از سطر های شکسته تا روایت خویش،،،،
( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : جمعه مؤرخ ۲۹ عقرب ( آبان ) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
——————————————————————————————————————————————————
.
از سطر های شکسته تا روایت خویش،،،،
……………………………………………………………..
– به شکل عنوانها، سرعنوانها، حروف و ترکیب زیبای نوشتهها توجه میکردم. عنوانهای درشت و نوشتههایی که با فونتهای زیبا چاپ شده بودند، همیشه مرا به فکر فرو میبردند و در ذهنم این پرسش شکل میگرفت که چگونه میتوان حروف و کلمات را اینقدر زیبا نوشت. حتی در هنگام درس خواندن، شکل ها و نقاشی های کتاب بیشتر از مفهوم درس توجه مرا جلب میکردند. امروز که به آن سالها نگاه میکنم، میبینم که علاقه من به خوشنویسی و زیبایی شناسی از همان روزهای کودکی در وجودم شکل گرفته بود. در سالهای که درصنف چهارم، پنجم و ششم بودم علاقه من به نقاشی نیز بیشتر شد. با اینکه هنوز دانشآموز بودم، با دقت و سلیقه زیادی نقاشی میکردم و گاهی متوجه میشدم که حتی معلم نقاشی هنگام ترسیم بعضی قسمتهای یک طرح با مشکل روبه رو میشود ومن اشکال کار را تشخیص میدادم. همیشه آرزو داشتم روزی معلم مرا صدا بزند وبگوید بیا تو امروز یک نقاشی را بکش. این آرزو سرانجام به شکل زیبایی اتفاق افتاد؛ معلم نقاشی مرا پای تخته میفرستاد تا برای همکلاسیهایم شکل بکشم وآنان از روی نقاشی من تمرین کنند. این تجربه احساس بسیار خوبی در من ایجادکرد و علاقهام به نقاشی را بیشتر ساخت.
.
آغاز خوشنویسی :
در سالهای که کلاس پنجم و ششم، بودم یکی از دوستان وهمکلاسی هایم که خوشنویسی کار میکرد، مرا تشویق کرد تا همراه او در یک کلاس خوشنویسی شرکت کنم. در مهدیه دولتخانه هرات،نزد استاد عبدالحلیم علیزاده،خوشنویسی را از پایه و از حروف الفبا آغاز کردم. دیدن قلم نی، مرکب و کاغذ و شنیدن صدای قلم نی هنگام حرکت روی کاغذ، برای من احساسی تازه و وصفناشدنی داشت.
در نخستین جلسه، آنقدر مشتاق بودم که نوبتم برای سرمشق گرفتن برسد که لحظه شماری میکردم. وقتی استاد قلم نی را روی کاغذ میگذاشت، با دقت تمام حرکات دست او را دنبال میکردم. علاقه و کنجکاوی من آنقدر زیاد بود که حتی در نخستین جلسه، هنگام نوشتن استاد، پرسشهای زیادی درباره زاویه نگه داشتن قلم، وضعیت بدن، آرامش محیط و تأثیر شرایط بر کیفیت نوشتن از او میپرسیدم.
استاد از این پرسش ها متوجه شد که علاقه من جدی و عمیق است. پس از چند جلسه تمرین، اتفاقی برایم افتاد که هنوز آن را یکی از خاطرات شیرین دوران آموزش خود میدانم. یک شب دفتر تمرینم را نزد استاد بردم تا اشکالگیری کنند. وقتی دفتر را دید، ابتدا تصور کرد که دفتر سرمشق خودش را برای او آوردهام. با تعجب پرسید این دفتر چیست و چرا دفتر خودش را آوردهام.
وقتی توضیح دادم که نوشتهها متعلق به خودم است، دفتر مرا با نوشتههای خودش مقایسه کرد. به لحجه هراتی با تعجب وخنده گفت (حَی حَی دگه، باز دفتر خودمهر به خودم آوردی که غلطیا خو بگیروم ) شباهت نوشتهها باعث تعجب او شد و حتی دوستان نیز خندیدند و شوخی کردند. استاد سپس به من گفت که به مرحلهای رسیدهام که بهتر است نزد استادی بالاتر ادامه بدهم؛ زیرا سطح تمرین هایم به جایی رسیده بود که ادامه آموزش ها را باید نزد استاد دیگری پیش میبردم. رشد بیشتری برایم ایجاد کند. این جمله برای من یکی از مهمترین تشویقهای دوران آغازین هنریام بود.
ادامه آموزش و انجمن خوشنویسان:
پس از آن، به استادان دیگری معرفی شدم و در جمع خوشنویسان حرفهایتر قرار گرفتم. بعدها مدتی نزد استاد نجبالله انوری نیز آموزش دیدم. در آن محیط، آثار
هنرجویان و استادان باتجربه را میدیدم و همیشه با خودم میگفتم ای کاش روزی بتوانم مانند آنان بنویسم و یک خوشنویس بزرگ شوم.
با وجود علاقه فراوان، شرایط زندگی اجازه نمیداد همیشه زمان کافی برای تمرین داشته باشم. بخشی از روز را در مدرسه و بخشی دیگر را مشغول کار بودم؛
با این حال، تمرین خوشنویسی را رها نکردم. در سال ۱۳۸۶ موفق شدم دوره خوش انجمن خوشنویسان هرات را با موفقیت پشت سر بگذارم و تصدیقنامه آن را دریافت کنم. دریافت این مدرک در یک محفل بزرگ درمهدیه دولتخانه، در حضور بزرگان، علما، شخصیت های فرهنگی و مردم، برایم بسیار خاطرهانگیز بود و تشویق های آن روز انگیزهام را برای ادامه راه بیشتر کرد.
در سال ۱۳۹۰ نیز دوره عالی انجمن خوشنویسان هرات را با موفقیت به پایان رساندم. این موفقیت برای من نتیجه سالها تمرین، صبر و علاقه بود.
پارچهنویسی و تجربههای نخستین حرفهای :
در سالهای نوجوانی، زمانی که هنوز دانشآموز بودم و مهارت خوشنویسیام به سطح خوبی رسیده بود، وارد کار پارچهنویسی شدم. از حدود سالهای ۱۳۸۷ و ۱۳۸۸ این کار را آغاز کردم و در سالهای بعد نیز ادامه دادم. یکی از خاطرات ماندگارم، نوشتن حدود چهارده پارچه سه در یک متر برای چهارده معصوم در مسجد و مدرسه محمدیه شهر نو هرات بود. همچنین برای مراسمهای میلاد و شهادت و مناسبتهای مختلف در مهدیه دولتخانه و مکانهای دیگر پارچهنویسی میکردم.
وقتی پارچهای به من سپرده میشد و از من میخواستند متن آن را بنویسم، در کنار خوشحالی و آرامشی که داشتم، نوعی استرس و مسئولیت نیز احساس میکردم؛
همیشه با خودم میگفتم مبادا نوشته خراب شود. اما خوشبختانه توانستم کارها را با موفقیت انجام دهم.
۲۶ عقرب ۱۴۰۵
هفده نوامبر ۲۰۲۶




جناب آقای اصیل یوسفی عزیز ، با سپاس از شما ، مؤفقیت روزافزون جناب روح الله محمدی گرانقدر را تمنا دارم.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی