۲۴ ساعت

مهم است!

( هفدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : سه شنبه  14 اسد  ( مرداد ) 1404  خورشیدی – 5  آگست  2025   میلادی –  ملبورن – استرالیا

         مهم است !

 مهیّا کن برایم  کار ،  مُهم است

 ایجادِ حرفه دربازار،  مُهم است

 به نسلِ   تشنهٔ  تعلیم   و دانش

 وجودِ مکتب  و پرگار ،  مُهم است

 نه تنها حرف ،  باید  کار باشد

 وطن را رونقِ بسیا ر، مُهم است

 به‌جای وعده‌های پوچ و خالی

عمل، با همّت و ایثار، مُهم است

 جوانان بی‌هدف، بیکار و بیمار

 به کاریابی فقط کردار، مُهم است

 میانِ فقر و  بیکاری و غربت

طلوعِ صبح فقط بیدار مُهم است

 تو حاکم باش و من باشم رعیت

ولی انصاف در رفتار، مُهم است

 اگر ما صلح می‌خواهیم به کشور

 به‌ دور از کینه‌ها، این کار مُهم است

 قلم  باید   شود  شمشیرِ  فردا

 در این عرصه، فقط افکار، مُهم است

 جهان در جُست‌وجویِ علم و فن است

 در این خطّه، هنر بسیار، مُهم است

 نباشد چیزی از  تقوا   مُهم‌ تر

به تقوا، رکنِ استغفار، مُهم است

 رعایت کن، بشیر! وزنِ عروضی

 که بر هر چامه، این ابزار، مُهم است

       بشیر احمد بشیر شیرین سخن

عِشقِ میهَنْ

( هفدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : جمعه  10 اسد  ( مرداد ) 1404  خورشیدی – 1  آگست  2025   میلادی –  ملبورن – استرالیا

عِشقِ میهَنْ

کَسی عـاشِق بِـه لَیْلای وَطَن نِیست

 کِه جُز دُشْمَنْ ، بَرایِ  اَهرِیْمَنْ نِیست

دَرِین    دیوانِگی    ،  کَسْبِ    جُنونی

دِگَر  مَجْنُونِ،  هَم  مانَنْدِ  مَن  نِیست

 وَطَن با پود  وَ بافْتِ   دِل  عَجین باد

 قَبایِ  بَهْتَر  اَز   این  پیْرَهَن   نِیست

 اَگَر  جانم  شَوَد   قُرْبانِ   این  خاک

 بِوَالله  ذَرّه‌ای    اَندوه   بِمَنْ  نِیست

 بِبُویم   خاکِ    میهَنْ     را     دَمادَم

 کِه کَمْتَر  اَز  شَمیمِ  نَسْتَرَنْ نِیست

 دِلی  دارد  تَپِش،  اَز  عِشقِ میهَنْ

کِه دَر ذاتَش نِشانِ (ما وَ مَنْ) نِیست

 وَفادارِ      وَطَن     آنکس     نباشد

که بر ضدِ گروه ی اهریمن  نِیست

 هَمه دَم می‌زَنَند اَز  عِشقِ میهَنْ

کسی مثلِ بَشیرِ شیرین‌ سُخَنْ نِیست

 بشیر احمد بشیر شیرین سخن

جنجالِ سیاست

( هفدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : دوشنبه 6 اسد  ( مرداد ) 1404  خورشیدی – 28 جولای  2025   میلادی –  ملبورن – استرالیا

جنجالِ سیاست

همه عشقم، همه  جانم  وطن باد

وطن گلزار  و   بُستان   و چمن باد

 بهارانِ وطن، خوشرنگ و خوشبو

 پُر از عِطر و عَبیر، مُشکِ خُتن باد

 سراپایش گل‌  آذین  و  پُر  از نور

 کَفَن‌پوش از درختِ   نسترن باد

 سراسر، چشمه‌ سارانِ شفابخش

 ز آمُو تا به هِیرمند، جان و تن باد

معادن در دلِ هر سنگ و صخره

به دنیا شهره و رِکورد شکن باد

 به هر سو باغ و گلشن‌ها مجلل

 ز هِرات، تا  بَدَخشانِ   کهن باد

 به عشق و عاشقی، فرهادِ ثانی

 بدون شک، بشیرِ شیرین ‌سخن باد

 ولی افسوس! به کسبِ فَیضِ تعلیم

 تفاوت‌  ها   میانِ   مرد و زن باد

 به جنجالِ سیاست، حکمِ قدرت

 هزار اندوه، که بحثِ ما و من باد

 بشیر احمد بشیر شیرین سخن

ندای صلح

( هفدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : یکشنبه 5 اسد  ( مرداد ) 1404  خورشیدی – 27 جولای  2025   میلادی –  ملبورن – استرالیا

