زن، خورشیدِ هستی
( هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۲۰ سنبله ( شهریور) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۱۱ سپتامبر۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
——————————————————————————————————————————————————–
زن، خورشیدِ هستی
اگر خورشید، نامش «زن» نمی‌بود
جهان پُر نور از این روزن نمی‌بود
زُحل و زُهره ، ناهید و ثُریّا
به شب‌ها زیبِ هر مسکن نمی‌بود
نه عشقی مانده بود از مهرِ مادر
اگر گل ، لاله و لادن نمی‌بود
کنارِ بسترِ مادر ، به صد ناز
قیامت بود اگر خفتن نمی‌بود
نه رنگی در چمن پیدا، نه بویی
اگر نرگس، اگر سوسن نمی‌بود
نمی‌شد کشوری هرگز شکوفا
اگر زن، شمعِ هر گلشن نمی‌بود
مهتاب در آسمان بی‌رنگ و نور بود
اگر نامش به اسمِ «زن» نمی‌بود
ملکه گر نبود ، عسل کجا بود؟
زنبور، مشتاقِ نسترن نمی‌بود
اگر نبود ملالی های میوند
به گیتی نامی از «میهن» نمی‌بود
گوهرشادِ بیگم و رابعه در بلخ
به عالم نام‌شان روشن نمی‌بود
نمی بود گر زنِ دانا چو هاجر
بشیرِ شاعر، شیرین‌سخن نمی‌بود
بشیر شیرین‌سخن
بی بی هاجر نام مادر من است
ارواح مطهرش شاد باد
زیبا سرودید جناب شیرین سخن عزیز ، روان مادر عزیز شما و همه مادران سفر کرده را شاد وخشنود می طلبم.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی
مادر
م؛ یعنی محبت و مهربانی
الف؛ یعنی ایمان و اقتدار
د؛ یعنی دوستی و درستی
ر؛ یعنی رفاقت و راستی
مادر یعنی آغوشِ امنِ زندگی،
یعنی سرچشمهٔ عشق و ایثار،
یعنی چراغی که در تاریکی‌ها خاموش نمی‌شود،
یعنی قلبی که برای فرزند می‌تپد و خستگی نمی‌شناسد
مادر یعنی محبت، ایمان، دوستی و رفاقت؛
یعنی عشقِ بی‌منت، دعای بی‌پایان و فداکاریِ بی‌ریا
چه واژه‌ای از «مادر» پرمعناتر و دلنشین‌تر؟
مادر فقط یک واژه نیست؛
یک جهان عشق، یک دریا مهر و یک عمر فداکاری است
مادر، زیباترین نامی‌ست که بر زبان می‌آید
و مقدس‌ترین محبتی است که در قلب انسان جای می‌گیرد
درود بر شما دوست گرامی وارجمند جناب آقای قیوم بشیر هروی شاعر فرهیخته وگرامی
بادرود ومهر متقابل روان مادر بزرگوار تانرا شاد وخشنود می خواهم.