۲۴ ساعت

غرورِ پادشاهی

تاریخ نشر:  جمعه 1 سرطان ( تیر ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 21 جون ۲۰۲۴  میلادی – ملبورن – آسترالیا

غرور پادشاهی

45  الف

 چه دلی  که  در  بیابان ،  برهاند  هاجرش را

 چه دلی که  پای  کوبان ، بکشیده  مادرش را

 به  خدا که   یار گیرد  ،  بسپارمش  اگر  دل

چه کسی نخواهد  آخر ، دل  پاک  دلبرش  را

 به  خدا که عشق  ورزد ،  دل  باغبان  پیری

 که  بروی  شانه  گیرد  ،  سبد  گل  ترش را

 نه  بگفته  (لن ترانی ) ،  ز غرور  پادشاهی

که ز خود امان بداده ، ( ارنی) گدا گرش  را

چه خوش از بهشت راند ، پدر کریحه رو را

 که به گور می فروشد ، دو نگاه دخترش را

 چه عجایبی که دارد، سر و زیر این عجوبه

 که بماندش به فردا ، همه روزه محشرش را

چه  ره  نیاز  گیرد  ،  چو  دلش به ناز  بندد

چه ز سرو و بید خواهد ، ورق صنوبرش را

چه عجب! دلم گرفته ، چه عجب اگر شکسته

چه عجب اگر بگیرد ، ز چو اویی باورش را.

شکیبا شمیم

28 سپتامبر 2017

جلوه ی جام

تاریخ نشر: پنجشنبه 31 جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 20 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

جلوه ى جام

مُردَم از غم ، یار بی  پروا کجاست

تشنه ی وصلم ، بگو  لیلا  کجاست

طاقت   دوری  ،   ندارد   این  دلم

خانه ی آن  سروِ  قد  بالا  کجاست

تا بَکَی  ریزم  ز غم   اشک  فراق

قاصدا ! میگو  گلِ  رعنا   کجاست

مست و مجنون در رهِ عشقش شدم

بی سر و پایم رهِ  صحرا   کجاست

انتظار     جلوه ی     جامِ    مَی ام

 ساقیا ! بزمِ  می  و  مینا   کجاست

در  تَجَلِّیگاهِ     نازش   کی   رسیم

قسمتِ ما  این  قَدَر  اعلی   کجاست

روز عید خنجری  در وَصلِ اوست

در نبودش   عید   پر معنا  کجاست

شیخ خنجری

30 جوزای 1403 خورشیدی

کابل – افغانستان

خاطرات

تاریخ نشر: پنجشنبه 31 جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 20 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

