به دشت و بوستان

 لطف الله، برف و باران و سخاست

 آب و نان و توشهٔ هر بینواست

 تشنه‌کامان را پیام زندگی‌ست

سبزه‌زاران را بسی  فرخندگی‌ست

 آنچه بر بامِ  یکی  نعمت  شود

 بر دلِ دیگر، غم و محنت شود

 کودکِ لرزان میانِ  برف   و باد

 چشمِ او در جستجوی نان و داد

 در میانِ سوزِ سرمایِ  شدید

از همه رحمت، ز باران  ناامید

 سفره خالی، خانه سرد و بی‌چراغ

 تن لرزان، سینه سوزان، داغ داغ

 ای خدا، این لطفِ خود کامل نما

دل به دل‌ها رحمتی نازل نما

 هم  توانگر  را  بده  دردِ فقیر

 هم فقیران را  امیدی دلپذیر

بشیر احمد شیرین سخن

 منت جان

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر سه شنبه  مؤرخ ۷ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۷  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

 منتِ جان

۱۲۲ الف

(تومرا جان و جهانی ، چه کنم جان و جهان را )

که ترا  دارم    و از  یاد  برم   جان   و  جهان  را

تو همینی  که  ز  شعر  تو  تراشیده   دل  من

 که همین خواهم و دیگر چه کنم فکر همان را

 تو زمینی  که زمان  در دل خود   حبس  نماید

 و منم خاک  زمینی  که  فرو   برده   زمان  را

 تو  بهاری  که   ز  پاییز     خبر     هیچ   ندارد

  و  منم  قامت  سروی  که  بخندیده  خزان را

 تو نهانی  که عیان    رنگ   بگیرد  ز   وجودت

که  شود  از  تو  هویدا   و    کشد آه  نهان  را

 تو غزل هستی   و آرامش هر نقطه به چشمت

 که چه وجدیسیت ندانی ز تو آوای  فغان   را

 تو صدایی  تو  هجایی  تو کمالی  تو  جمالی

 که نه رنگ است و نه رو است بدون تو بیان را

تو عجب هستی و عمر یست منم  در  طلب تو

 که همی پیر کنم  از  طربت  عشق جوان را

تو کلیدی که  به  هر  قفل  رسی باز نمایی

 و منم  آن در قفلی  که  برد از  تو   امان  را

 تو یقینی که کهن  از  کفنت   جامه   بدوزد

 و من آن تلخی مردن که فرو  بسته دهان را

 تو تسلا ،  تو  تولا ،   تو مبرا  ،  تو  مجزا

 و من آن قامت تیری که کمر بسته کمان را

 تو سلامی که ز هر حرف تو   اندیشه بخیزد

 و آن  قاشق  شهدی که  شیرین کرده زبان را

تو  جنونی که ترا سنگ به هر کوچه بجوید

 و من آن عشق فزونی که ز تو برده امان را

 تو نسیمی، تو شمیمی، تو جدیدی، تو قدیمی

 که تنم پر شده از تو ،چه کشم منت جان را

شکیبا شمیم (رستمی)

دلِ یخی

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر سه شنبه  مؤرخ ۷ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۷  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————

دلِ یخی

تو موریانه  می‌شوی و من  درخت می‌شوم

نفوذ می‌کنی به جسم من، کرخت می‌شوم

چگونه  نرم می‌کنی  دلِ یخی  مرا، که من! 

بدونِ تو شبیه سنگ صخره سخت می‌شوم

به سینه شخم می‌زنی ، به سینه راه  می‌روی

شیار می‌شوم، ولی دوباره تخت می‌شوم

چراغ سبز شهر من، ستاره‌های چشم توست

چه عاشقانه می‌رسی، چه نیک‌بخت می‌شوم

اگرچه می‌کَشی مرا، اگرچه پاره می‌کنی! 

به رنگ‌های مختلف دوباره رخت می‌شوم….

نویدالله محرابی صافی 

گره در گره 

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر سه شنبه  مؤرخ ۷ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۷  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————

شاعر: زنده یاد استاد صابر هروی – فرستنده : محترمه ادیبه صابر صادقیار

گره در گره 

این ها که سروری به وطن ادعا کنند 

آیا    بود  که  ترس  ز  روز  جزا کنند ؟ 

گویند (یزید) دشمن اولاد (مصطفی) است 

هرجا که پای شان برسد ( کربلا ) کنند 

گاهی سخن ز عدل ( عمر ) داد میزنند 

گاهی   عمل   شناعت صد ناروا کنند 

هر گه که ظالمی به زعامت رسد بر او 

خود مقتدی  شوند و بر او  اقتدا کنند 

( سنی و شعیه ) را   نگذارند   متحد 

بر اهل دین و قبله  دو صد افترا کنند 

هرجا که فاضلست حقیر است و منزوی 

هر جا که جاهلست بر او مرحبا کنند 

از بهر حفظ جاه و جلال و مقام و زر 

امر خدا  و  شرع  نبی   زیر   پا کنند 

شد سالها  ، اسیر  بلا  و   مصیبتیم 

بر ما جفا و جور و ستم بر  ملا کنند 

نی شرم از شماتت و شرم جهانیان 

نی ترس از قیامت و خشم خدا کنند 

کو سروران با خرد ما   که   از کرم 

باری به رغم بد گهران  کودتا  کنند 

تا رایت قتال و ستم  واژگون شود 

ما را ز رعب و رنج و مصیبت رها کنند 

کار جهان   زیاد   گره  در گره   بود 

این عقده را به کلک عنایات وا کنند . 

صابر هروی

سوژه‌ی  عشق

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر سه شنبه  مؤرخ ۷ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۷  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

سوژه‌ی  عشق

خبر آمد  که  کسی  راز  مرا  می‌داند

چه عجب !  علت  هر ناز مرا  می‌داند

تازه  فهمیده ام   انگار  من  آدم بودم

که کسی سوژه‌ی هر ساز مرا می‌داند

هرچه من مرثیه بودم همه عمر ولی

یک نفر  طبع  غزل  ساز مرا  می‌داند

شعر میبافم و از عشق سخن می‌گویم

قدرت   قافیه      پرداز   مرا   می‌داند

وجد میکارم و احساس  میان  می‌آید

سوژه‌ی  عشق  برانداز  مرا  می‌داند

شال میبافم از احساس کسی می‌خندد

رشته‌ی این  دل  دمساز  مرا می‌داند

من ته‌ی  جاده‌ی  از  زیستنم   اما  او

گفته  سر‌ رشته‌ی  آغاز مرا  می‌داند

گنگ و مبهوت شدم وای کسی می‌آید

که نگویم   سخن   ابراز   مرا می‌داند

ملالی امین

مادر!

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر یکشنبه  مؤرخ ۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۵  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

مادر!

تویی   مادر  ، پناهِ   اشکِ  پنهانِ  شبستان‌ ها

 دعایت می‌چکد پیوسته،  چون  امواجِ باران‌ها

به اشکِ پاکِ چشمانت، دلم محکم شده در راه

تویی آرامِ   دل   در ازدحامِ   خوفِ  طوفان‌  ها

 تویی تفسیرِ صبر از قطره‌ های اشکِ پنهانی

که باریده‌ به  جانِ  دل ، شبیهِ  فصلِ باران‌ ها

جهان وقتی  مرا  پیچید در بن‌ بستِ   تردیدش

 به نامت  می‌گشاید دل ، گره از رنجِ دوران‌ها

 اگر  دنیا  مرا  صد  بار   دیگر   زیر  و رو  سازد

 که نامت قبلهٔ دل‌هاست، نورِ  نابِ  ایمان‌ ها

 دعا کن تا نفس‌  هایم  هنوز  امیدِ   حل  دارد

 به مهرِ تو  دلم گردد  سراسر  باغِ   ریحان‌ ها

 دعای   مادران    امضای   تقدیرِ    خدا  باشد

 که با  نامش  فرو  ریزد  غمِ  دیرینهٔ   جان‌ ها 

فهیمه «جلال»

قصیدهٔ مهاجران افغان

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر یکشنبه  مؤرخ ۵ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۵  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

