بهار

سنیه اصیل

۲۰ جون ۲۰۰۹ تورونتو

سنیه اصیل

بهــار آمــــد دلـــم یاد وطــــن کرد

مشامــم بوی آن مشک ختــن کــرد

فضائی این چمــــنزاران به چشمــم

مجســم نقش سرو و یــــاسمن کرد

شد آبستن زمین ازنطفــــــــۀ نـــور

وز آن مـــولـــود طفل نسـترن کرد

نسیـــــم صبــــح بر لب نـــالۀ درد

پریشان گیسوئی صـد بیوه زن کرد

وطن غرقِ هجـــومِ سیلِ بـــاروت

زمینش جـــامــۀ خونین بتــن کــرد

ز دشتش لاله از خوناب ســــر زد

شکوفه هــر طــرف کار کفن کرد

نـــوائی چهـچــــۀ بلبـــل نـــــدارد

که جائی بلبلش زاغ و زغن کــرد

عــدو آتش زد وپاشیدش از هــــم

 زبس با ما حــــدیث ما و من کرد

ازین مخــروبه گلزارش فســـرده

شبابش سالهاست ترک چمن کــرد

ز بستانش ربودند رنگ و بـــو را

سَلِب با تیغش , از تن پیرهن کرد

«اصیلا» با بهــــارِ همـــدلی   آء

که زارق سوءِ بر ایـن انجمن کرد

زارق=یعنی شخص دو انداز و دو رو - سوء=بدی بسیار زیاد, آفت آوردن ---  سَلِب = یعنی پوست کن کسی که پوستی را از تنی جدا میسازد