خاطرات

دفترِ از  خاطراتم   خورد   ورق

خوانده  آمد تا كه  بر گيرم سبق

طفلى را بگذاشته يكسو نوجوان

در ميانِ   دِه  با  خورد  و  كلان

دوستان هم  صنفى هاى مهربان

زيرك وشوخ خوش مزاق ونكته دان

مهربان   استاد   هاى   پُر  گهر

بهرِ  شاگردان  هر یك  چون پدر

هريكى  را  چون  پسر  پنداشته

علم  و دانش در كفش  بگذاشته

با وجود  آن همه  تنگدستى  ها

شاد  بوديم  با  تمام  مستى  ها

كس   بفكرِ  منزل  و ماوا  نبود

چاي ونانى داشت گر شوربا نبود

بي سوادى  بود  اما  جهل  نبود

در  ميانِ   بیسواد  نا  اهل  نبود

از خصومت  هيچ  آثارش  نبود

رسته  و دوكان  و بازارش نبود

كس بدين ومذهبت كارى نداشت

وز مسلمانى همه عارى نداشت

دين ودولت هم بتوكارى نداشت

اينقدر معمار و  نجارى  نداشت

ترك وتاجيك اوزبيك و پشتون همه

با هزاره  يك  دل و مصؤن همه

چون برادر يك دل  يك تن بودند

در شجاعت  وارث  ميهن بودند

از  دل   اين   خاك   مردان  دلير

هر تجاوز گر براندند همچو شير

اتحاد  و   اتفاق    و   يك   دلى

جوش  مي زد در سرودِ  همدلى

خانه ى  اهريمنان  گردد  خراب

با سياست بازى هاى  بى حساب

كيشت كردند در ميان  تخمِ نفاق

سبز  گرديد  خار   هاى   افتراق

از ميانِ  هر خصومت   پيشه ى

دسته  بنمودند   تبر  يا  تيشه ى

بهرِ   قطع  سروِ نو رسته  بباغ

شستشو  دادند  هر يك  را دماغ

عده ى    افكارِ     نو    آموختند

آتشى  در ملك   خود    افروختند

عده ى گرديد  اجبر و  زر خريد

رهبرو شيخ  پيرو پيشوا و مريد

رانو زد بر نزد  خصم  خويشتن

تا   فرا   گيرند     رموز   كُشتن

روزوشب درسِ خرابى خوانده باز

تحت  نام  دين   بگرفتند    جواز

تا كه  برگردند   بمُلكِ    خويشتن

هريكى  را سر جدا د ارند ز تن

در ميان  اين همه  از  گير و دار

وز  دو جانب  قتل  هاى  بيشمار

عده ى   ميهن  پرست  با   وقار

تحت  تاثير  فريب  و  يا   شعار

در صفِ سرخ و سفيد مردانه وار

جان باختند بى حساب و بيشمار

سر   فدا   كردند  براى  ميهنى

تا كه بر قدرت رسيدند چند تنى

بعد از آن كس نامى از ايشان نبُرد

خاندان و اهل شان  از  فقر مُرد

آنچه مي گفتند شعارى بيش نبود

كافر و مسلم  ميانِ  خويش  نود

دزد  و  غارتگر    بهم   آميختند

با چغُل  خاكِ   وطن   را  بيختند

هر يكى از  بي سواد  و  بى هنر

سركس و سر زورو هرعاق پدر

صاحب كرچ و كلاه  افسر شدند

مالك  قصر و قلع   موتر  شدند

آنكه  او را  از پدر يك خر نبود

گاوِ پير  و  يك   بزِ  لأغر  نبود

گويى ازهفت پشت دولت داربود

بر سرى  صد ها  نفر بادا ر بود

تاكه خويش وقوم منصب دارشد

نظم و قانون روزبروز مردارشد

ارتجاع نگذاسته بوددست زيرسر

نوكران  بگرفته  بود   زيرِ  نظر

چون خرابى ها به أوج خودرسيد

سيل  دگر از  پشاور   در  رسيد

نظم نيم بند ريشه و بنياد  شُست

دفترو ديوان   از تهداب  شُست

خود سرى بود زور گويى وجنون

دست در شمشيرى آلوده  بخون

كوچه وپسكوچه هرسوجنگ بود

نيست ونابود مردم وفرهنگ بود

از  جنايت   ها   نيارم   بر زبان

تا نسوزد  خامه  را كام  و دهان

اجنبى ها  ناظرِ اين   صحنه بود

هر كجا موجود در اين پهنه بود

زآنسبب طرح وپلان تازه ريخت

ز آسمان دالر بروى جمله بيخت

گفت هريك  تا  كه  مليونر شود

گوش بفرمان نوكر و چاكر شود

الخلاصه  رهبران    نوكر  شدند

پيش  گام آن   همه   كافر  شدند

روس را با دستِ خود آورده اند

دالِ  پاكستان  بناحق  خورده اند

سر   بپاى     امريكا    بگذاشته

خاكِ خود  را زير و  پا بگذاشته

سال ها روكش  بروى  دين شده

تحت  امرِ كافر  و بى   دين شده

(ازآلف تا ى ) وطن  را سوختند

آتشى  در  مُلك  خود   افروختند

در پى صلح و صفا نگذاسته گام

در سياست هفته فهم  و كله خام

در پى اندوخت  سيم  و زر شدند

زر خريد   و  چاكرِ    دالر  شدند

چانس ميهن دارى از دست داده اند

تا   بپاى  اجنبى  سر  مانده  اند

اى سياست  باخته   هاى  بى هنر

بس كنيد  بهر خدا از  شور و شر

بهر برگشتن  بقدرت   باز  چنين

سرخ نسازازخون فرزند سرزمين

اى  عزيزان   و   جوانان   وطن

اى كه هستيد بهرميهن روح وتن

دست  بر داريد   ازين   دلال  ها

زين  همه  كوزه گر  و  كُلال  ها

بهرِ  قطع  جنگ  بر  خيزيد  بپا

جنگ نمى آرد بمُلك صلح  وصفا

عُمرما درجنگ  هاى  صرف شد

سر سفيد اكنون  بسان  برف شد

هيچ سودى را نبرديم ما ز جنگ

گشته آواره زدست رفت نام وننگ

در   پى   آبادى      ميهن   شويد

خارِ  چشمِ  هر يكى  دشمن شويد

از غلامى  جمله  بر داريد  دست

سر نداريد  نزدِ  پاكستان    پست

آمريكا  هرگز نبوده  دوست تان

جاى دالرخورده گوشت وپوست تان

در سياست   مادرِ  شيطان   بوَد

هر خرابى  در جهان  از آن بوَد

بردرِروس بعد ازين زوزه مَكش

ماس مايه كرده  از كوزه  مكش

از سياست هاى ايران  كن گريز

چون زند شهرگ مدام با تيغ تيز

دست بسوى مردم خود كن دراز

ترك و تاجيك را ازآن خود بساز

با   هزاره   مي توان  دلشاد بود

صاحب   يك    كشور  آباد  بود

در جهان فرزند او نام آور است

وارثين  و  پاسدار  كشور  است

زن  ستيزى  را  بدور  بگذاشته

خواهران  بر دردو غم نگذاسته

دربِ مكتب باز داريد بعد  ازين

حُكم خالق در تعاليم است  چنين

گر  روانى   در رهى  دين  خدا

پيروِ شرعِ شريف مصطفى (ص)

با   عدالت   بايدت  رفتار   كرد

مرزِ سمت و قوم را هموار كرد

گر عدلت  پيشه  مي دارى بملك

چون درختى ريشه ميدارى بمُلك

گر  خيانت  پيشه  ميدارى  بِدان

تيشه بر آن  ريشه  ميدارى بِدان

در ( فروغِ )  خاطراتِ  خويشتن

جسته و بگريخته گفتم چند سُخن

حسن شاه فروغ

19 جون 2024

لندن

طوفانِ موج

تاریخ نشر: چهارشنبه 30 جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 19 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

طوفانِ موج

44 الف

کلام موج را تنها  تبسم های دریا  میکند  معنا

که بنشاند در آغوش  خودش صد موج را دریا

 چه  آهنگی  که آب  روی دریا  را  به کف  آرد

در  آن  سو  ساحلی  بهر   تماشا  میشود  تنها

شب از طوفان   آتش   خیز موج  آب می ترسد

 ز وحشت پرده ء تاریک خود را می کشد بر ما

 نمیدانم  چرا   آهسته   باید   گفت    نامش  را

 و آن  آهسته بر دل گر  رسد دل  را  کند  شیدا

برو  مهتاب عکست  را  به  روی   آب  میبینم

 اگر دریا به خشم  آید   ترا  هم   میکند  رسوا

شکیبا شمیم

15 نوامبر 2017

ترانه

تاریخ نشر: چهارشنبه 30 جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 19 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

ترانه

تو پر شورترین ترانه ی عشقی

که پیری را بهار می سازی

و در بازوانم

گل امید میکاری

تو پر شورترین ترانه ی عشقی

که سال های دل انگیز جوانی را

در کاسه ی سرم می چرخانی

تو پر شورترین ترانه ی عشقی

که در بامدادان عشق

(اذان یاری )می خوانی

و نغمه های عشق را در بدنم می رقصانی

آری تو پر شور ترین ترانه ی عشقی

که هنوز بسان من

در کوچه های عشق سرگردانی…

هما طرزی

18 جنوری 2024

نیویورک

یادی اززنده یاد استاد ناهض تیموری هروی، شاعر،نویسنده،روزنامه نگار و آموزگار توانای کشور

تاریخ نشر: چهارشنبه 30 جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 19 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

یادی از زنده یاد استاد ناهض تیموری هروی ، شاعر ،

نویسنده ، روزنامه نگار و آموزگار توانای کشور

قیوم بشیر هروی

19 جون 2024 میلادی

ملبورن – آسترالیا

استاد محمد ناصر ناهض تیموری هروی معروف به ناهض الملک فرزند مرحوم الحاج محمد سرور خان تیموری در روز نوروز سال 1330 خورشیدی در ناحیه اول شهر باستانی هرات در یک خانوادهء فرهنگی و علم دوست دیده به جهان گشود.

پس از فرا گرفتن دوران ابتدایی ، تحصیلات عالی را تا درجه فوق دیپلوم ادامه داد.از جوانی به سرودن شعر آغاز نمود و در قالب های کلاسیک و نو می سرود.

پس از پایان تحصیل بعنوان آموزگار در مکاتب هرات کار کرد و علاوه بر آن در بخش های مختلف  اداری ایفای وظیفه نمود که ذیلآ بدان اشاره میکنیم:

کارمند ریاست  معادن  و صنایع و ساختمانی بنایی .

عضو مسلکی ، معاون و سرپرست مجله هرات .

مدیر بوردِ نشراتی ، مدیر تصحیح و عضور هیئت تحریر و سرپرست  روزنامه اتفاق اسلام.

آمر کتابخانه عامه هرات .

مدیر عمومی اطلاعات و خبرنگاران هرات .

مشاور ارشد ریاست  اطلاعات و فرهنگ هرات .

ریاست عمومی اطلاعات و فرهنگ هرات .

مرحوم استاد ناهض شخصیت بارز و آگاهی بود که حرفش را بی دغدغه بیان میکرد . معلوماتش نسبت به تاریخ هرات و هراتیان در حدی بود که  استاد محمد ناصر معین از استادان دانشگاه هرات در مورد مرحوم ناهض چنین میگوید:

” کمتر شخصیتی مانند ایشان سراغ داریم ، آنها خود تاریخ مجسم هرات بودند که تمام خانواده های هراتی را با تمام ابعاد شان می شناختند. “

آری !

زنده یاد استاد ناهض الملک تیموری هروی شاعری بود شیوا بیان ، نویسنده ای بود آگاه ، مدیری بود مدبر و آموزگاری بود توانا که برای تربیت فرزاندان آندیار زحمات قابل قدری کشید.

محقق وارسته استاد عبدالغنی نیکسیر از شخصیت مرحوم ناهض چنین یاد می کند:

“از زمانیکه استاد ناهض همکار من بودند در اطلاعات و فرهنگ و معاون مجله هرات بودند ، من مدیر مجله هرات بودم ، مدت ده سال دوازده سال باهم همکار بودیم ….. من افتخار دوستی استاد ناهض را داشتم ، انسانی بسیار خلیق ، دانشمند ، شاعر بودند. “

همچنین استاد گل احمد نظری آریانا از مرحوم ناهض چنین یاد می نماید:

” از اولین روز هاییکه من علاقمند به کارهای نویسندگی شدم و از طریق روزنامه اتفاق اسلام به مطبوعات راه پیدا کردم اولین کار های قلمی من در روزنامه اتفاق اسلام به نشر رسید. جناب آقای ناهض هم کسی بودند که در عرصه مطبوعات قلم می زدند و قدم می زدند و صاحب استعداد بسیار خوبی در نویسندگی و شعر بودند.”

از مرحوم استاد ناهض تنها یک کتاب بنام ( مشتی غبار) ، آنهم چندی قبل از وفات ایشان به زینت چاپ آراسته شده ، هرچند مقالات  و اشعار زیادی از ایشان در روزنامه اتفاق اسلام و مجله هرات بصورت مرتب بدست نشر سپرده میشد.

آثاری که بجا مانده و هنوز اقبال چاپ نیافتند عبارتند از : کتاب حٌسن و دوبیتی ها که امیدواریم فرزندان ایشان درین خصوص اقدام عملی نموده و بگذارند تا این آثار با ارزش بدسترس همگان قرار گیرد.

زنده یاد استاد ناهض پس از 45 سال خدمت در بخش های مختلف ادارات  بازنشسته و خانه نشین گردید.

