۲۴ ساعت

جان به تاب  آید مرا درمجمعِ بی تاب ها

آید آوازی که جز درعاشقی، دل خون نکن

هرچه خواهی کن، دلِ هوشیار را مجنون نکن

گردلت بیدار شد از اضطرابِ  خواب هم

پس نمی بینی دگر گندیدنِ  مرداب هم

با عیارِ خود  گری،  معیار را  بر هم مزن

پاسدارِ جای خود باش از خودیت دم مزن

سیبِ روزِخود بزن پیوندِ شاخستانِ صبح

ماهِ شب تابت نگر از  روزنِ   ایوانِ صبح

بشکفد گرغنچۀِ روزت به  مینوی سحر

آب افتد در دهانِ  شب  ز  لیموی سحر

مست شو آخر ز جامِ  الفتِ  آغوشِ خویش

نشوه ی عرفان طلب کن از شرابِ  هوشِ خویش

علی احمد زرگرپور

۱۳ دلو ۱۴۰۴ خورشیدی