ندای صلح  

ندای صلح صدای خاص   و  عام است  

زمین را زندگی  با  صلح  ، دوام است  

 چو آب و نان ،  نیاز است   و   حیاتی 

به صلح زیستن طریق شادکام است  

 بدور   بودن  ز فتنه  راهی  نیکوست  

بسی آدم ‌کُشی   فعل ِ حرام  است  

 ز   نیرنگ    و    عداوت     دور    باید 

که تخم    فتنه ، آغاز  خصام   است  

درخت  دوستی  خوش   بارور   باد

  که غیر  صلح ، میوه  ناتمام   است

  اگر  در  خانه     آید   مهر  و   الفت 

 چه عزت‌ ها و لذت ‌ها   بکام  است  

 دل آرام است و چشم از اشک بی‌غم 

اگر در کشوری صلح  در  قوام است  

 میان خلق  اگر صلح گشت  محقق 

 چراغ  مهربانی  خوش خرام است  

 قلم  برتر  ز شمشیر  است ،  زیرا 

 که صلح  والاتر از تیغ  حسام  است

   جوان و کودک و پیران  به  رنج است 

 اگر مُلکی به کامِ جنگ مٌدام  است  

 اگر جنگ  است ، عقل  از کار مانده

  وگر صلح است، عقل والامقام است  

 بشر با صلح نیازمند است نه با جنگ 

 بشیر، صلح آرزوی خاص وعام است  

 بشیر احمد بشیر شیرین ‌سخن

در ستایش ادیبان و عندلیبان عصر ظاهرشاه – از مرحوم طالع تا محجوبه هروی

( هفدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : شنبه 4 اسد  ( مرداد ) 1404  خورشیدی – 26 جولای  2025   میلادی –  ملبورن – استرالیا

شاعر: زنده یاد استاد محمد حسن شیرین سخن. فرستنده: محترم بشیر احمد شیرین سخن

در ستایش ادیبان و عندلیبان عصر ظاهرشاه 

(از مرحوم طالع تا محجوبه هروی)

هراتی بحرِ  طبعت    می‌زند موج

 دمادم  ، رفته‌   رفته  می‌کند اوج

گهی حمد و، گهی نعت و مناجات

 گهی داری به لب شیرین حرکات

 گهی گریه، گهی خنده، گهی غم

گهی از عشقِ جانان می‌زنی دم

 گهی  از  طالع  خود  گشته نالان

 گهی  طالب  به  دیدارِ  دُرخشان

  گهی شایق  به  گفتارِ  همایون

 گهی خسته، گهی اسبابِ محزون

 انیس و  همدم  و همرازِ  نیک‌زاد

 شفیقِ مجنون و همدرسِ  کهزاد

 نه فیضی می‌رسد از توبهٔ مسکین

 نه از خود شاد کردی روحِ غمگین

 نه خیری  داری  اندر  قومِ  نادار

 فقیر   و    ناتوان   از    تو    بیزار

 چرا یارب، حراسان گشته روشان؟

 درین عالم، به حیرت رفته حیران

 رمق نبود، مزن  دم   از رشیدی

 بود    امید    ها     در    ناامیدی

غُبارِ   مقدمِ   اهلِ     نظر    شو

 هراتی   نقشِ  پایِ رهگذر شو

 شنو تائب، که دنیا چون حُباب است

حیات این‌جا، خطی بر رویِ آب است

 فریدِ   عصرِ   جاوید باش در کار

 وفا    لازم   بود   بر   قومِ  بیدار

 نویدم  داد  ناصح،  پیک   جانان

 شدم عاجز، وصالش  نیست آسان

 چو فکری، فکرِ مُروارید و زَر کن

 به غواصِ واژگانت  مختصر کن

 ز بهره  بهره‌ور  باشی  ز ریشه

 که طبعِ   پرتوان  دارد همیشه

خلیلی، هر طرف   جویا  و گویا

 هراتی   را    نباشد   ذره‌ ،پروا

به توفیقِ  خدا،   مخلوق   مایل

 خلیل‌ آسا، عاشق نیم‌ بسمل

صفای دیدِ امنی   گشت شیدا

 لطیفی، خوش‌مشام  از بویِ لیلا

 رجائی، با هوای عشقِ  خادم

به قانونِ محبت نیست   مجرم

 اسیرِ حاذقه   گشته     منیری

کند مخفی برایش  دست‌گیری

 اگر سالم  کفِ  دهقان   نباشد

 غنی را همت و احسان نباشد

 بخیز از جای، زلمی باش عسکر

 سپاهی   را   بود  دشنهٔ مظفر

 طبیبِ   حاذقِ  کو ، درد  مندم؟

 ضعیف و زار گشتم، مستمندم

 شرارِ شعلهٔ دل، پیکرم سوخت

 شفق دامن‌کشان شد، اخترم سوخت

 پَرِ   پروانهٔ      شمعِ     جمالش

 بسوزد    بر امیدی   و  وصالش

 نه واعظ، نه مؤذن، نه خطیب است

نه حافظ، ناله‌های عندلیب است

 بیا فیروز،   چون مشعل برافروز

 بشو صابر، به غم‌های وطن‌سوز

 ادیبِ سرخوشِ از قومِ     احرار

 فروغِ   انجمن ، شمعِ  شبِ تار

 نسیمی کو، که گویم شرحِ حالش؟

 به سلجوقی، و یا میوند و والش

 امیدی،  فضلِ حق  یارِ تو باشد

 تو، طفلی، حق نگهدارِ تو باشد

هراتی   یاد    کردی    از  ادیبان

چرا محجوبه اندر طاقِ  نسیان؟

 بیادت هست، آن  محجوبهٔ گل

 به هنگامِ وداع، بر سویِ  کابل

 وصیت‌ها به تو، آن میرمن داشت

 سفارش بهرِ زن‌های وطن داشت

 سفارش کرد: که هربانوی افغان

 روان گردند به پشتِ علم و عرفان

سفارش کرد  تا  مکتب بخوانند

 که فکر و  ذکرِ  انسانی  بدانند

 اگر دوشیزه  در مکتب  نخواند

 اصولِ     زندگانی      را    نداد

 وصیتش به سلطانِ وطن بود

 بسی ایجادِ کارگاه و انجمن بود

 اگر سازد   مکتب   شاهِ  عادل

 به مشکل، مُلک نمی‌گردد مقابل

 ادیبان  ، شاعران  و عندلیبان

 همه درعهدِ ظاهرشاهِ افغان

 محمد حسن هراتی شیرین سخن

۱۳۲۶ هجری شمسی

آفتابِ روزگار 

( هفدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : پنجشنبه 2 اسد  ( مرداد ) 1404  خورشیدی – 24 جولای  2025   میلادی –  ملبورن – استرالیا

آفتابِ روزگار

هَریوا   ،  سرزمینِ    نامدار  است

 مکانِ   مهر و عزّت ، اقتدار  است

 چنان پرورده  صد ها  نیک‌ اخلاق

دلیر و    با  وقار   و   بردبار  است

 هَریوا   ، معدنِ   علم  و  فضیلت

 به فرهنگ و هنر آیینه‌ دار است

 حریمِ  حوزهٔ     علم     و   ثقافت

 به تاریخ  و  تمدّن   افتخار است

 به هر دیوار و دَر ، نقشِ حقیقت

 به هر کوچه، نوای  ذوالفقار است

 ز سنگش نبضِ تاریخ  می‌زند موج

 ز بادش بوی مشکِ  لاله‌ زار است

 دلِ  مردم   پُر از   شورِ   نجابت

 به لهجه، بس‌ شیرین  و استوار است

 ز هر گامش  فروغ  و نور خیزد

زمینش   آفتابِ  روزگا ر   است

به علم و دانش و صبر و مدارا

هَریوا  چلچراغ    روزگار  است

 بشیر، زادگاهِ    او   بادا هَریوا

 هرات اندر دلِ  میهن، نگار است

 بشیر احمد بشیر شیرین سخن