دوست فرزانه و کاکازادهء گرامی ام جناب استاد ولی شاه بهره در مورد شخصیت مرحوم ناهض چنین میگوید:

” استاد ناهض واقعا از جرئت اخلاقی خاصی برخورد بود ، ما شاهد بودیم که در محافل بزرگ ، در مجالس بزرگ  د رحالیکه شخصیت های نظامی ، شخصیت های سیاسی و رهبران این کشور حضور داشتند ، خود استاد ناهض واقعا به گونه های مختلف ابراز احساسات میکردند ،  ادای دین میکردند وبدون ترس به ابراز حقایق می پرداختند.”

مرحوم استاد ناهض یکی از پاسداران واقعی فرهنگ غنامند سرزمین ما بود که بعنوان نقل مجالس هرات از ایشان نام برده میشد.

خالد ناهض فرزند آنمرحوم درین مورد خاطره اییرا از پدر مرحومش  چنین تعریف میکند:

 ” کودک بودم پرسان میکردم پدر: کلکسیون های اتفاق اسلام  به چه درد میخورد؟

که اینها همه را جمع می کنید

برایم گفتند:

اینها فرهنگ ماست ، هویت ماست ، زبان ماست ، ارزش ماست ، انسان با هویت زنده است ، تلاش بکنید ، کار فرهنگی بکنید که حیات ما معنا پیدا بکند ، پویا بماند.”

از مرحوم استاد ناهض به دلیل داشتن کارنامه های درخشان بعنوان یکی از شخصیت های مطرح فرهنگی – اجتماعی در سطح افغانستان بخصوص خطهء ادب پرور هرات یاد می شود.

اشعارش سلیس و روان ، اما پخته بودند که بر دل خواننده می نشست.

با دریغ و درد این فرزانه مرد سرزمین ما سرانجام در سن 72 سالگی در زادگاهش جان به جان آفرین تسلیم و بتاریخ 6 عقرب 1402 خورشیدی در جوار آرامگاه پیر هرات خواجه عبدالله انصاری (رح) بخاک سپرده شد.

روانش شاد ، یادش گرامی و خاطراتش جاودانه باد.

اینهم نمونه ای از کلام آن شاعر فرزانه هرات زمین:

هالهء غمها

هوس در  کلبهِ ا حزان  ندارد  رهگذار این جا

ز خود بیگانه شو باری کهتا یابی قرار این جا

سحر در هالهء غم ها به خود  پیچیدم  و گفتم

چه خواهد شد سرانجامِ  خطِ مشتی غبار اینجا

سرشک لاله گون بارم به  امید  که  تا روزی

بر آب ِ  دیده ام  بالد  گلِ  روی  نگار  این جا

بباغ   سینه  بذری   کاشتم   از مهرِ  تبدارش

که روزی بر دهد ، گردم از آن من کامگار این جا

به تیر ِ بی  نصیبی  ها  سپر ،  دنیای فانی را

بشوی او راِ دفتر را به  چشمِ اشکبار این جا

سرشکی کز نوای  دل  بریزد ،  در حریم جان

برویاند  ز خاک  او هزاران  لاله زار این جا

فضای مزرغ  دل  را  به  تقوا   آبیاری   کن

که زٌهدِ خشک و بی تقوا ندارد اعتبار این جا

ادب  را  در  شررگاهِ   محبت   پاسداری  کن

که بزم ِ وصل را باشد دری از انکسار این جا

سمندِ    آرزو  ها  را به  تیغ  ناله ی  پٌر  کن

که بی اشکِ ارادت کس ندارد  اعتبار این جا

بپای   شمع ِ  یاد  او  ، سراپا   سوختم   اما

نشد واقف کسی ( ناهض ) ز حالِ بیقرار این جا

 منابع:

صد شاعر معاصر هرات (ولی شاه بهره)

رادیو تلویزیون معراج

یادداشت های نویسنده

عید در غربت

تاریخ نشر: چهارشنبه 30 جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 19 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

عید در غربت 

عید طرب با  لب  خندان کجاست 

میله به آن قرغه و پغمان کجاست 

جامه ای  نو  در تن  پیر و جوان 

دخترکان  شاد  و خندان  کجاست 

کشته و  بادام  و کلوچه  و  کیک 

بر سر هر سفره فراوان کجاست 

بوسه  زند    بر  رخ   طفل   یتیم

از سر مهر و کرم احسان کجاست 

عید  در  این  غربت  و آواره گی 

خوش  خجسته  به  یاران کجاست 

کوزه ای عدو تا که بمالد به خاک 

بازوی  رویین  جوانان   کجاست 

بگذرد  این  شام  و سحر  بر  دمد

باش  ثنا  سیر   گلستان   کجاست 

محمد اسحاق ثنا 

ونکوور کانادا 

عیدانه

تاریخ نشر: سه شنبه 29   جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 18 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

عیدانه

شنیدم عید است !

میایی ،

یک چاینکی بوسه

یک نلبکی لبخند

یک جام شراب صداقت

یک دسترخوان عشق بی انتها

یک کاسه سلات وفا

یک چاشنی نگاه

یک دل سیر نان آغوش

عیدانه منست

با خود بیاوری

مبادا فراموش کنی !

میترا وصال

17 جون 2024 

لندن

عیدانه

تاریخ نشر: دوشنبه  28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

عیدانه

زین پس گره ز تار دو زلفم رها کنم

مستم   کنون  و هیچ   ندانم  چها کنم

با  رقص  آبشار  بخندم  چو موج گل

مویم  بدست  باد  دهم  رقص  پا  کنم

عید است گرچه غیر غم تان نخورده ایم

با مهر  دست  دخت  شما  را حنا کنم

از   انجماد    سرد   تنی    بی تحرکم

رقصیده پا کشم  و  خودم  را  بها کنم

از قهوه ی «برون »* و کمی خینه ی گران

مو خوره  های  موی  سرم  را دوا کنم

پیوند   ما  قریب  به  عصر  حجر شده

برباد   گشته ایم  و کجا  را  بنا   کنم ؟

قول و  قرا ر بر دل   بشکسته   داده ام

آیینه  شاهد است  که   قلبم   صفا   کنم

با خنجر   قلم  که  خط  سرخ  می کشم

در راه علم  و دین  که  سرم را فدا کنم

عیدانه ای به طفل دلم خط چو  می کشم

رقص  سماع  کلبه‌ی  خود  بی ریا کنم

هما احد لیان

16 جون 2024

عیدانه

تاریخ نشر: دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

عیدانه

تو را در روزنه های عشق

تماشا می کنم

چون نازل شدی از شهر خدا

گشت پرگل لاله در صحرا

با این همه آوارگی و نجوا

درونم پر ز غم ها و پریشانی

در کاشانه کهنه

سر انجام می شوم بی گانه

بی تو جهان رنگ آیینه

عیدم پنهان زیر ابرهای سیه

ای مهتاب من بگو از خود

بکن ناله

بکن گریه

نشستی در جزیره بی کسی

کجا میری کجا ؟

تو را من از پنجره گندم زار

رسم زیبایی بهارانه

نگارین می کنم

هردم‌

گلهایت پر ز خشم و خطر

و رویایت مرا بلعید

بی خبر از گرگ های وحشی

در کمین

و ماری در حریم آستینت خانه کرده

شب هايم پر از فریاد به درگاه خدا

که روزی بی خطر آباد

و سر سبز پرگل بمانی

بگویم

ای مطرب خوش نواز

بنواز دیدن یار شد

عید آمد

و دو باره شوق

دیدار شد

عالیه میوند

25 جون 2023

فرانکفورت

بامدادان

تاریخ نشر: دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

بامدادان

به یار

بامداد دمیده در هستی

و چشمانم منتظر دیدار است

منتظر دیدار تو

ای دوست!

پاورچین ، پاورچین به سراغت میام

ای گرمتین آغوش خورشید!

و ای واژه ی مهر و زیبایی!

آغوشت را باز نگهدار

و مرا از بسترم جدا ساز

دل شوریده ام هوای تو دارد

و فکر آشفته ام

به تو می اندیشد

و ترا در حمام نور می جوید

مهربان ترباش

و شوق دیدار را با لبخندی پایان بده

پایان بده

ای آفریدگارم!

ای خداوندگارم!

عمریست در انتظارم

عمریست در دنیای خاک ویلانم

و عمریست در سرزمینت

حیرانم

حیرانم

حیرانم

آه چه زیباست

ترا در سکوت پر نور بامداد دیدن

و به آغوشت پناه بردن

و جز تو هیچی نخواستن…

هما طرزی

1 مارچ 2024

نیویورک

ماجرا های بابا علی ( قسمت دوم )

تاریخ نشر:  دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

ملبورن – آسترالیا

—————————–

 ماجرا های بابا علی

بخش دوم 

جواب ایستونی (1)

( به لهجهء شیرین هراتی )  

 درین نوشته حتی الامکان کوشش شده تا کلمات واصطلاحات محلی

 وعامیانه هرات گنجانیده شود.

    در قسمت اول حکایت ما به جایی رسید که مادر فضلو وخاله گلنار با ظریفه خواهر کلان فضلو برای بار دیگر به منزل ملا گل آغا رفتند و مورد استقبال بی بی دادا مادر شهناز قرار گرفتند. و نامبرده ضمن اینکه از مشوره با ملا گل آغا خبر داد، گفت : شهناز جان می خواهد به درس  خود ادامه دهد و خاله گلنار هم به نماینده گی از خواهر و خواهرزاده اش گفت: فضل احمد جان هم دلش می خواهد تا نامزادش درس بخواند وهر امری هم که شهناز جان داشته باشد به هر دو دیده قبول دارد.                                                      

و اینهم بقیه ماجرا:                                                                                                              

_ فقط ما یک دل جمعی از شما ماییم (2) ، بی بی دادا رو به خاله گلنار و همراهان نموده علاوه نمود:              

_  گرچه مه قبلآ هم به شما گفتم که خودی (3)  ملا وشهناز گپ زدم، اما دل مه مایه (4) که یک دفعه دگه هم گپ بزنم خصوصآ خودی شهناز جان، آخی (5) ای سودا عمره. (6)                                                    

_ ما که به شما گفتیم بی بی دادا ، هرچه شهناز جان بگم ما حاضریم ، بازهم اگه دل شما مایه برین خودی او گپ بزنین، ما دگه دل ما مایه همینجی بمونیم تا جواب مار بدیم (7).                                                     

   خلاصه بی بی دادا ناچار به اطاق دیگر نزد ملا گل آغا رفته و گفت :

 _ مرد ، آخی مه جواب زن ملا رجبه چه بدم؟ چند باره که می آیم، حالی هم میگم برای ما دل جمعی بدیم، تو میگی چه کار کنم ؟         

_ مه چه بگم زن ، دختر خور صدا کن خودی او گپ بزن.                                                                

   مادر فضلو شهنار را که دراطاق دیگر مشغول درس خواندن بود صدا زده وگفت:     

_ جان مادر می فهمی چند روزه که مادر فضلو اینا می آیم ، آخی تو واضح نگفتی که مه جواب اونار چی بدم؟   

خود تو می فهمی که مردمان خوبی هستن (8)، بچه هم بچه خوبی یه ، درس ها خور هم بخونده، پشک (9) خور هم بداده و کار هم می کنه، دگه چه مایی ؟   

 مه و پی یر تو هم که می فهمی افتو(10) سر بومیم، چرت ها خور بزن، فکر ها خور بکن، اینا هم روز زمستون به ای هوا سرد میرم ومیاین، هرچی هم که تو بگی اونا قبول دارن.                                          

   شهناز که سرخود را پایین انداخته بود بالاخره لب کشود و با آرامی گفت:   

_ مادر جان اگی شما و آغا جان مه خوش باشیم ، مه حرفی ندارم. منتها مه دلمه مایه که درس خور خلاص کنم، ایتو (11) نشه که صبا بگم  نی نمایه درس بخونی.                                                                    

وبدین ترتیب بی بی دادا نزد مهمان هایش برگشته و رو به آنها نموده و گفت:                                      

_ مه همراه شهناز و پی یری گپ زدم فقط همو تو (12) که قبلآ به شما گفتم شهناز جان از خاطر درس ها خو خیلی تأکید داره .                               

_ فرق نمی کنه بی بی دادا، ازی چه بهتر کاشکی اونا درس بخونم و بتونم (13)، خور به جایی برسونم (14). خوب دگه پس خداوند اونار به پا هم پیر کنه، کی به ما بخیر شیرینی میدیم (15)؟                                     

_ شو جمعه بخیر مردها شما بیایم.                                                                                              

 و به این ترتیب مادر فضلو و خاله گلنار از فرط خوشی بلادرنگ رو به ظریفه نموده گفتند:                   

_ ورخیز مادر زحمته کم کنیم، بریم که یک دل جمعی به برار تو بدیم که دلی نا آرومه. (16)                          

   بی بی دادا رو به مادر فضلو نموده گفت:                                                                                  

_ هنوز که سر شومه  (17) مادر فضلو باشیم خودی شما اختلاط (18) می کنیم.                                      

_ از سر شومم شمار زحمت دادیم ، اگی اجازه بدیم میریم که بچه ها خود خوهرمم (19) حتمآ نا آرومم.   

_ صاحب اجازه این ، خونه شمانه. (20)     

_ خوب دگه پس ما میریم، بری ملا گل آغا هم سلام بگیم.      

_ به چیشم (21) شما هم بری همه سلام بگیم.    

و بدین ترتیب آنها خدا حافظی نموده روانه منزل گردیدند وبا سرور و شادمانی انتظار فرا رسیدن شب جمعه شدند تا شیرینی بگیرند. 

   شب جمعه فرا رسید و ملا رجب ، حاج آق میرزا همراه با فضلو(فضل احمد) و برادرش شیرو(شیراحمد) وتنی چند از خویشاوندان شان سوار بر گادی ها شده ، بمنزل ملا گل آغا رفتند و مورد استقبال گرم میزبانان قرارگرفتند.                                                                                                                         

   در منزل ملا گل آغا پس از مصافحه حاجی آقا میرزا شروع به صحبت نموده و رشته سخن را بدست گرفته اضافه نمود:   

 طوریکه دوستا همه می فهمیم غرض از مزاحمت ما امر خیری یه که به خدمت ملا گل آغا آمدیم، خدار شکر که همه همدگر  خور می شناسیم وای شیشتن امشو ما بری پایه گذاری یک زندگی نوی بری دو تا جوونه که بتونن بیاری خدا آینده خور بسازم،  امیدوارم ملا گل آغا امشو بخیر بری ما شیرینی بدم ، مه دگه حرفی ندارم.                                                                                                                          

   سپس ملا گل آغا،  پدر شهناز نیز سکوت را شکسته و اینطور آغاز به صحبت نمود:

_ همو طوری که میرزا فرمودم امشو سرآغاز پایه گذاری یک زنده گی نوی یه ، گرچه خانم ها چند بار زحمت کشیدم و آمدم، اما نظر به رسم و رسوم که ما و شما داریم شمار زحمت دادیم که امشو تشریف بیاریم ، دگه مه چیزی گفتنی ندارم فقط می گم که مه دختر خور شهناز جانه به فضل احمد جان دادم، خداوند اونار مؤفق کنه.                                                                                                                             

   و سپس به پسرش حیدر اشاره نمود که خنچه شیرینی را بیاورد وبه جلو ملارجب بگذارد.

   با آوردن خنچه شیرینی هیاهوی عجیبی اطاق را فرار گرفت و همه با کف زدن به هر دو جانب تبریکی دادند و شا ه داماد نیز بلند شده دستهای ملا گل آغا و ملا رجب را بوسیده و همرای حاجی آق میرزا و دیگر حاضرین رو بوسی نموده از تشریف آوری همگی و از زحماتی که شوهر خواهرش دراین راه کشیده بود تشکر و اظهار سپاس نمود.                                                                                                      

ادامه دارد…

——————————————————————————————————-

 1 – جواب ایستونی ( جواب گرفتن – لفظ گرفتن – شیرینی گرفتن )

2 – ماییم ( میخواهیم)

3 – خودی ( همراه ، با او)

4 –  دل مه مایه ( دلم میخواهد)

5 – آخی (در واقع)

6 – ای سودا عمره ( این مسئله یک عمر زندگیست )

7 – بدیم ( بدهید)

8 – هستن ( هستند)

9 – پشک ( عسکری ، دورهء سربازی)

10 – افتو ( آفتاب)

11 – ایتو ( اینطور)

12– همو تو ( همانطور)

13– بتونم ( بتوانند)

14– برسونم ( برسانند)

15 – میدیم ( می دهید)

16 –  دلی نا آرومه ( دلش  نا آرام است )

17 – سر شومه ( سر شب است)

18 – اختلاط ( گفتگو ، قصه ، صحبت)

19 – خوهرمم ( خواهر من هم )

20 – خونه شمانه ( خانه خود تان است)

21 –  به چیشم (به چشم)

غزالانِ رمیده

تاریخ نشر:  دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

مخمس بر شعر حضرت حافظ (رح)

با مطلع״ یارب! آن آهوی مُشکین به ختن باز رسان״

غـــزالان رمـیـــده

صلح وآرامـش میهــن توبه مـن بـازرسـا ن

آن غـزالان رمـیــده ، بـه دمـن بــازرســان

لالـه رویـان مـهــاجر به وطـن بــازرســان

یارب! آن آهوی مُشکین به ختن بـازرسـان

وان سَهی سرو روان را به چمن بازرسـان

 حـا ل افـسـردهء مــارا بـه شـمیـمی بـنــواز

جـمع بـیـچـارهء مـارا بـه حـریـمـی بـنــواز

دردمـنـد یم دل مـارا، بـه نـد یـمــی بــنــواز

بـخـت پـژمـردهء مـارا ،بـه نسیـمی بـنــواز

یعنی آ ن جان زتن رفـته،به تـن باز رسـان

 درد ودرمان به کاهـل چـوبـه امـرتـو رسنـد

زحمت ورنج وهم حاصل، چوبه امرتورسند

غـم وشـادی به محفـل چو بـه امـر تورسنـد

ماه و خورشید به منـزل چو به امـرتورسند

یــار مهــروی مـرا نیـزبـه مـن بــازرسـان

 دل زیـا د وطـن وفصل جـوانـی خـون شــد

زیکی یـار پـریـچـهــرهء جـا نی خـون شــد

وز بـه آ تـش کـشـی قـصـرامانی خـون شـد

د یـده هـا در طلـب لعــل یـمــانی خـون شـد

یا رب! آن کوکب رخشان به یمن بازرسـان

ای کـه از بـنـد تـوهـرگـزنـیـا بـیـم نـجــا ت

ما گـدای در تـو، لطف کن ازحُسـن ذ کـات

ازلـب لعـل چـویـا قـوت، بـده قـنــدو نبـا ت

سخـن ا ینـست که ما بی تونخـواهـیم حیـات

بشنو ای پیک خبرگـیـر،سخـن بـاز رســان

 بگـذرازجـرم من عـاصی ِبی صبـروقــرار

مـده ا یـن بنـدهء عـاجــز بـه حـبـیـبـت آزار

رحـم بـر حـا ل مـن بـیـکـس وبیچـارهءزار

بـرو ای طـا یرمـیـمـون هـمـا یــون آ ثــار

پیش عـنقـا سخـن اززاغ وزغـن بازرســان

 حیدری گـشته به شعـرپیروحـا فظ یا رب !

انـدریـن راه ورا بـا ش تو حـا فـظ یا رب !

شعـر وی را بنما نا ب چو حـا فظ یا رب !

آن کـه بـودی وطـنـش د یـدهء حافظ یارب!

به مـرادش زغـریبی به وطـن، بـازرســان

 پوهنوال داکتر اسد الله حیدری

۲۹ اکتوبر۲٠٠٦

سد نی، آسترالیا

عیدانه

تاریخ نشر: دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

عیدانه

 سیمای تو را که فارغ از غم خواهم

با هر نفس ات خوشی فراهم  خواهم

 بشگفته  گلِ  خنده  به  لب های  ترا

با حال  و هوای  عید ، هر دم خواهم

 احمد هنایش

عید قربان ۱۴۰۳

صد بر صد

تاریخ نشر: دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

 صد بر صد

43 الف

سوهانی  است  در دستم  و سایم  استخوانم را

 تنم را ذره میسازم  که در خود  برده جانم  را

 من از  دیروز  تا امروز  تنها  پیچ و خم  دیدم

 پریشب  چون  ز کوه  طور  بگرفتم  نشانم را

به گنج عرش میماند همین  گنجی که من دارم 

به  روی   نامه ء  اعمال   بنوشتم  گمانم   را

سروش از آسمان  آید منش  در خاک می بینم

که  از  خاک   خودم   آیینه  بندم  آسمانم   را

مرا  از  پرده های  بی گل و بی دال بیرون کن

 که بس  بی  پرده می خواهم ببینم  آشیانم  را

از  این  نزدیکتر  هم   با  خدایم  عالمی  دارم

 ز  ترس  بنده ء  نا  اهل  می بندم  دهانم   را

اگر  از آنچه  می بینم  کلامی   بر  زبان   آرم

کشند  از حلق من بر جرم کفر، اینان زبانم را 

مگر  باران  به  کرد گندم  من عشق می بارد

که  بشکستند  هر شب درب و دیوار دکانم را

 نمی خوانم دگر درسی، نه شاگردی کنم دیگر

 ورق خالی بدادم  ، صد  گرفتم   امتحانم  را .

شکیبا شمیم

عید و هوای یار

​تاریخ نشر: دوشنبه 28  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 17 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

عید و هوای یار

 دلم   پهنای  عشق  و خانه‌ی توست

سرم   محتاجِ  هر دو  شانه‌ی توست

بیاری   غنچه‌ی    گل   هدیه‌ی  عید

 نمای عشق   در  عیدانه‌ی   توست

منوّر    می شود    با   تو   دلِ   من

 دلِ  من عاشق  و  دیوانه‌ی  توست

 هوس   در   چشم  های   پر خمارم

 شراب   ناب   در   پیمانه‌ی  توست

 ندارم    تابِ    هجرانت     گلِ   من

 نباشی  ا ین دلم   ویرانه‌ی  توست

سپارم   جان  به   مهرت  یار جانی

تو شمع  من ،  دلم  پروانه‌ی توست

 که دنیای   من  و این   هستیِ  من

همه  درچهره‌ی  مردانه‌ی   توست

فرحت_رحمان

عید قربان ۲۰۲۴

دلِ آواره

تاریخ نشر: یکشنبه 27  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 16 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

دلِ آواره

ايندلِ   نغمه   سرا ساز  و سُخن ميخواهد

باغى بالا   و  چمن  زارِ   وطن  ميخواهد

گوشه ى    لَم   زده  و  خاطرِ  آرام  دَمى

فارغ از دغدغه و رنج و  محن  ميخواهد

يك صراحى پُر از باده و يك  ساقى شوخ

سَرو قد پسته لب و غنچه   دهن ميخواهد

جايى باشد  كه  بجز  باده   و  الفت  نبوَد

آنقدر سَر بكشم   تا   دل    من   ميخواهد

هر قدر مست شدم بر  سرِ   دوشم   نبرند

سرِ من سجده بر آن خاكِ   كُهن  ميخواهد

مست گرديده ببوسم  همه   رويده  ز خاك

بوسه ى گرمِ  مرا  سرو  سِمن   ميخواهد

خاكِ من منتظرِ آن همه گرم  بوسى هاست

بوسه از صدق و صفا خاكِ  وطن ميخواهد

بهر بر  بستنِ   ظالم   بسرِ    چوبه ى  دار

از عدالت  عمَر ، از  عدل  رَسن  ميخواهد

دامنِ مملكت   ام پاك   ز   هر  جانى   دهر

باغ و راغ اش همه بى زاغ و زغن ميخواهد

دل آواره  ( فروغ )  بسكه  بتنگ  آمده است

آب و  خاكِ  وطن  و دشت و  دمن  ميخواهد

حسن شاه فروغ

12 جون 2024  میلادی

یادی از زنده یاد استاد عبدالرؤوف راصع ، روزنامه نگار ، منتقد، نویسنده و پژوهشگر وارسته.

تاریخ نشر: یکشنبه 27  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 16 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

یادی از زنده یاد استاد عبدالرؤوف راصع  ، روزنامه نگار ،

منتقد ، نویسنده و پژوهشگر وارسته.

قیوم بشیر هروی

16 جون 2024 میلادی

ملبورن – استرالیا

استاد عبدالرؤف راصع فرزند غلام نبی در سال 1320 خورشیدی در شهر باستانی هرات دیده به جهان گشود ، تحصیلاتش را در همانجا بپایان برد و سپس برای ادامه تحصیل به ایران رفت و پس از پایان  دورهء روزنامه نگاری به کشور بازگشت.

مرحوم استاد راصع بیش از 40 سال از عمرش پربارش را در زمینه های مختلف نویسندگی ، نقد ، پژوهش و ویراستاری و کارگردانی  در داخل  و خارج از کشور سپری نمود. بیشتر نوشته هایش در مورد نقد و بررسی نوشته های هنری و ادبی چون نقد قصه های معاصر افغانستان ، نگرش و بررسی عاشقه های کلاسیک ادبیات دری و مروری بر ادبیات کهن و درونمایه های اجتماعی آن بوده که زحمات فراوانی را دراین راستا متقبل شده است.

مرحوم راصع را اولین بار اواسط سال 1990 میلادی  در دفتر کارم در شهر پشاور که من آنزمان  مسئولیت نشریه پیام شهداء ، مطبعه جهاد و  کورس تایپستی نبرد را بعهده داشتم  ملاقات نمودم . ایشان آنزمان در شهر اسلام آباد در شورای ثقافتی  جهاد افغانستان با مرحوم صباح الدین کشککی همکار بودند و بعنوان سردبیر مجله ی « جهادِ افغان» ایفای وظیفه نموده و مؤفق گردید تا درمدت  کوتاهی  فشرده ي بيش از نهصد كتاب را که به وسيله ي نو يسنده گان دوران مقاومت نوشته شده بود تهیه نماید که جلد اول آن از سوی شورای ثقافتی  بچاپ رسید.

باردومی که با ایشان آشنایی بیشتر حاصل نمودم اوایل سال 2004 میلادی بود که در شهر ملبورن با زنده یاد جلال نورانی به منزل شان رفتیم که بدوستی صمیمی انجامید و تا زمان درگذشت آنمرحوم  ادامه داشت و میتوان گفت علاوه بر دید و بازدید های هفته وار ،  اکثر شب ها نیز یکی دوساعت تیلفونی صحبت می نمودیم و اشعارو سروده هایم را برایشان میخواندم و راجع به مسائل روز  صحبت و تبادل نظر میکردیم  و از  اندوخته های شان فیض میبردم.

مرحوم استاد راصع مقدمه ای بر نخستین مجموعه اشعارم ( ترانه ی لالایی ) نوشتند که برایم بسیار با ارزش است.

ایشان در نقد و بررسی نوشته های هنری و ادبی ید طولایی داشت و یکی  از مقاله هایش « نظری در بارهء طنزهای هارون یوسفی است که در سیماها و اواز ها نیز آمده است.

 سایر کارهای فرهنگی مرحوم راصع به شرح ذیل میباشد:

1 – ویراستاری متن های درسی  دانشگاه های افغانستان شامل :

تاریخ جهان ، روان شناسی عمومی ، تاریخ ادبیات دری افغانستان و متن های پراکنده.

2 – 1350 – 1352 خورشیدی – معاون مجله ی « روغتیا زیری » ( ارمغان تندرستی) و از سال 1354 – 1357 مدیر مسؤول همان مجله.

3 – 1358 – 1361 – دبیر هفته نامه ی « برگ سبز» .

4 – 1361 – 1365  خورشیدی – مدیر مسؤول مجله « هنر » ارگان اتحادیه هنرمندان افغانستان.

5 – 1990 – 1991 میلادی – دبیر مجله ِ « جهاد افغان » نشریه شورای ثقافتی جهاد افغانستان در اسلام آباد.

6 – 1994 میلادی – مدیر مسؤول مجلهِ « پیام افغان » ارگان شورای افغان آسترالیا – ملبورن – استرالیا.

ایشان همچنین در روزنامه انیس ، مجله ژوندون و دکمکیانو انیس نیز مدتی با برادرم محمد مهدی بشیر در کابل همکار بودند.

اثار و نوشته ها:

1 – تأثير فلم هاي سينمايي بر روان بيننده ، چاپ كابل اتحاديه هنر مندان افغانستان سال 1989 میلادی .
٢- جلد نخست ” فشرده ي نهصد كتاب چاپ مقاومت افغان ” اما مؤلف از چگونگی چاپ جلد های دوم و سوم آن اطلاع نیافت.
٣- ” اوسانه و سي سانه ” داستان هاي ادبيات عاميانه ي افغانستان، چاپ كابل، مؤسسه ي نشراتی بیهقی کابل – سال 2008 میلادی.
٤- وضعيت صحي مردم افغا نستان ، نشر كرده ي: وزارت صحت عامه افغانستان ، كابل
٥- ” مرواريد هاي پراكنده ” با نصرت دهقان- رمان، چاپ سنچري پرس ، ملبورن استراليا
٦- ” با تو هر گز بابا ” داستان بلند ، پاورقي مجله ي ” گلچين ” ملبورن1994 میلادی.
٧- ” عشق دروغ است، فريب است سراب است ” داستان بلند ” سال 1995 میلادی
٨- ” عشق هاي كهن در ادبيات كهن ” سال هاي 1995 تا 1996میلادی.
٩- ” زنده گي قصه مي سا زد ” گزينه ي بيست و دو داستان كوتاه، بيشترينه در باره ي زنده گي در غربت.
١٠- ” فضا ها و نماد ها ” گزينه ي مقالات، چاپ گلچين سال هاي 1995 تا 1996 میلادی .
١١- برنامه نويسي براي راديو افغانستان ، برنامه هاي: ” شهر قصه، جوانه ها، سرود و سخن، صبح آدينه روز ، و…. سال هاي 1973 تا 1989 میلادی.
١٢- ” نقد و بررسي ادبيات داستاني معاصر افغانستان ” مجله هاي : ” ژوندون” و” آواز ” سال های 1975 تا 1989 میلادی.
كار هاي سينمايي:

 1 – فلم نامه ي” دام مرگ ” به سفارش يونيسف ، اين فلم به پروديوسری وزارت صحت عامه افغانستان، كار گرداني هنري رؤوف راصع و كار گرداني عمومي انجنير لطيف در افغان فلم ساخته شد. داستان اين فلم را استاد لطيف ناظمي نويسنده ي نستوه كشور نوشت.

٢- فلم” اختر مسخره ” فلم نامه ي ان را  مرحوم استاد رهنورد زرياب نوشت و فلم به كار گرداني  مرحوم استاد رؤوف راصع و كارگرداني عمومي انجنير لطيف در افغان فلم ساخته شد و قرار بود براي شركت درفيستيوال بين ا لمللي گلدن پراك فرستاده شود اما كار ان به موقع تمام نشد.

جوایز :

١- ” بررسي قصه و داستان و مفاهيم أخلاقي ان در يك هزار سال ادبيات كلاسيك دري ” برنده ِ جایزه ی دوم وزارت اطلاعات و فرهنگ . 1982 .
٢-” عاشقانه هاي كهن از ادبيات كهن” چهارده بخش، نشر شده از بر نامه ي” شهر قصه ” رادیو افغانستان ، جایزهِ  دوم وزارت اطلاعات وفرهنگ سال 1983 .
٣- ” تهيه ي بهترين گزارش ها و گفت و شنود ها براي مجله ي ژوندون ” جايزه ي دوم، وزارت اطلاعات و كلتور، كابل  – سال 1984 میلادی.

آخرین باری که با مرحوم استاد راصع صحبت کردم یک شب قبل از درگذشت ایشان بود ، اما با تأسف فردای آن بتاریخ 16 جون 2015 میلادی بر اثر سکته قلبی در شهر ملبورن جان به جان آفرین سپرد که توسط دوست مشترک ما جناب استاد سامع اطلاع حاصل نمودم و همانروز با شرکت در مراسم تدفین آنمرحوم مرثیه اییرا سروده و خواندم که خدمت شما عزیزان پیشکش می نمایم.

روح شان شاد ، یادشان گرامی و خاطراتش تان جاودانه باد.

بریده باد دستم که به مرگ حضرت استادم مرثیه می نویسم

هجران

ای دریغا   رفت  استادم    دلم    بیتاب شد

کز فراق  رفتنش  بس دیده ها   پر آب شد

سیل غم  آمد گرفت  این  وادی  شهر مرا

چشم بست استاد ما و تا ابد در خواب شد

سوختم در آتش  هجران  او  با صد دریغ

روز ما تاریک و شام تیره بی مهتاب شد

بسکه دارم سینه ای آتشفشان  اندر فراق

غصه می بارد« بشیر» بزم عزای ناب شد

منابع :

زندگینامه مرحوم راصع ( یادداشتی که در زمان حیات شان برایم داده بودند ).

مگنیزیم (Magnesium)  

تاریخ نشر: یکشنبه 27  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 16 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

مگنیزیم

(Magnesium)  

مگنیزیم چهارمین ماده معدنی در وجود میباشد، که در حدود 300 نقش مهم حیاتی را در عملکردهای حیاتی تمامی قسمت های بدن به عهده دارد. که از آنجمله %60 در بین استخوانها و متباقی در عضلات و بافت های نرم در بین مایعات وجود جاگزین می باشد.

مگنیزیم به حیث یک کنترولر عمومی در بدن اجرای وظیفه می نماید. که  در این باره به قسم فشرده از بعضی خواص و عملکرد های مهم آن یاد آوری می گردد. مانند: گرفتگی عضلات، ایجاد سلول های جدید، عملکرد سیستم عصبی، تشکیل استخوان ها و سلامتی آن ها، ساختار سیستم اسکلیتی سالم، سلامتی قلب و عروق، بهبود سطح کلسیم و ویتامین (D)، حمایت از سیستم ایمینی وجود، کاهش سردردی های میگرین، بهبودی خواب از باعث تولید سیروتونین، بهبودی خُلق و خُو، نرم ساختن ماهیچه های اطراف دیوار رگهای خون و شِل ساختن آنها که در نتیجه باعث کاهش فشارخون می گردد. همه در جمله وظایف این عنصر مفید شامل می باشد.

مگنیزیم از پیشگیری مرض آلزایمر، مرض شکر نوع دوم، مرض میگرین، و امراض قلبی و عروقی جلوگیری می نماید. و  یک نقش بسیار عمده در فعال ساختن ویتامین(D) داخل دوران دارد.

(علایم کمبود مگنیزیم)

علایم مهم و عمده آن عبارت اند از: از دست دادن اشتها، استفراغ و دلبدی، ضعف و خستگی عضلات، مُرمُر دست ها و پاها، احساس اسپازم و تشنج، گرفتگی عضلات و پوکی استخوان را میتوان یاد آورشویم. بر علاوه یک سلسله تغیرات مهم دیگر در سیستم ریتمی قلب را بوجود می آورد. که مهمترین آن نوع نارسایی های قلبی و اریتمی های امراض قلبی و عروقی، گرفتگی عروق کرونر و عروق مغزی میباشد، که اطبا برای مصابین اریتمی های قلبی از مگنیزیم در تداوی نیز کار میگیرند.

مریضان که کمبود مگنیزیم دارند، هضم و جذب مواد غذایی نزدشان به یک سلسله مشکلات روبرو میگردد. زیرا در همچو موارد بدن قادر نمیباشد که از چربی ها مواد پروتینی و کاربوهایدرات ها استفاده اعظمی نمایند. زیرا اکسیداسیون و تجزیه گلوکوز به خوبی صورت نمی گیرد.در نتیجه مواد قندی به عوض اینکه بسوزد و انرژی تولید نماید، تبدیا به چربی میگردند و در بافت های وجود ذخیره میشوند که باعث بزرگی شکم و چاقی میگردد.

گاهی از کمبود مگنیزیم ماهیچه های اطراف چشم به طور غیر ارادی منقبض می گردد و کمی پرش پلک ها را بوجود می آورد. جذب مگنیزیم از طریق روده های کوچک صورت میگیرد.

در صورتیکه سطح مگنیزیم در داخل دوران کم باشد سطح کورتیزون خون بلند میگردد و باعث مصاب شدن به امراض مختلف نزد شخص میگردد. سطح نورمال مگنیزیم بین 1.46 ملی گرام تا 2.68 ملی گرام در هر دیسی لیتر خون میباشد.

نوت: مگنیزیم انواع مختلف دارد مانند: مگنیزیم کلوراید، مگنیزیم لکتاد، مگنیزیم هیدروکساید و مگنیزیم ایسترات میباشد که هر کدام آن بعد از تشخیص مرض از طرف طبیب معالج توصیه میگردد. مصرف روزانه مگنیزیم برای کلان سالان بین 300 ملی گرام تا 400 ملی گراممیباشد و بهتر است در وقت خواب گرفته شود، زیرا خواب راحت را سبب میگردد.

نوت: منابع موادیکه میتوانیم مگنیزیم را از آنها بدست بیاوریم عبارت اند از: بادام، پسته، چهارمغز، تخم آفتاب پرست، جَو دوسر، شیر سویا، چاکلیت سیاه، لوبیا، نخود، نان گندم، برنج قهوه یی، ماست کم چرب، سبزیجات تازه، کاهو، مشروم، زردک، اواکادو، کیفی فروت، گوشت، ماهی سالمون و دیگر انواع ماهی های چرب.

ضرورت مردان به مگنیزیم بین 400ملی گرام تا 420 ملی گرام و از زنان بین 310 ملی گرام تا 320 ملی گرام، میباشد. معاینه نمودن خون بعد از هر 6 ماه خصوصاً در کلان سالان حتمی میباشد.

 با احترام :

داکتر علیشاه (جوانشیر) متخصص امراض داخله

سدنی _ آسترالیا

گویشگر

تاریخ نشر: یکشنبه 27  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 16 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

گویشگر

ناقلان اخبار و راویان احوال چنین حکایت کنند که در آن زمان که فساد اداری وجود نداشت و همه کار ها بر وفق مراد خلق الله جریان می نمود گزارشگری نیاز بود در یک تلویزیون و یا به اصطلاح زبان شناسان امروزی در یک رسانه تصویری ، چون تلویزیون سخن غیر است و زیاد در خواطر، مقبول نمی نشیند.

هیئت مقرر شد و این خبر فاش کردند که نطاق (گویشگر) ضرورت است در این رسانه و همه را که مشتاق یافتن شغلی و اندکی درامد بود سر از قدم نشناختند و عریضه نوشتند و بعضی هم به عریضه نویس رفتند تا متنی درست تر نویسد که مقبول اهل رسانه افتد.

اگرچه عریضه نویس را تحصیل بیشتر نبود ولی دانش بیشتر و تجربه کافی حاصل العمر داشت. عریضه نویس عرض الحال تحریر داشت و همه عرایض در دفتر رسانه جمع گردید. رئیس رسانه هیات توظیف کرد تا سره از پایه جدا نمایند.

هیات عرایض را ورانداز نموده و از اول تا اخر و از آخر تا اول مطالعه کردند و سره و پایه را از هم تفکیک نمودند. هیات هرچند بیشتر عمیق شدند کمتر به نتیجه رسیدند چون بیشتر عرایض به یک متن و یک خط تحریر شده بودند، گویا بیشترین را یک نفر نوشته بود.

هیات نتیجه را اعلان کرد ویک نفر از میان صد ها گوش به زنگ و دیده به در مشخص شد که مقبول هیئت ارزیابی قرار گرفته است وباید خود را اماده اجرای امور کند.

چند روز بعد این برگزیده ترین توظیف شد تا در رسانه خبری را به گوش مردم رساند. او خبر را چنین خواند ( بی بی بی نن نن نن دگان مو مو ترترم ) تا این جا که خبر گوش مردم را نوازش کرد سخن به اخر رسید و نطاق با اشاره سر از مردم معذرت خواست و بقیه را شخص دیگری به گوش مردم پف کرد.

هیئت در تعجب اندر شد که انها الکن اتخاب نکرده اند و او چگونه به این جا رسیده بود و چون اندکی غور و تعمق کردند دریافتند که ایشان از نزدیکان رئیس رسانه اند.

