سلام و احوال‌پرسی در روزگار شاعران بزرگ فارسی-دری
( نوزدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : یکشنبه مؤرخ ۳ عقرب ( آبان ) ۱۴۰۵ خورشیدی – ۲۵ اکتوبر ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
————————————————————————————————————————————————–
سلام و احوال‌پرسی در روزگار
شاعران بزرگ فارسی-دری
==================
آیا تا به حال اندیشیده‌اید که اگر در زمان سعدی، مولانا، حافظ و فردوسی زندگی می‌کردیم، چگونه به یکدیگر سلام می‌دادیم و احوال همدیگر را می‌پرسیدیم؟
در روزگاران گذشته، زبان فارسی سرشار از واژه‌های زیبا، سخنان پُرمعنا و تعارف‌های دل‌نشین بود. مردم با عباراتی آراسته به مهر، ادب و احترام، از حال یکدیگر می‌پرسیدند و برای هم آرزوی نیکی، تندرستی، شادی و خوش‌بختی می‌کردند.
اگر بخواهیم حال‌وهوای آن روزگار را در چند جمله زنده کنیم، می‌توانیم سلام و احوال‌پرسی را به شیوهٔ ادبی شاعران بزرگ چنین تصور کنیم:
به شیوهٔ فردوسی: درود ای نیک‌مردِ پاک‌نهاد
تنت نیرومند و روزگارت به کام باد!
به شیوهٔ سعدی:
درود بر تو ای یارِ خوش‌خو
امید که گلستانِ عمرت همیشه پر از گل و بوی خوش باشد!
به شیوهٔ مولانا:
سلام ای جانِ جانان، دلت سرشار از عشق و جانت روشن از نور معرفت باد!
به شیوهٔ حافظ:
درود ای رفیقِ مهربان، نسیمِ بخت بر باغِ مرادت وزان و جامِ دلت لبریز از شادی باد!
به شیوهٔ خیام:
سلام ای دوست، قدر لحظه‌های زندگی بدان و تا فرصت باقی‌ست، با مهر و شادی زندگی کن!
البته این جمله‌ها نقل‌قول مستقیم از شاعران نیستند، بلکه بازآفرینی‌هایی ادبی با الهام از سبک و اندیشهٔ آنان‌اند.
چه زیباست که زبان، فرهنگ و ادب نیاکان خود را زنده نگه داریم؛ زیرا گاهی یک سلامِ صمیمانه، از صدها سخنِ طولانی دل‌نشین‌تر است.
شما اگر در زمان یکی از این شاعران بزرگ زندگی می‌کردید، دوست داشتید با کدام‌یک هم‌صحبت شوید؟
با ارادت
سید ولیشاه عالمی
محترم ولیشاه جان عالمی از مطلب زیبای تان ممنونم ، مؤفق باشید.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی