قسمت نوزدهم

من عادت داشتم روزانه برای یک ساعت به کمک دیوار، میز و یا عصا ایستاده شده تا بدینترتیب کش و قوسی به بدنم داده و در ضمن از ایجاد زخم فشاری بر اثر نشستن زیاد جلوگیری کرده باشم.

آنروز نیز بر روال روزهای دیگر و با وجود آنکه از انجام دادن آن کار جلو چشمان اشخاص بیگانه خجالت می کشیدم تصمیم گرفتم برای نیم ساعت هم که شده ایستاده شده تا تقسیم اوقات هر روزه ام را تغیر نداده باشم.

از تمنا خجالت نکشیدم. معلوم نبود که همکاری ما دو نفر تا چه زمانی ادامه پیدا می نمود.

حتی اگر برای یک هفته هم اگر می بود من نمی توانستم عملی را که برایم اهمیت حیاتی داشت انجام ندهم.

برای انجام دادن آن عمل به کمک کسی نیاز نداشتم. چیزی بود که سالها آنرا به تنهایی انجام داده بودم.

بایسکل ام را به  میز نزدیک نموده و به ترتیبی که آنرا داکتر فزیوتراپست یادم داده بود از  جایم برخاستم. تمنا دیگر نتوانست بر کنجکاوی اش غلبه نموده و از جایش برخاست و  پرسید: می خواهی چه کار کنی؟ به کمک من نیاز نداری؟  

 نورالله وثوق

پنجشنبه ۲۰ حوت ۱۳۸۸ 

نورالله وثوق

تابوشکن
----------
چراغِ رهنما
زدی   بیجا  چراغِ رهنما را
زکف دادی    اتوبانِ   حیارا
 نگر ازگوشۀِ   آینۀِ    هوش
کنون   افسانۀِ کجراهه هارا
............
عالیجنابان
من وتو  هردومان عالیجنابیم
جنابِ  دارِ قدرت را  طنابیم
بهارِ   گلشنِ  نابِ  وفا  را
تبردارانِ   فصلِ اضطرابیم
........
لباسِ شب
که می گوید سحرنزدیک گشته
لباسِ شب  دوباره شیک  گشته
چنان  بادی  فتاده  برسرِ  کین
که  چرخ  آشنایی  لیک  گشت

قیوم بشیر

۱۶جون ۱۹۹۵

ادیلاید - آسترالیا

قیوم بشیر

ملت آگاه

من جوانی  ام  به  ظاهر پیر پیر

در  دیار  دیگران    هستم   اسیر

در  وطن   باشد   جوانی   نعمتی

دور  از  آن  هرگز   ندارد   لذتی

چشم  امید  وطن    بر   ما   بود

بر  شما   ای   ملت   آگاه    بود

دست  هم  گیرید  بپا  خیزید همه

در  وطن   آمد   بلا   خیزید  همه

هر  طرف  گردیده   پر پر  نوگلی

هر  طرف    آواره   گردید  بلبلی

به استقبال روز  زن

محمد اسحاق" ثنا "

ونکوور، کانادا

٨ مارچ٢٠١٠

محمد اسحاق " ثنا "