سید عبدالقار رحیمی

پدر

تاریخ نشر: یکشنبه 27  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 16 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

 پدر

ترا  از  دل  پدر جان  دوست دارم

ز روی صدق و ایمان دوست دارم

ترا     در        کشتزارِ     آرزویم

بسان  ابر   و  باران  دوست دارم

به  مکتب  برده ای  بگرفته دستم

ببوسم دستت ای جان دوست دارم

تر ا پرتو  فگن   در  شام  تاریک

برنگ   ماهِ   تابان   دوست  دارم

همیدانم  که  بودی  در  همه  حال

مرا ای بهتر از جان  دوست دارم

صدای  دل  نواز  تو   به   گوشم

چو صوت مرغ خوشخوان دوست دارم

نگردد   خاطراتت   از    دلم   کم

فراوان  در  فراوان  دوست  دارم

محمد اسحاق ثنا

ونکوور – کانادا

15 جون 2024

عید سعید قربان مبارکباد

تاریخ نشر: یکشنبه 27  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 16 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

فرا رسیدن عید سعید قربان را به عموم مسلمانان

جهان ،بخصوص هموطنان عزیز  و اخصا شما

خوانندگان  محترم و  خانواده های معزز تان

تبریک و تهنیت گفته، آرزومندم عید امسال

سراغازی باشد برای استقرار صلح و آرامش

در سراسر جهان.

با عرض حرمت

محمد مهدی بشیر

مسئول عمومی سایت 24 ساعت 

(هالند)

و قیوم بشیر هروی

سرپرست سایت 24 ساعت

(ملبورن – آسترالیا)

( بخش پایانی ) مشاعره قیوم بشیر هروی با محترم نعمت الله مختارزاده

تاریخ نشر: جمعه 25  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 14 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

 پیوسته بگذشته . . .  

بخش آخر

دوستان طوری که میدانند این مشاعره طی چندین روز گذشته به  نشر رسید  ازینکه  قافیه ها و ردیف آنها تقریبا  یکسان بودند ، چنانچه جناب مختار زاده در سروده ی اخیر از آن یاد نمودند ، لهذا پاسخ ایشان اینک با قافیه و ردیف متفاوت سروده شده و تقدیم شما عزیزان میگردد، البته این آخرین قسمت از نخستین بخش مشاعره ما میباشد که پیشکش گردید.

عسلِ تلخ

نعمتا ! ای جان  من اشعار چند  و  چون  شده

هم  ردیف  و قافیه ، هم  وزن  دگرگون  شده

از  شکایت  ها   نوشتی ،  از گلایه  قصه ها

شاید هم گویی  که این آدم ، بی مضمون  شده

شاید هم تندی ز مرچ رفته و شوری  از نمک

یا عسل  تلخ گشته و دل  های  ما محزون شده

گفته  ای  تا  کی   نویسیم   ما  برای  همدگر!

شاید   هم   دانی  دلِ  بیچاره ام  مجنون  شده

گفتی  عابد  کرد  فرار و  زاهد  هم  بگریخته

با  خبر  باش   از   دست  شان   دلخون  شده

گرچه تکراراست مطالب یاقرین است واژه ها

یا  که  شاعر در اسارت مانده   و مفتون  شده

خواستم چیزی نویسم من  ز چشم  و زلف  یار

یا ز آن قامت و یا لب ها ،  چون میگون  شده

دست   کشیدم    ناگهان    دیدم   زلیخا   آمده

همچو  یوسف  این  دلِ  دیوانه ام  افسون شده

ازکجا گویم « بشیر» کاین باغ دل ازدست یار

بسکه جام بگرفت ونوشید، ناگهان گلگون شده

قیوم بشیر هروی

ملبورن – استرالیا

اشعارِ یکنواخت

آقا بشیر !   قافیه  ها  ،  خسته گون  شده

وزن و ردیف ، بی نمک ازحد فزون شده

یاران  شکایه ها  و   عزیزان   گلایه  ها

طرز نبشته های  همه  ،  گونه گون  شده

بنوشته اند  ، کر شده  گوشِ  همه از این ،

اشعارِ یکنواخت  که بی چند  و چون شده

بنوشته اند، مرچ ، نه تند ونمک ، نه شور

از این سروده های  که   اٌم الفسون  شده

تاکی   ز   همدگر    بنویسید     مثل   هم

شاید که طبع  سرکش  تان  در جنون شده

تکرار،    واژه ها   و مطالب  به  مثل هم

گویا که جام و ساغر  تان  کوزه گون شده

بنوشته  اند شیوه    و  راهء   نو   انتخاب

ساغرشکست و بخت ، مگر واژگون شده

عابد   فرار    کرده     و   زاهد   گریخته

کاخِ  سفید   باورِ   شان   سرنگون   شده

« نعمت » زشهر رزم ،  کنون دردیارِ بزم

حداد   قهر  کرده     و   از  کلبیون   شده

نعمت الله مختارزاده 

اسن – آلمان

کلبیون = گروهی از فلاسفهء یونان که فضیلت و سعادت را در ترک لذات و تجملات دانستعه و با جامهء ژولیده و سر و پای برهنه به سر می بردند و آداب و رسوم اجتاماعی را تخطئه می کردند.

روایتِ عید

تاریخ نشر: جمعه 25  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 14 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

روایت عید

   کعبه   امسال  از   خدا  خالیست    

همه  اوضاع   مسلمین عالیست  

 همه  جا  برکت  است  و  آرامی    

هر  طرف    نعمت  و   فراوانی   

   نه   فقیر  و  غریب  راه  مانده      

نه  یتیم  و  نه   بیوه زن  رانده   

نادرست  و  سخن    گزاف  آمد         اجنبی  شاخ    بی   غلاف   آمد

هر کجا  نفرت  است و رسوایی   

سرکشی  های   قوم  صحرایی 

همه  رنجور عقده های  تفنگ   

چهارسو شانه های خسته ننگ

   ناله ها چون   زمانه  سرگردان    

چشم ها  دیده  درد  بی درما ن 

   عقده و جهل در نفس همدوش      

کفرو ایمان ملاک دست فروش 

تلخی  و  زجر  در   بلاد  آذین  

سایه ِی  شوم  اهرمن   پُرچین 

    اختلاف   عراقیا ن    صد  با ر      

بد تر از  کربلای   تیره ی پا ر

 غزه در تفت جنگ   می سوزد    

خون   آلوده  رنگ  می سوزد  

     مردم   آزرده ی  وطن   بیما ر      

خسته  از جنگ و زندگی بیزار

   شهرمغشوش و کودکان حیران   

 گزمه ی کوروسفره ها بی نا ن

     کس   نپرسد    فلاکت    مرد م     

کس     نبیند  خجا لت   مرد م

  هرکسی بارخویش کرده بدوش  

 دل نبندد کسی به خورده فروش

  از میان ، عده ی  خدا  پرسا ن  

 دل به ره داده سوی مکه روان

     رفته اند تا به کعبه   پاک شوند     

 مُحرم  دیده  سینه  چاک  شوند

 گر شود  ملک   آخرت   بخرند  

یا از آن  جرم   حاضرت  ببرند

    بی  خبر ز آنکه  مدتیست مدید    

 کس خدا  را به  شهرمکه ندید

                                      دل  بشکسته    جایگاه  خدا ست                                   

                     نفس وابسته هر سرش بخطاست .                 

      محمد زرگرپور (پرند)   

برفِ سیاه

تاریخ نشر: جمعه 25  جوزا ( خرداد ) ۱۴۰۳ خورشیدی – 14 جون 2024  میلادی – ملبورن – آسترالیا

برفِ سیاه

كشته ى مهر و وفاى یک دگر گرديده ايم

با رموزِ صد هنر، ما پيشه ور گرديده ايم

تا كه گفتیم، رازهای  قلب  خود افشا كنيم 

چون که خوردیم دشنه ، ناباور گرديده ايم

تشنه ی دیدار بودیم و به  شوق آن زمان

در میان آب  دریاها ،  شناور  گرديده ايم

ما درون   قلب ها ، شايسته گى  ها داشتيم

بر سیاهیهای مظنون ، حمله ور گرديده ايم

زاده ى شهرِی شديم كه برف آن باشد سياه

در دل مردم به تهمت، شعله ور گرديده ايم

پوهنمل  احمد ضيأ حق شناس

هرات – افغانستان