حکایت ۴۵

  دشمن  هوشست  می ای هوشمند

             دوست را مغلوب دشمن کم پسند

                                                « جامی »

              میگسار

   شاهفور نیشابوری شاعر معروف قرن هفتم برای ملاقات نورالدین زیدری ( منشی سلطان جلال الدین خوارزمشاه و مصنف کتاب ( نفثة المصدور) چند بار تا در سرای او رفت و چون نورالدین ، اکثر اوقات را به میگساری سرگرم بود ، شاهفور بدون حصول مقصود باز می گشت .

   یک روز در مجلس انس ، ندیمی از ندیمان نورالدین اطلاع داد که شاهفور نیشابوری که شخصی صاحب فضل و کمالست ، چند بار برای ملاقات شما آمده و باز پس گشته است !

   نور الدین کسی را فرستاد تا شاهفور را آوردند و باو امر نمود تا چیزی حسب حال بگوید:

شاهفور این رباعی را گفت :

فضل تو و این  باده  پرستی  با هم

مانند   بلندیست   و   پستی   با هم

حال   تو   بچشم   خوبرویان  ماند

کانجاست همیشه نور و مستی باهم

   نور الدین ، شاهفور را نوازش کرد و در انجام دادن مقصودش با او کمک نمود.

   ( خواجه عطاء ملک جوینی در تاریخ جهانکشای این حکایت را بکمال الدین اسمعیل اصفهانی نسبت داده و بعد از اینکه نورالدین منشی را بصفت باده گساری توصیف نموده گفته است : « کمال الدین اسمعیل اصفهانی با جمعی از ائمهء اصفهان بامدادی بخدمت او شدند ، هنوز از خواب مستی بر نخاسته بود این رباعی را بنوشت و در فرستاد و ایشان باز گشتند : فضل تو ...)

    سلسلۀ این حکایات ادامه دارد ....