۲۴ ساعت

23 می
۱ دیدگاه

مادر

تاریخ نشر: پنجشنبه  سوم جوزا ( خرداد )  ۱۴۰۳ خورشیدی – ۲۳ می ۲۰۲۴ میلادی – ملبورن – آسترالیا

مادر

تویی  جان  و  جهانم مادرِ من

عزیزِ   مهربانم     مادرِ   من

 تو  کردی  آرزوهایت   نثارم

 فدای   قهرمانم  ، مادرِ  من!

حضور تو  شمیم    ناب  دارد

 جمالت نور عالم    تاب  دارد

 من از متن  وجودت  جان گرفتم

وجودت   جوهر   نایاب  دارد

نمِ اندک  به   چشمانت  نبینم

 لباس  درد  بر   جانت  نبینم

دلت لرزد  به  هر لرزیدنِ من

گهی ، هرگز   پریشانت  نبینم

فرحت – رحمان

۱۲ می ۲۰۲۴

21 می
۱ دیدگاه

نوروزی ام برای تو

تاریخ نشر: سه شنبه اول جوزا ( خرداد )  ۱۴۰۳ خورشیدی – ۲۱ می ۲۰۲۴ میلادی – ملبورن – آسترالیا

 

نوروزی ام

 برای تو

به    سیمای  جَمیلت   غم  نبینم

به  چشمانِ   قشنگت   نم  نبینم

اگر خنده به  لب  هایِ تو کم شد

برای  جسم   و  جانم  دم  نبینم

بهار آمد که  میخواهم تو باشی

کنارم ، پیش  من یارم ، تو باشی

به  میهن  با   تمام  زخم  هایش

همه  جا شوق  دیدارم  تو باشی

بیا با  من  دمی   یکجا   برقصیم

به  دور از هر غم  دنیا  برقصیم

که دستت   را  بگیرم  یارِ  جانی

به زیرِ  چشمِ  طالب  ها  برقصیم

فرحت – رحمان

۱۹ مارچ ۲۰۲۴

18 می
۱ دیدگاه

آیتِ عشق

تاریخ نشر: شنبه ۲۹ ثور (اردیبهشت)  ۱۴۰۳ خورشیدی – ۱۸ می ۲۰۲۴   میلادی – ملبورن – آسترالیا

آیتِ عشق

در دلم  عشقِ  تو   برپاست  هنوز
سینه ام   ساحل    دریاست  هنوز

هوسِ  بوس  تو  بر  این  لب من
بر  دلم    حامل    رویاست  هنوز

عالمی  عشقِ  تو  در  خاطر  من
زین همه  یاد  تو  پیداست  هنوز

تو  اگر  دوری  ولی  بر سر  من
از غم عشق  تو سوداست  هنوز

در نگاههای تو دیدم  که چهسان
کشش  و جاذبه ی   ماست هنوز

چشم خود دیدم   و دانستم از آن
آیت عشق تو  بر  جاست   هنوز

فرحت رحمان

۱۶جنوری۲۰۲۴

16 می
۱ دیدگاه

روایتِ تلخ

تاریخ نشر: پنجشنبه ۲۷  ثور (اردیبهشت)  ۱۴۰۳ خورشیدی – ۱۶ می ۲۰۲۴   میلادی – ملبورن – آسترالیا

روایت تلخ

در میانِ   این   همه   فریاد  ها

ضجه  های  زن  به   زندان بلا

باز اندوهی   ز  سر  آوازه  شد

 سینه  ها از تیغ  نفرت پاره شد

درد   پیدا   بود  ، در  آوازِ   او

 زخم   خورده   پیکر  طنّاز  او

می شنیدم   ضجه  هایِ    آرزو

 ضربه  ها  بر پنجه  هایِ آرزو

می دریدند آن حجاب و چادرش

 وارد آمد ضربه ها یی برسرش

می زدند با مشت  بر پا  و تنش

 ضربه ها بر سینه و بر باسنش

از برای پرده پوشی ی عذاب

 صورتش را بسته بودند با نقاب

فحش  می گفتند  و هر دم  ناسزا

 کافر  دین  گفته  و ای  بی خدا!

عاقبت او زیر  سختی  جان  بداد

 رنگ خونش بر کفِ ایوان نهاد

دور   شد  او  از  میانِ  ما  ولی

 آرزو   های    دگر   آید    همی

زن در این محدوده گر پا مانده است

 بی کس و بیچاره تنها مانده است

عاقبت   پیروزِ   میدان  می شود

 بر دلِ  آزادگی   جان   می شود

فرحت  رحمان

۱۷ اپریل ۲۰۲۴

15 می
۱ دیدگاه

استاده گی

تاریخ نشر: چهارشنبه ۲۶  ثور (اردیبهشت)  ۱۴۰۳ خورشیدی – ۱۵ می ۲۰۲۴  میلادی – ملبورن – آسترالیا

استاده گی

ای وطن ای زادگاهم ، جان من !

 ریشه  هایِ   محکمِ   ایمان   من

پیکرت  را بارِ غم ها  خسته کرد

 زخم  هایت  هر دلی  آشفته  کرد

از جهالت  قطع  کردند   کاج   تو

 بر زمین  افتاده   اکنون  تاج   تو

سرزمینِ   ما   به   دست   اجنبی

 بر  سرم   اجبار  کرده   چادری

بغضِ سنگین در گلو ها  حلقه شد

 از برای  آنکه  مکتب  بسته  شد

سیل اشک این راهِ چشمانم گرفت

 قوّتِ  پا  ها   و   دستانم   گرفت

درهمه جا ضجه های هر زن است

 سرنوشتش  بازیِ  اهریمن  است

با  نقابِ  دین  و مذهب   بی دریغ

 می زند  بر قلب  فرهنگم  به تیغ

ملّتم   محتاجِ    هر   بیگانه    شد

 در میان   خانه اش  بی خانه  شد

بند  بندِ  ما  پر از  غم  ها  و  درد

 طعم   تلخی  از  صدایم  می جهد

از  برای    نا  رسیدن    بر   امید

طاقت    فرسایشی     آخر   رسید

تا   رسیدن   بر   سکویِ     آرزو

 می کنم    راهِ     بلندی    جستجو

راه  جنگ  و  راه  هر استاده گی

 بر  رخ   این    دشمنِ  آزاده گی

فرحت رحمان

۷ مارچ ۲۰۲۴