قصیدهٔ مهاجران افغان

به دشتِ خستهٔ شب‌ها، زِ هجرِ خانمان می‌گریم  

به یادِ  کوچه‌ هایِ  سوخته ، بی‌آسمان می‌گریم

دلِ   ما   خسته   از   بیدادِ    مردانِ  ستم‌   پیشه  

به  یادِ   کودکانِ  م انده  در خاکِ  گران  می‌گریم

به هر سو سایهٔ ظلم است و تیغِ خشمِ بی‌رحمان  

زِ بیمِ جان  ، در این  راهِ  پر از   امتحان  می‌گریم

نه روزی روشن از فردا، نه شامی با چراغِ صلح  

به یادِ   مادرانِ   مانده   در چنگِ  زمان می‌گریم

به هر مرزی که  می‌کوبیم، در بسته‌ست و دل سنگین  

به غربت، بی‌پناه و خسته از جورِ جهان می‌گریم

به خاکِ   همسایه  رفتن ، با هزاران داغِ پنهان  

زِ رنجِ نانِ  بی‌برکت ، زِ  اشکِ  ناتوان  می‌گریم

به اردوگاه‌  هایِ سرد  ، در صف‌هایِ  درازِ درد  

به یادِ  خیمه‌ هایِ  پاره  در بادِ  خزان  می‌گریم

نه کاری  ، نه پناهی ، نه امیدی  در  دلِ  آواره  

به یادِ  رنجِ  مردانی که ماندند ناتوان می‌گریم

به دخترکانِ  بی‌ فردا ، به  پسرکانِ   بی‌لبخند  

به   رؤیاهایِ  پرپر شده  در نیمه‌ راه  می‌گریم

به آن  مادر که  در آغوشِ خود فرزند می‌لرزید  

زِ ترسِ مرگِ ناگهانی، در شبِ بی‌امان می‌گریم

به   آن   پیرِ  زمین‌ گیرِ   کهن‌  سالِ  غبار  آلود  

که از داغِ وطن با سرفه‌هایِ استخوان می‌گریم

به آن مردی   که در   دریا  به امیدِ نجات افتاد  

به یادِ موج‌هایی که ربودندش جوان می‌گریم

به آنانی که  در  صحرا  زِ تشنگی جان باختند  

به یادِ  پیکرِ بی‌  نامشان  زیرِ  نهان   می‌گریم

به آنانی   که در غربت ، زِ نان و نام محرومند  

به یادِ شرمِ  چشمانِ  پدرهایِ نهان می‌گریم

به آنانی   که   در غربت ، هویت را گم کردند  

به یادِ   نام‌  هایِ  پاکِ رفته  از زبان می‌گریم

ولی با این همه، روزی امیدی سبز خواهد رُست  

به شوقِ صبحِ آزادی، به فردایِ جهان می‌گریم

و تا آن دم که خورشیدی  برآید از  دلِ ویران  

به یادِ  رنجِ  مهاجر ، فائز   از  جان  می‌گریم

خلیل الله فائز تیموری 

وصال عشق 

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۴ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

وصال عشق 

به امید ان شـــبی که ، شمعی در بغـل بیاری

منو فـکرِ آن شـــبې که ، گُلی در محــل بیاری

شبی انتــظاریت را ، به قلـم نوشــتم امشب

تا به چشم انتـــظارم ، شـبی در غـــزل بیاری

تو شــبی در انتـــــظارم ، نشـدی انیس دردم

به کجـا روم عزیـــزم ، تا به مــن عسل بیاری

تو دوای درد عشـق را ، نه نمـودی ای طبیـبم

تو اگــر دوای دردم ، شــــبی در عمــل بیاری

من و درد بیکـــسی را ، به لبِ غـــزل نوشـتم

خبـری شـفای دل را ، تـو به پـای شـــل بیاری

ز غمت شـدم پریشان ، چو خــزانِ برگ ریـزان

تو بهــاری از زمســتان ، به مـاه حمـــل بیاری

این غـزل و این تـرانه ، به وصـال عشق نوشتم

تو بیا که ســازِ عشق را ، مثالی مشـــعل بیاری

به امیــد انــکه روزی ، در بغــل بگـیرمت جان

نشـــود کـه از محبت ، بهـــــرِ ما اجــل بیاری

ز علـــیم خبر گرفـتی ، که به درد عشق گرفتار

چی عجب که دلبــراش را ، شبی در بغل بیاری

صدیق علیم

هیرندن ویرجینیا

 ۲۴ جنوری ۲۰۲۶

درسِ عبرت

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۴ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

درسِ عبرت

اگر   گوید   حیاتم   در  دوام است

بگو بر وی که آن باقی کدام است

مشو   مغرور   در     دنیای   فانی

ترا تا خاک گشتن یک دو گام است

چرا خود خواه  باشی غرقِ  نخوت

به یک چرخ زمان کارت  تمام است

مشو عاشق   بر  آن   زلفِ  دل آرا

که زلفش درکمین ات همچو دام است

برو   بنشین  فارغ    شو   از اوهام

که این عاشق شدنها عشقِ خام است

مخواه این مستی از هرباده  و می

بجز آن می که در ظرفِ کلام است

نما   فکری   به    کار    و  زندگانی

به  اوقات  شریفت این پیام  است

سرت   را خم نکن  در پیش ناکس

که این راهِ کمین است و غلام است

مرنجان      خاطرِ      آزرده ای    را

بچشم اهل دل این خود حرام است

جلالا      هیچ       اندرزی     نداری

که پند و درسِ  عبرت ناتمام است

سید جلال علی یار

ملبورن – آسترالیا

۲۰ جنوری ۲۰۲۶

محوِ تماشا

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۴ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

