در معبدِ قلبِ من
(هجدهمین سال نشراتی )
تاریخ نشر : پنجشنبه مؤرخ ۲۸ حوت ( اسفند ) ۱۴۰۴ خورشیدی ۱۹ مارچ ۲۰۲۶ میلادی – ملبورن – استرالیا
—————————————————————————————————————————
در معبدِ قلبِ من
زلزلهایست
که در من جاریست،
استخوانهای سختِ سکوتِ تنم را
لحظهبهلحظه
به طوفانی بیصدا بدل میکند،
و از ویرانههای خاموشِ وجودم
فریادی
به وسعتِ آسمان برمیخیزد.
من در تو
چنان گم میشوم
که جغرافیا از هراس
خود را به خویش میپیچد؛
قطبها جای خویش را واژگون میکنند
و قطبنماها
بیاختیار
به سجده میافتند.
نامت را که زمزمه میکنم،
اقیانوسها از مرزهایشان سرریز میشوند،
ماه از مدارش میلرزد،
و خورشید
از شدتِ حسادت
لحظهای خاموش میماند.
تو چیستى؟
کیستی
که با یک نگاهت میآیی
و فلسفههای هزارسالهی درونم
چون قصرهای شنی فرو میریزند،
و من،
این ذرهی سرگردان در کهکشانِ تردید،
به یقینی سوزان بدل میشوم
که مرا میبلعد.
تو را
خاموشیِ همهی چراغهای زمین میدانم،
و بودنت
خدایِ دوبارهی معناست
در معبدِ قلبِ من.
امشب
تو را چنان مینوشم
که از طعمِ وجودت
آتش در رگهایم میدود،
تنم از وسعتت لبریز میشود،
زبان میسوزد،
و معنا
در برابرِ عظمتِ تو
زانو میزند.
تو چیستى؟
کیستی
Sohilla Ziaie
سهیلا ضیایی
بانو ضیایی گرامی زیبا قلم زدید ، طبع تان همیشه رسا و قلم زیبای تان رنگین باد.
باعرض حرمت
قیوم بشیر هروی