ارسال شده توسط admin در
داستان( هفدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : سه شنبه ۱۲ حمل ( فروردین ) ۱۴۰۴ خورشیدی -۱ اپریل ۲۰۲۵ میلادی – ملبورن – استرالیا
نور امید
ولی شاه عالمی
قصل اول – قسمت سوم
ولی و فرید آن روز تا غروب کار کردند. دستهایشان از سرما کرخت شده بود، اما هیچچیز مهمتر از پیدا کردن مقداری پول برای دوای مادرشان نبود. وقتی بالاخره توانستند چند روپیه جمع کنند، با عجله به طرف دواخانه کوچکی که در ٱخر بازار بود رفتند.
داخل دواخانه، پیرمردی ایستاده بود.
ولی پیش رفت و با عجله گفت: “کاکا، ما پول داریم، لطفاً یک دوا بده که مادر ما را خوب کند.”
پیرمرد نگاهی به پولهای کوچک در دست ولی انداخت و بعد، با ناراحتی سرش را تکان داد. “پسرم، این مقدار کافی نیست. دواهای که مادرتان ضرورت دارد، قیمتتر از این است.”
ولی و فرید با درماندگی به هم نگاه کردند. ولی با التماس گفت: “لطفاً، ما بقیهی پولت را بعداً میآوریم، فقط کمی دوا بدهید.”
پیرمرد آهی کشید، مکثی کرد و بعد از چند لحظه، بستهای کوچک از الماری برداشت. “این بهترین چیزی است که میتوانم به شما بدهم. مراقب مادرتان باشید.”
ولی با چشمانی که از خوشحالی برق میزد، دوا را گرفت و همراه فرید با عجله به سمت خانه دویدند. اما وقتی به سرپناهشان رسیدند، چیزی در دلشان وهم میکرد.
درِ کوچک چوبی نیمهباز بود، و صدای گریهی آرامی از داخل شنیده میشد. ولی با شتاب داخل رفت—زنی همسایه، کنار مادرشان نشسته بود و اشک میریخت. مادرشان بیحرکت روی بستر افتاده بود، چهرهاش رنگپریدهتر از همیشه بود.
ولی بستهی دوا از دستش افتاد. فرید یک قدم گذاشت، اما زانوهایش سست شد. “نی… مادر!”
زن همسایه با صدایی لرزان گفت: “او تا لحظاتی پیش بیدار بود… نام شما را صدا میکرد…”
ولی و فرید کنار مادرشان زانو زدند.
ولی دستان سرد او را در دست گرفت، فرید شانههایش را تکان داد، امید داشت مادرشان چشمانش را باز کند. اما دیگر خیلی دیر شده بود…
سکوتی سنگین، در آن سرپناه کوچک پیچید. بیرون، برف آرامآرام روی زمین مینشست، اما در دل دو برادر، طوفانی سهمگین در حال شکلگیری بود.
آن شب، ولی و فرید دیگر کودکانی نبودند که امیدشان به وعدههای فردا باشد. آنها میدانستند که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. و این یعنی، وقتش رسیده بود که تصمیم بگیرند—زندگیشان را به همین شکل ادامه بدهند، یا راهی جدید پیدا کنند… راهی که شاید آنها را از این تاریکی بیرون بکشد.
فرید با چشمانی پر از خشم و اندوه، به زمین خیره شد. “ولی، ما دیگر اینجا نمیمانیم. ما باید برویم. باید راهی پیدا کنیم… هر طوری که شود.”
ولی اشکهایش را پاک کرد. او به چشمان برادرش نگاه کرد و سرش را تکان داد.
“برویم، فرید.”
و آن شب، دو برادر، در حالی که آخرین نگاه را به سرپناهی که روزی خانهشان بود انداختند و پا به سفر گذاشتند.
ادامه دارد . . .
The Light of Hope
Written by: Wali shah Alimi
Chapter 1, Part 3
That day, Wali and Farid worked until sunset. Their hands were numb from the cold, but nothing was more important than earning enough money to buy medicine for their mother. When they finally managed to collect a few rupees, they hurried toward a small pharmacy at the end of the market.
Inside the pharmacy, an old man was standing behind the counter.
Wali stepped forward and quickly said, “Uncle, we have money. Please, give us medicine to make our mother better.”
The old man glanced at the small coins in Wali’s hands and then shook his head regretfully. “Son, this isn’t enough. The medicine your mother needs is more expensive than this.”
Wali and Farid exchanged helpless looks. Wali pleaded, “Please, we’ll bring you the rest of the money later. Just give us some medicine now.”
The old man sighed, hesitated for a moment, then took a small packet from the shelf. “This is the best I can give you. Take care of your mother.”
Wali’s eyes sparkled with joy as he took the medicine. He and Farid rushed home. But as they approached their shelter, a strange feeling of unease filled their hearts.
The small wooden door was slightly open, and the sound of quiet sobbing could be heard from inside. Wali hurried in—inside, a neighbor woman was sitting beside their mother, tears streaming down her face. Their mother lay motionless on the bed, her face paler than ever.
The medicine packet slipped from Wali’s hands. Farid took a step forward, but his legs weakened beneath him. “No… Mother!”
The neighbor’s trembling voice broke the silence. “She was awake just moments ago… she was calling your names…”
Wali and Farid dropped to their knees beside their mother. Wali took her cold hands in his hand, while Farid gently shook her shoulders, hoping she would open her eyes. But it was too late.
A heavy silence filled the small shelter. Outside, snow was gently covering the ground, but inside the hearts of the two brothers, a storm was brewing.
That night, Wali and Farid were no longer children who placed their hopes in the promises of tomorrow. They knew they had nothing left to lose. And that meant it was time to decide—would they continue living like this, or would they find a new path? A path that might lead them out of this darkness.
Farid, his eyes filled with grief and anger, stared at the ground. “Wali, we can’t stay here anymore. We have to go. We have to find a way… no matter what.”
Wali wiped his tears. He looked into his brother’s eyes and nodded.
“Let’s go, Farid.”
And that night, the two brothers took one last look at the place they had once called home and stepped into the unknown.
. . . To be continued
