۲۴ ساعت

بازگشت

( هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه مؤرخ  ۲۰ اسد ( مرداد) ۱۴۰۵ خورشیدی  – ۱۱ آگست ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

———————————————————————————————————————————————–

شاعر : محترم محمد کاظم کاظم – فرستنده : پوهنوال داکتر اسد الله حیدری

بازگشت

غروب در نفس   گرم  جاده   خواهم   رفت

پیاده   آمده    بودم   ، پیاده    خواهم  رفت

طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد

وسفره ای که تهی بود، بسته خواهد شد

و  در حوالی  شب های   عید  ،همسایه !

صدای    گریه  نخواهی  شنید، همسایه !

همان غریبه که قلّک نداشت،خواهد رفت

وکودک که عروسک  نداشت،خواهد رفت

…..

منم     تمام   افق    را   به   رنج   گردیده

منم    هر که   مرا   دیده  ، در   گذر  دیده

منم که   نانی    اگر  داشتم ، از  آجر  بود

و سفره ام  که  نبود ،از گرسنگی  پُر بود

به هرچه آینه،تصویرازشکست من است

به سنگ سنگ بناها، نشان دست من است

اگر به لطف  و  اگر  قهر  ،می  شناسندم

تمام    مردم   این   شهر ،می شناسندم

من ایستادم  ،اگر  پشت  آسمان خم شد

نماز خواندم ،  اگر  دهر  ابن   ملجم   شد

…..

طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد

وسفره ام که تهی بود، بسته خواهد شد

غروب درنفس گرم   جاده   خواهم   رفت

پیاده   آمده   بودم  ،   پیاده  خواهم رفت

…..

چگونه   باز  نگردم ،که سنگرم آنجاست

چگونه؟   آه  ،   مزار    برادرم   آنجاست

چگونه  باز نگردم  که مسجد  و  محراب

و  تیغ  ، منتظر   بوسه برسرم آنجاست

اقامه   بود  آذان  بود  آنچه   اینجا   بود

قیام    بستن   و الله   اکبرم    آنجاست

شکسته بالی ام اینجا شکست طاقت نیست

کرانه ای که درآن خوب می پرم،آنجاست

مگیر  خرده،   که یک پا  ویک عسا دارم

مگیرخرده،که آن پای  دیگرم   آنجاست

…..

 شکسته می گذرم امشب از کنارشما

وشرمسارم از الطاف  بی  شمار شما

من ازسکوت شب سرد تان  خبر  دارم

شهید   داده  ام ،از درد تان   خبر  دارم

توهم به سان من ازیک ستاره سردیدی

پدر  ندیدی   و    خاکستر    پدر    دیدی

تویی که کوچۀ غربت  سپرده ای بامن

ونعش سوخته بر شانه برده ای با من

توزخم   دیدی  اگر  تازیانه  من  خوردم

توسنگ خوردی اگرآب ودانه من خوردم

…..

اگرچه مزرع ما دانه های جوهم داشت

وچند  بتۀ  مستوجب   درو   هم  داشت

اگرچه   تلخ شد  آرامش   همیشۀ  تان

اگرچه کودک من زنگ زد به شیشۀ تان

اگر چه   متّهم      جرم    مستند    بودم

اگر چه    لایق     سنگینی    لحد   بودم

دم   سفر     مپسندید     نا   امید    مرا

ولو    دروغ  ، عزیزان !  بحیل  کنید  مرا

تمام آنچه ندارم،  نهاده   خواهم   رفت

پیاده آمده   بودم،  پیاده   خواهم  رفت

به این امام قسم ،  چیز  دیگری   نبرم

به   جز   غبار  حرم، چیز   دیگری  نبرم

خدا   زیاد  کند  اجر   دین   و   دنیا  تان

و  مستجاب    شود   باقی   دعا هاتان

همیشه     قلّک   فرزند   هایتان   پرباد

ونان دشمنتان  ، هرکه  هست،آجرباد

فروردین ۱۳۷۰