سجیه الهه احرار

جوانان مظلوم افغان تحمیلا ً در فضای وحشت و هراس پرورش یافته و نگهداشته شــده اند.  فـکر ساختمان، اعمار؛ و بنای لانه و کاشانه امنُ ، صفا ُ ، عشق و صمیمت یکه از نیاکان و اجداد افغان برای نسل افغان به مـیراث مانده بــود  رو به انحطاط گذاشت.  باران های نا مـیمون صحـنه هـای خانه خرابی تا مرگ عزیزان و مهاجرات هـای نخواسـته و در بدری های تحمیلی از قوت و طاقـت مـردم مان کاسته؛ دل و دماغ مردم و جوانان مان را افسرد.  استعداد و نیروی افغانان را به غـم و درد و الم عوض نمود.

 مردم معصوم و یبگناه افغان جبراً باید هـمه این حالات را تحمل مینمودند. بخاطر برآورده شــدن آرمان دسته از جا طلبان مقام.  زیرا که حب جاه و مقام در دل  بزرگان مان آنقدر نفوذ کرده بود که  از هر نوع تلاش مثبت و منفی استفاده نمودند و حتی برای لحظهء بفکر قــتل عــام این مـردم مظلوم و سرنوشت نا بهــنگام این مردم پاکــیزه سرشت نه انـدیــشدند. مردم یکه همــیشه سربلند و سرشار زنده گی داشتند در ملک های بیگانه چی روز های سخت و بی بضاعتی را سپرد ننمودند. افغانان یکه آبرو و عــزت خویش را از هـمه چـیز برتر پـنداشــته در روزگـــار در بدری به چــی اشخاص و حالاتــیـکه رو برو نشدند.

ای جوانان عزیز و با غیور افغان!  بیاید راه و مسیر این جاه طلبان نیمه عالم یکه خود را بزرگان مان مینامیدند  تعقیب نکرده در عــوض حس حضور خــداوند ، حب وطن دوستی و مردم دوستی  را در دل بپرورانیم. تا جـان داریم عــلم و دانش بیاموزیـم تا این وطن را که از دست یک عده از خود خواهان ویران شده بوسیله علم و دانش، تدبیر انسانی ، اخلاق و ادب افــغـانی خویش مجــدداً آباد سازیم. با هم  لانه و کاشانه عشق، محبت یکــدلی و هماهنگی را بنا نمـــوده به مسولین جنگ و  تباعی افغانستان برسانیم که ما جــوانــان با هــمت افغــان؛ زادهء همـان آریانای کبیر، خراسان قدیم و افغانستان نوین  بوده وطن خود را به سعی و تلاش خویش و کمک خـــداوند عالـمـیان آبـاد نمودیم.  اما دوباره هــرگز و هـیچــگاهء اجازه ویرانی این سرزمــین را که خـــداوند کایــنات آنرا دوست داشته و از زیبایی های خاصا خاص طبیعی بر خوردارش نمــوده  به هیچ کسـی نمـیدهـیم.

افتخار آدمیت در چیست؟

۳ اکتوبر ۲۰۰۹

**********

ای جوانان فــهـــیم ای قــــشر بیدار وطــن

علم آموزید که علم است زینت هر مرد و زن

عالم و فــرزانه زیستن افـــتخار آدمـــیست

عصر علم است هوشدار بی علم نتوان زیستن

قشر جــاهـــل کـــرد ویران میهنت را این چنین

تو بعــلم آباد بسازش بشنو از من ایـن سخــن

چشم امـــید وطــن سوی شــماست! نــسل جوان

تا بــســـازید مـــیهــن ویرانه را باغ و چمــن

صلح  و امن آرید به کشور! وحدت و همبستگی

تا هــمه هم مـیــهنان باشند بهـم یک جسم وتن

التـــجــا دارد (الـــهـــه) از خـــداونـــــد بـــزرگ

جای نفرت عشق ببارد جای جنگ صلح در وطن    

با احترام،