سید همایون شاه (عالمی)

زهر غمین

سید همایون شاه (عالمی)

جولای  ۱۹۸۳م

گرینزبورو- نارت کارولینا

ایالات متحده امریکا

********

زهر غمین  زندگی بر دل ما  چکیده  رفت

دل به  هزار گونه غم  بر  سر ما  کشیده  رفت

رنگ جهان بچشم من خیره چو شب  نمایدی

جسم غمین  ناتوان  جامه ی غم  دریده رفت

آتش غم  چو شعله  زد موی سیه  سپید  شد

بسکه  شنیده طعنه ها  قد چو کمان خمیده رفت

گریه کنان به هر طرف نعره و غم که ساز شد

اشک نمین پر ز خون بر رخ ما دویده رفت

جمعه گل سروری

با رنگهای تا زه وبا زر نویشته ام

زلفت پای قلب ودلم گشته است دام

نام  ترا صیاد  ستمگر نویشته ام

چشمت به جادوی ببرد زهرکسی دلی

از این سب که نام تو دلبر نویشته ام

مملو ز نام توست همه اوراق دفترم

یک از دیگر به مهارت بهتر نویشته ام

رامین ناصح

سروده ای مربوط به ۱۰ سال پیش

از رامین ناصح

رفت دزدي در سراي روضه خواني نيمه شب

روضه خوان بيدار بود و خويشتن را زد به خواب

دزد، هر كالا كه آنجا ديد، يكجا جمع كرد

جمله را بگذاشت او بي فوت وقت اندر ثياب (۱)

چونكه آنرا خواست بردارد، بگفتا: «ياعلي!»

روضه خوان از جا جهيد و كرد مر او را خطاب

گفت: گفتم سالها من «يا حسين»‌ و زين طريق

جمع كردم اينهمه اموال با رنج و عذاب

ودود فضلی

شـاخ شـتـروکلـهءفـیـل

یک کـلـه ی فـیـل بـه کـاسـه طـبـاخ کـشـیـد

حـیــران زشــــاخ اشـتــــــروکـلـــهٔ فـیـــل

گــــردیــدم ومـــرهـیــچ نــدانــسـتــه دلـیـل

کـس شــاخ شـتــرنــدیـــد وآنــرانـشــنــیـــد

خـنـدیــدهـرآنکــه ایـنچـنـیـن حـرف شـنـیـد

ویـن کلـه بـرایـن بزرگی وکاسـه ی خـورد

این هـم چه عجـب کله ی پـیـلان که بخورد

نــاچــار از آن شـتــربـپـــرســیــــدم حـــال

کـایـن بـرسـرتـوهـسـت مگـرنـیسـت محـال

خواجه عبداله ( احرار)

راز دل را با قلم گو! اوست همیشه رازدان

زانکه نتوان راز دل گـفـتن بهرکس برزبان

برملا گـفـتن نشاید هر سخن در پیش خلق

درد سـر آرد بـبـار افـشای هـــر راز نهـان

لیک قلم گفتست ومیگوید مگویات را برمز

از رموزات عام ندانند! جز گروۀ نکته دان

گه قلم بر نظم گوید، گه به نثر و گه به طنز

میکـند رسـوا هـمـیشه کار زشـتِ ایـن و آن

چـون قـلـم بیند فـساد و ظـلم را در بین خلق

بی تفاوت کی نشیند؟چون گناهیست بس گِران

آن قـلـم دستِ حـقـیقت جو، و با درد و فهیم

همچوشمع سوزد همیش از بهرتنویر کسان

استحکام وصلت

سید همایون شاه عالمی

۶ فبروری ۲۰۱۰م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

چه شد  از لای گیسویت نگاه مست را دیدم

چه شد گر از نگاهی  تو  گل امید  بر چیدم

تبسم  های گرم  تو مرا  آتش  به  جان میزد

ز چشم  آتشین تو  حکایت  های بشنیدم

به چنگ عشق آوردی  دلم مجنون خود کردی

که ذوق روز وصل تو بشد  درگاه امیدم

دو عالم عشق آوردی زعطر  گیسوان آن شب

که  زلف تابدارت  را  چنان مستانه  بوئیدم

میان حلقه ی  دستم  سرو گردن  که  بنهادی

چه شد گر آن لبانت را به شوق و ذوق بوسیدم

قسمت چهاردهم

اشعه های خورشید با گرمی خوش آیندی که دارد نمی گذارد بیشتر از آن بخوابم.

از جایم بر می خیزم. تخت خوابم نزدیک به پنجره گذاشته شده است و من می توانم از عقب آن به چشم انداز وسیعی که روبرویم واقع شده است نگاه نمایم. اتاقی که من در آن زندگی می نمایم دو پنجره دارد و همین پنجره هاست که مرا قادر می سازد که هر روز شاهد طلوع و غروب آفتاب باشم. صبح ها زمانی که از خواب برخاسته از پشت پنجره اولی طلوع آفتاب، شور و نشاط طبیعت و حقیقت زندگی را دیده و امید به زنده ماندن و پیش رفتن در وجودم زنده می گردد و غروب ها هم زمانی که از پشت پنجره دوم به غروب آفتاب نگاه نموده و حقیقت مرگ و تبدیل شدن موجود زنده ای مثل روز را با همه شور، هیجان و جنونی که در خودش دارد به موجودی مرده، خاموش و خالی از شور و نشاطی مثل شب می بینم آنوقت یک بار دیگر وجودم پر می شود از خستگی و بیزاری.

۳ فبروری ٢٠١٠

ونکوور، کانادا

********

جهان زندگى ما چه زود  ميگذرد

چو هيمه مى شود آتش چو دود  ميگذرد

اگر تو صاحب مال  و يا فقير و غريب

چه سود تنگدلى هر چه بود  ميگذرد

کسى به درد تو هرگز دلى نسوزاند

هرآنکو روز و شبش با سرود ميگذرد

دل شکسته مظلوم را نگر که هميش

فغان اوست ز چرخ کبود  ميگذرد

محترم خواجه صاحب عبداله (احرار)

جنگ بی مفهوم میهن

خواجه عبداله ( احرار)

*********

جنگ و خونریزی به میهن قوم افغان تا بکی

پروریدن جای گل خار مُغیلان تا بکی

کشورت بود چون گلستان سوخت و میسوزد هنوز

مردمان در غربت و حال پریشان تابکی

جنگ به میهن جز تباهی هیچ ندارد ارمغان

این نفاق و رنج و وضع نا بسامان تابکی

مردمان کشورت هستند مسلمان مرد و زن

بس کنید!  بس! ریختن خون مسلمان تابکی

صالحه وهاب واصل

صالحه وهاب واصل

هالند 

ای قلم....

ای قلـــــم از آتش جـــانم نــــویس

از تن پــــر درد و بریــــانم نویس

سیل توفان زائی چشمم را بنــــوش

حسرت چشمان گریــــانم نــــویس

در زبــانم قفـــــل خــاموشی زدنـد

شو زبانم هر چـه میـــــدانم نــویس

بیکسی هـا خصم جــانم گشته است

تو کس من باش حِرمــــــانم نویس

شـد گـره فریــــاد آزادی بــــــــدل

ناله شــــو لطف نیستــــانم نـویس

سید همایون شاه (عالمی)

سید همایون شاه عالمی

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

هر  چند  که  گم  گشته خریدار قلم  را

در اول مصحف  به حبیب  آمده  پیغام

در علم   چو  آئینه  ی   بشمار  قلم   را

تقدیر  ز تعمیرِ قلم  گشت  چو  تحریر

اندر  عمل  آورده  ز افکار  قلم   را

امی که محمد(ص)  شده بر اوست فضیلت

بر امت خود گفت  که  بردار  قلم  را

پیامبر ما  پیش کسی علم  نه  آموخت

در  وحی الهی   نشود ، کار قلم   را

به سخن آى و ترجمانى کن

بنويس وضع کشور ويران

قصه از ملک باستانى کن

ياد کُن از جفاى ويرانگر

طعنه بر قاتلان جانى کن

چه نکردند بنام دين خداى

داد زين ظلم و مسلمانى کن

البیرونی و هند : معلومات راجع به زندگی البیرونی بسیار محدود است. گر چه حیات وی مانند معاصرش ابن سینا مملو از ماجرا ها و حوادث نبود. ولی با این هم البیرونی عالم گوشه نشین  ِ کتابخانه و دفتر نیز نبود. سالهای متمادی در جریان امور اجتماعی و تعیین سرنوشت هموطنان خود سهم فعال گرفت. با امرا و سلاطین بزرگ عصر خویش رابطه داشت و با مسافرت های خویش در کشور هند که برای جهان اسلام آن زمان کاملاً نا آشنا بود در مقامی بلند تر از همه علمای معاصر خود قرار گرفت.

زندانِ آزادی

نورالله وثوق

۱۳۸۸/۱۱/۱۲

نورالله وثوق

رسمِ قشنگِ
شود با رمزِ مردی پابگیریم؟!
خراج از نا  جوانیها بگیریم
عجب رسمِ قشنگِ جاودانی است
که در آغوشِ دلها  جا بگیریم
.........
سنگرِ سودا
اگرآیینه ای  اندیشه هاییم
وگر با  صیقلِ  دل آشناییم
چسان باروتِ آتش پیشۀِ چند
چسان سنگِ سرِ راهِ صفاییم
..........
اسیرِ سیل
به سنگِ سود و سودا سینه ساییم
سفیرِ سارقِ  صلح و صفاییم
ولی غافل که درکابوسِ نیرنگ
اسیرِسیلِ سرخِ بیصداییم

زهره صابر «هروی»

زهره صابر « هروی »

سنت لوئیس - آمریکا

  ۳۱  جنوری۲۰۱۰ 

 ای قلم  همره  و هم  یار  دلم

درفشانی ز زبان تو خوشست

جزء توکس نیست خریدار دلم

بعد ازین لب ز سخن می بندم

چون  تویی  مایهء  اظهار دلم

بس تنید در نفسم درد و غمت

بزدا  از   دل   من   بار  دلم