نور سپید

ساقی   ز کرم   باده   بینداز   که  عید است

مطرب  به  نوا  باش  که فرخنده  نبید است

کن  دغدغه ی  مدعیان  را  به پس  گوش

تا   ریشه  در آب  است  سراپای  امید است

از  راستی   در  واهمه ی   خلق   میاندیش

جز لطف و صفای در جانان چه  پدید است

کن  گوش  دلت  را  شنوا  تر به   نویدش

گر دل  شود  از یار در گفت و شنید است

خالی   بنما   کعبه ی  دل  از  خلل  غیر

در اسود  آن  جلوه ی  او نور سپید است

مقصود  یکی  دیدم  و راه  ها به خم و پیچ

در گردش این  چرخ بسا دید و ندید است

گشتم به حصول گل خود از گذر خار

در کسب مراد  دل  خود هر که مرید است

کم  گوی   به   من  قصه ی  عشاق  فداکار

در همت ابراهیمی این  اصل  شدید است

از  تیغ  نترسید  چو  اسماعیل  خاموش

مخلوق دوعالم  که دراین نکته  شهید است

در دایره ی   کعبه   بشد  حاجی   خرامان

گردش به طواف دل ما نیز مزید است

دل  در سخن یار چو  شد  شایق  و لایق

این قلب  فراخواند ه  به قرآن مجید است

فرخنده و میمون  شود این عید  (همایون)

هر یک نگه ی یار به ما عید سعید است

۲۳ نوامبر ۲۰۰۹

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان