طنزی از: قیوم بشیر

وای ازی رقم عاشقی

ملبورن - آسترالیا

۲۱ اکتوبر ۲۰۰۹

قیوم بشیر

یک چند روز پیش که د پشت کمپیوترم شیشته بودم که ایمیلک های خوده چک کنم ، یک ایمیلک از کانادا آمده بود . اوره واز کده خواندم ، پرسان نکو که ماهتو از کدام سو برامده بود که مه شیرمحمد ( شیرو) ایتو یک خط دریافت کنم، او هم از سوی یک دختر که خوده شاه گل خوانده بود.

ای شاه گل جان  ما نمی فامم که چه رقم ایمیل مره پیدا کده بود و تیر های خوده سوی مه نشانی گرفته بود و یک دل نی ، بلکه صد دل عاشق مه شده بود. د خطک خود نبشته کده بود که جناب محترم شیرمحمد خان شیرو( فکر کده بود که شیرو تخلصم میباشه) سلام. 

نام مه شاه گل  ا ست ، د کانادا زندگی می کنم ، شعره بسیار خوش دارم و بخصوص شعر های عاشقی ره که شما می سرایید. 

می فامین آقای شیرو د ظرف چند سال گذشته مه مرتب نوشته های تانه خواندیم و شعر های تانه بحافظه خودم سپردم .

اینالی اگه شما خواسته باشین ، فقط همی بیت اول شعر تانه که بخوانین ، مه دگیشه بری تان خات گفتم. 

باور تان اگه نمیشه امتحانش مفت است ، مگم یک شرط داره و او ای که یک شعر بنام مام بسرایین و به جواب مه روان کنین که مه بفامم شما مره دوست دارین.

کتی خود گفتم عجب آدم ها پیدا میشن ، اینه عاشقی ، دختر مردکه خودش عاشق مه شده و باز بری مه شرط هم می مانه که اگه ایتو کنی  مه ایتو میکنم. شو که سر خوده ده روی بالشت ماندم ، یکدفه این خدازده دخیالم آمد که بریم میگه یک شعر خو بریم بگو. از جای خود خپ و چپ خیستم و رفتم د پیشک کمپیوتر خود و خطک اوره گشته واز کدم.

همی بین خود ما باشه ، خطکشه یک دو سه بار خاندم . دمی دلم گفتم بیا یک شعرک خو بخشی ازی بیچاره گگ عاشق پیشه بگو که حرمان ده دلش نمانه.

کله خوده د بین دستک های خود گرفتم و یک چرت زدم و باد ازو ایتو نبشته کدم.

الا   دختر    دلم     دیوانه    گشته

به دست و  پای  مه  زولانه گشته

دلم    میشه    که     کانادا    بیایم

که شاه گل  بی سر و سامانه گشته

** ** *** *** ** **

الا   دختر  چه   می گویی  گل  مه

چه  می دانی  ز  درد و مشکل  مه

دو سه روز است که دل ماتم گرفته

که خاموش است  صدای  بلبل  مه

** ** *** *** ** *

الا  دختر  به  سر   چادر   نمودی

حلالت    شیرک    مادر    نمودی

مه  قربان  دو  زلف  پر  ز  پیچت

بجانم    شعله ور    آذر    نمودی

ای شعرکه بریش سرودم مگم از دست نه نه اولاد ها تیر کدن ازی همی قدر سخت بود که فقط یک نفره بدون تکت ده طیاره سوار کنی. می فامین چرا؟

بری ازی که مه خودم تیپ کده نمیتانستم و زنم  باید اوره تیپ میکد . بمی خاطر صبا صبحش چای مای که جمع شد

گفتم برو خیر اس دله د دریا زدم و نه نه اولاد ها ره گفتم بیا نی که یک شعرک نو سرودم بریت بخوانم. اوبیچاره گگم دویده آمده و شیشت گفت بخوان نی ، باز چه گفتی؟

همی شعره که بریش خاندم ، چشم های خوده سرم کشید و گفت او مردکه ای شاه گل  باز کیست که از خاطرش ای ده کانادا میری؟

گفتم او زن نگو ای گپ هاره بد اس ، مردم میشنون ، باز چی خات گفتن 

گفت نی تا نگویی که شاه گل  کیس ، مه هیچ آرام نمی گیرم ، مگم مه زنده نباشم که تو ایقه راه  ، ده کانادا بری. 

گفتم او شاخ شمشاد ، بد اس ، ایتو گپ ها نزن نی ، شاه گل سوژهء شعر مه میباشه .

گفت مه هیچ ای گپ هاره نمی فامم ، ای شعره تو چاپ کده نمی تانی . حیران مانده بودم که او خداجان ، بیا تو ای جنجاله سیل کو . کتی خود گفتم کاشکی ای زن مه بی سواد می بود و مه خودم مام تیپ کده میتا نیستم، مگم کتی گوش های تیز    خود یک دفه ای گپه شنید و غالمغالکش برآمد و گفت مه خو دگه  نمی مانمت  که تو شعر های عاشقی نوشته کنی . 

گفتم برو دستت تا خانه لالا جانت خلاص ، مه ازی بات کل شعر هایم عاشقی خات بود . خلاصه کتیش غالمغال داشتم که یک دفه زنم گفت بخی او مرد چه گپ اس که غالمغال داری ، کتی کی جنگ می کنی. مره د خو نماندی

چشم های خوده که واز کدم ، د روی تخت بودم و ای کلش خو بود . گفتم برو خدا ره شکر کو شیرو بچیم که خودیدی ، اگه نی وای ازی رقم عاشقی  .