نخواهم  زن  دگر بيمار باشى

به چنگ ظالم و خونخوار باشى

به  تد بير  و تعقل  با درايت

پى   نابودى  مکار  باشى

ميان  ما  و تو مرزى نباشد

به  فکر  بردن  ديوار باشى

نخواهد گشت دشمن بر تو غالب

ز خواب غفلت ات بيدار باشى

به بيشه دشمنت اندر کمين است

به هر سو ميروى هوشيار باشى

کـــــــــان الــطـــاف ولـطــافــتـهــــا زن اســـــــت

مــخـــزن اســـرار ایـــــن دنـیـــــا زن اســــــــــت

گـــرنــبــودی  زن  نـبــــود ایــــن زنــــــده گــــی

لـعـبــت وهـــــم مـیــــوه ی طــوبــــی زن اســــت

قـــلــــب  او  پـــاک اســــــت چـــــــون  آب  ذلال

مـهــــربـــان بــا لـطـــف بـــی هـمـتـــا زن اســـت

ظـلــمــت  دنــیـــــا و دل هــــــا  را  چــنــــــــــان

مهــــر رخــشــان و قـمـــــرتــنــهــــا زن اســـــت

زیـــــن جـهـــــان  آدم  اگـــــــر بـــــودش پــــــدر

مـــر حـــوایــــــش مــــــادر دنــیــــا  زن اســـــت

صالحه وهاب واصل

  ۷ مارچ ۲۰۱۰ هالند

صالحه وهاب واصل

زن

ساخت بــا دستش خـــــدا این پیکــر زیبــــای زن

 از شرار عشق رخشــــان کــرد سر تــا پــای زن

شبنـــم گـــل را خــــرامی داد بـــــر روی  لـــبش

نشـــهء خُمخــــانه پنهـــــان کرد  در مینـــــای زن

مـــاه زیــــر چــــادر  شب  رفت از شـــــرم رخش

تا بـــرون از پـرده آمــــــد مـــــاه  نا پیــــدای  زن

عقـل از بیگـــــانگی راه بیـــابـــان  میـــــــزنـــــد

هـــوش از خود میرود  تا بنگـــــرد  سیمـــای زن

گوهر  لؤ لؤء و مرجــــــان میشود  در بحـــــر ناز

قطره اشکی کــــزنــــزاکت میچکد  در پـــای زن

قیوم بشیر

۸ حوت ۱۳۶۹

اسلام آباد - پاکستان

قیوم بشیر

جبر زمان

بیاد  میهنم  من  چشم  امیدی   بسر   دارم

زجور دشمنان  پیوسته  اندر  دل  شرر دارم

مگر جبر  زمان  تا کی  چنین  بیداد  می دارد

که از جور وستم همواره درغربت سفر دارم

چرا این ملت بیچاره راعزمی به وحدت نیست

که درهرسوگروهی دربدر، خونین جگر دارم

ز هر  طفل  وطن گر میشوم  جویا ز احوالش

به گریه می دهد پاسخ که من داغ  پدر دارم

ز هر آواره ای گر  ما  بپرسیم  آرزو گوید:

امید  صلح  و آزادی فقط با زیب  و فر دارم

مولانا عبدالکبیر (فرخاری)

ونکوور، کانادا

به مناسبت ۲۵ سالگی سردرنقاب خاک بردن

علامۀ بزرگ سید افغانی رحمت الله علیه

سید افغانی دارد جای درصــــــدرمقـــــــام

دررکاب رخش دانش همره اش مولای جام

درشبستان وطن رخشید چون خورشیدو مه

میدردابرجهالت پیش چشم خاص و عـــــــام

آسمان میهنم ازابرظلمت پرده پــــــــــــوش

 درزمانش پرده دربیروشد ازابرظـــــــــــلام

مینشیند همچو شه دایم به اورنگ سخــــــن

 ازحریم خانۀ دل جا گزیند بـــــــــــــــردوام

صالحه وهاب واصل

۶ مارچ ۲۰۱۰

صالحه وهاب واصل

 

«دورهء پیــــری رسیــــد، یـاد جوانی بخیر»

«موی سرم شد سپیــــــد، یــاد جوانی بخیر»

رفت شباب و نشـاط ، شمع جـــوانی شـد آب

خاطـره ها شـــد عذاب، یــاد جــوانی بخیــــر

وقتی که بودم جوان ، به که چــه گویم از آن

دورهء پر فـــــر و شان، یـــاد جوانی بخیـــــر

از سر من تا به پا ، عشق و امیــد و صفـــــا

هــر چـــــه مرا همنوا، یـــــاد جـوانی بخیـــــر

هـمخـون وهــم زبــان

=============

یک گـل زبــوسـتــان وطـن هـــم تــویـی و مــن

هـــم بــاغـبــانِ بـاغ و چـمـن هـــم تــویـی ومــن

درخـشت وسنگ ودشـت روان خـونِ مـاوتـُسـت

آهــوی دشـت و مــرغِ دمـــن هـــم تــویـی ومــن

هــرقـطـره خـون زجـانِ مــن وتــوچـوشــد روان

درخــون تـپـیــده درد بــه تــن هــم تــویـی ومــن

تــر مـی کـنـنـد ز خــون مــن وتــو زمـیــن مـــا

چـون لالـه خـون چکـیـده کـفـن هــم تـویـی ومـن