۲۴ ساعت

 قصیدهء مهر پدر و مادر

(هجدهمین سال نشراتی )

تاریخ نشر : چهار شنبه مؤرخ  ۲۲  دلو  ( بهمن ) ۱۴۰۴ خورشیدی  ۱۱  فبروری ۲۰۲۶ میلادی –  ملبورن – استرالیا

—————————————————————————————————————————-

 قصیدهء مهر پدر و مادر

به لطفِ حق، شبِ تیره به نورِعشق یارمی‌گذرد 
دلِ پدر، دلِ  مادر زِ مهرِ بی‌شمار می‌گذرد 

زِ     روزِ  نخستِ    آمدنِ      طفلِ    ناتوان 
دمادم از نفسِ شوقِ آن دو غمگسار می‌گذرد 

چو   نوزاد ،  خفته   در  بغلِ  مادرِ  وفادار 
جهان به عطرِ لبخندِ  آن رخِ نگار می‌گذرد 

هنوز آن ناله‌های نرم و آن  زبانِ کودکانه 
به شوقِ جانِ پدر، چون نسیمِ بهار می‌گذرد 

قدم‌قدم به  لرزشِ  پایِ  نخستِ خویش 
به دستِ مهرِ پدر، از خطر و از غبار می‌گذرد 

به هر سقوطِ کوچکِ او، دل شکسته‌شان 
ولی به شکرِ برخاستنش  استوار  می‌گذرد 

چو وقتِ مکتب و دفتر  و  بویِ کاغذ آید 
دلِ پدر و مادر  از  آن   انتظار   می‌گذرد 

به اشکِ شوق، رها می‌کنند  دستِ کودکَک 
که سویِ علم رود، تا زِ  جهل و  شرّ می‌گذرد 

جوان شود پسر و دختر از شکوفهٔ عمر 
ولی زِ عمرِ والدین، چه زود و بی‌قرار می‌گذرد 

یکی   جوان‌  تر  و   تازه‌  تر  از  بهارِ  نو 
یکی دگر خمیده و رنجور و نزار می‌گذرد 

شبِ    درازِ   پر تب‌     و  تابِ   کودکی 
به پاسداریِ آن دو دلِ غمگسار می‌گذرد 

به هر نفس که طفل، جوان‌تر شود، ببین 
که عمرِ مادر و   پدر از شمار می‌گذرد 

به سفره‌ای که با عرقِ جبین نهاده‌اند 
هزار قصهٔ رنج و هزار یادگار می‌گذرد 

به روزگارِ سخت، به شب‌های بی‌امان 
دلِ پدر و مادر از عشقِ بی‌شمار می‌گذرد 

چو فرزندان به خانهٔ خویش آشیان کنند 
دلِ والدین زِ شوقِ همان روزگار می‌گذرد 

ولی چه سود که قامتشان خمیده شد 
که عمرشان به پایِ محبت، نثار می‌گذرد 

در آخرین نفس، به دعای خیرِ فرزندان 
دلِ پدر و مادر از این رهگذار می‌گذرد 

و   این  حکایتِ  مهرِ  دو یارِ   بی‌ بدیل 
به نامِ عشق، زِ دفترِ روزگار می‌گذرد 

به ختمِ  قصه،   گوید دلِ شاعرِ شما 
که نامِ او «فائز» است و از افتخار می‌گذرد 
—
خلیل الله فائز تیموری
۱۴۰۳/۴/۱۸.شمسی
تهران ، ایران