حکایت ۶۳

طالب حق را چو تیری کز کمان بیرون جهد

    هیچ  جا  آرام  جزء  منزل  نمی باید گرفت

                                           « صائب »

                 تفتیش

حضرت عمر فاروق (رض) گاه و بیگاه رفتار مآمورین را تفتیش میفرمود و اگر غفلتی در ادای وظیفه از ایشان سر میزد ، بعزل آنان فرمان میداد.

شخصی بنام عمید بن سعد ، بولایت حمص مقرر شده بود و یکسال در آنجا بود ، همینکه سال بپایان رسید ، نامهء بدست او دادند که خلیفهء اسلام در آن نوشته بود ، ای عمید فورآ بیا.

 چند روز بعد ، ناگهان چشم حضرت عمر (رض) بر وا لی افتاد که پیاده از راه رسید و انبانی و کاسهء بر پشت خود بسته بود و چوبدست و آفتابهء خود را در دست داشت.

حضرت خلیفه فرمود:

 آیا آمدن تو بر اثر دعوت ما بود که ترا خواسته بودیم یا اینکه در آنجا بتو خوش نمی گذشت؟

عمید جواب داد:

 ای عمر ، مگر خداوند ترا از ظن و گمان در بارهء مؤمنان منع نکرده است ؟ من تمام دنیا را در جیب خود گذاشته وبه پیش تو آمده ام.

حضرت فاروق ( رض ) پرسید:

دارائی تو چه مقدار است ؟

وا لی پاسخ داد:

عصائی دارم که به آن تکیه میکنم و در برابر دشمن به آن از خود دفاع مینمایم و کاسهء دارم که در آن آب و طعام میخورم و انبانی که خوراک خود را در آن میگذارم و آفتابهء که با آن خود را تطهیر مینمایم .

 حضرت عمر سوال فرمود:

 در آنجا چگونه کار میکردی؟

جواب داد:

از مالداران زکوة و از اهل ذمه جزیه میگرفتم و به گدایان و آواره گان میدادم و بخدا سوگند اگر چیزی باقی مانده بودهمراه خود میآوردم.

حضرت عمر ( رض ) فرمود:

بر گرد و مآموریت خود را مثل گذشته انجام بده !

 سلسلۀ این حکایات ادامه دارد ....