حکایت ۶۲

     صحبت ا بلهان  چو دیگ  تهی است

            از درون خالی از برون سیهی است

                                                                « سنائی غزنوی »

                          معنای تنهائی

شاعر و حکیم معروف خراسان ابوالحسن شهید بن حسین بلخی ( متوفی بسال ۳۲۸ ) روزی در خانه نشسته و بمطالعهء کتاب علمی وقت خود را میگذرانید.

در این اثنا یکی از اعزهء شهر که متآسفانه مثل اغلب همقطاران خود از زیور فضل و کمال عاری بود و در مکتب زندگی جز درس زور گفتن و سود خوری چیزی نیاموخته بود ، بدیدن او آمد.

بعد از تعارف و احوالپرسی به شهید گفت :

واه واه چه خوب شد که من اینجا آمدم و الا این تنهائی برای شما تولید کدورت و کسالت و وحشت میکرد.

شهید گفت :

خیلی ببخشید ، شما اشتباه کرده اید ، من تنها نبودم  ومثل کتاب رفیقی داشتم و بصحبت او مآنوس شده بودم، شما اینجا آمدید و مرا از صحبت با رفیقم باز داشتید، اکنون که شما در اینجا هستید من می توانم ادعا کنم که تنها هستم زیرا از صحبت شما هیچگونه انتفاع معنوی برای من متصور نیست ، آنگاه این قطعه را انشاد کرد:

دانش و خواسته است نرگس و گل

که  بیکجای   نشگفند  بهم

هر کرا دانش است خواسته نیست

وانکه را  خواسته است دانش کم

و با گفتن سخنان فوق آن شخص مزاحم را به خداحافظی کردن وادار نمود.