شیخ اجل

دوش به خواب دیدم شیخ اجل سعدی شیرازی را  گفتمش یا شیخ آشفته چرایی؟ گفتا که مرید  چه گویم ترا که نگفتن گل است  . گفتمش بگو که در مواردی نگفتن سبب پریشانی و پشیمانی است .   گفت مرا که  در ایام جوانی چنان که افتد دانی کرده ام بسیار جوانی  بجای ماندن در خانه و جمع  کردن سکه ها دانه دانه از برای داشتن زنی رسمی که باشد بانوی خانه  سفر کردم نابخردانه   شعر گفتم  جاهلانه  پشیمانم پشیمان من نیز در اعتراف گیران .

گفت مرا که سازمان ملل چیست ؟  گفتمش جایی است ازبرای دخالت  در امور ملل مستقل . گفتا که وای بر من که شعر مرا گفته اند برسر در آن است   واین شعر باعث سو استفاده دشمنان شده است قصد کرده ام که گلستان زنو بنویسم که مبادا استفاد کنند دشمنان ازشعر من خدای ناکرده . پس  شعر تصحیح شده را برایم بخواند وگفت سلام گرم مرا به حضرات برسان ! گفتمش سعدیا حضرات از کجا بشناسی ؟  گفت ندانی که در این دنیا حافظ را چپه کرده که منظورت از شاهد چیست  نظامی اعتراف کرده خسرو و شیرین  ولیلی و مجنونی در کار نبوده وآن همه فسق فجور را از رومئو و ژولیت تقلید کرده (شرقیان راتقلیدشان بر باد داد)  فردوسی را کمک رستم است فعلا جسته ومن نیز در نوبتم . مرا گفت راستی باتوم و شیشه نوشابه چیستند ؟

گفتمش این ندانی به تا چون گذشته شجاع باشی در گفتن   .  شعرش را زنو برایم بخواند و سفارشها بسیار کرد و  خداحافظی با من که یادت نرود برسانی به گوش حضرات که من پشیمانم.

بنی آدم اعضای چند  پیکرند        که در آفرینش  زصد جوهرند

چوعضوی بدرد آورد روزگار       قضا وقدر بوده دم بر میار