محوِ تماشا

 مثل لاله  در بهار آخر شڪوفا  می‌شوم

همچو بلبل عاشق وغرق تمنا می شوم

 تیشه بر سر میزنم ، مانند  فرهاد  حزین

 بر رخِ ماهت گلم ، محوِ تماشا  می‌شوم

 در بیابان خیالت ، خویشتن  گم  می‌کنم

ازبرایت ای‌ صنم  مجنونِ شیدا می‌شوم

 در مشامم می‌ رسد تا بوی‌ عطر کاکُلَت

 بهره مندگویا ز انفاس مسیحا می‌شوم

 گر بگیری با محبت ، دستم ای  امید دل

 بر  فراز  آرزو  زین خاڪ  بالا  می‌ شوم

 در مسیر زندگی عشقت  مرا رمزِ حیات

 بی‌تو باشم هرکجا نقشِ چلیپا می‌شوم

 ترک سر از افتخارِ عاشقانِ  کوی توست

 بهر قربانی اگر ،خواهی مهیّا می شوم

 وعده‌ی وصلی بگو امید عاشق تازه کن

 ورنه در بازار عام، امروز رسوا می‌شوم

 ای رشیدی گر نسیم صبح گاه من شوی

هم‌چو گلهای معطر در رهت وا می‌شوم

 چمن علی رشیدی

غزل

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۴ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

غزل

مانند   ابر   و باد   هوایِ  حمل  غزل

دارد هوای دیگری با این غزل، غزل! 

چالِ به روی گونه و  لبخند  روی  لب

پیوند می‌خورد به نبات و عسل غزل

چشمت ردیف، لب سخن و گونه قافیه… 

کلا به روی  ماه  تو  دارد  محل غزل

تنها نیامدی  که مرا  عاشقت کنی!

پر بود  کاسه‌ای  بغلت  از ازل  غزل

پر کیف می‌شود همه احوال ما، که شب

من باشم و تو باشی و ماهِ عسل، غزل

وقتی که عشق شعر شود، شعر می‌شود! 

شهکار عاشقانه‌ی با این عمل، غزل….

۱۴۰۴/۱۰/۲۶

#محرابی_صافی

 گله از خدا

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه  مؤرخ ۴ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۴  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

گله از خدا

۱۲۱ الف

 بند  هستم در سکوت بی سر انجامت خدا

 چند  در  هر  آزمون   این  بنده  ناکامت خدا

 میدهم بر دوستت دارم خودم هر دم جواب

تو نگیری   نام   من   را   ، بر  لبم نامت خدا

 چند  باید  منتظر مانم  که اینک می رسی

 داد من بگذشت از داد و شدم  خامت خدا

 گله دارم  دوستم هستی و  بشنو گله ام

صبح  تو  از  دیگران   و با منت شامت خدا

 بنده ی   امیدوارم    دل   بتو  بستم  ببین

 لایق خاص  ار نبینی آم بکن  عامت خدا .

شکیبا شمیم (رستمی)

چرخِ کهن

هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه  مؤرخ ۳ دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۲۳  جنوری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

چرخِ کهن

زین بنا و این سرا، بس کاروان خوابید و رفت

نکته‌سنج و عاقل و پیر و جوان خوابید و رفت

 اهلِ فهم و فکر و  دانش ، اهلِ علم و اقتدار

 اهلِ  کار  و  کاردانِ  پُر توان  خوابید  و  رفت

 شاه و تاج‌ داران و درویش و فقیر و مستمند

 در مسیرِ ره ، به  گردِ  کاروان  خوابید و رفت

 گنج و گوهر، کاخ‌های مرمرین ارزنده نیست

آن‌که دل بر زر فروبست، ناگهان خوابید و رفت

چند روزی نغمه زد بلبل به بُستان‌های عشق

 چون خزان آمد، اجل گشت؛ بی‌زبان خوابید و رفت

هر کسی  را  مُهلتی  بخشید  این  چرخِ کهن

 شاه با مستی، گدا با غمِ نان خوابید  و رفت

 ای «بشیر» غافل مباش از مکر و کِردِ روزگار

 در کویرِ خارزار ، بس  ساربان  خوابید و رفت

بشیر احمد شیرین سخن