بمناسبت نودمین سالروز استرداد استقلال افغانستان

 استقلال کشور ما

یادگار گرانبهایست از رشادت های سربازان

حفظ و نگهداری آن وجیبهء ملی همهء ماست

نوشتهء قیوم بشیر

۲۷ اسد ۱۳۸۸- ملبورن - استرالیا 

قیوم بشیر

چنانچه هموطنان ما اطلاع دارند تهاجم انگلیس ها بر کشور ما طی چندین نوبت صورت گرفت که نخستین بار بین سالهای ۱۸۳۸ - ۱۸۴۲ انجام پذیرفت که بنام جنگ اول افغان و انگلیس معروف است و در آن نبرد از لشکر نوزده هزار نفری دشمن جزء تعدادی اندکی جان سالم بدر نبردند، ولی این دسیسه بازان استعمارگر با وجود آن آرام ننشستند تا اینکه زمینه یک درگیری و لشکر کشی دیگر را در بین سالهای ۱۸۷۸ -۱۸۸۱ میلادی فراهم نمودند که نتیجه همانند دفعهء قبل چیزی جز شکست فاحشی دیگری عاید شان نشد. اما اینبار خروج شان از افغانستان بر اساس عقد قرار داد های صورت پذیرفت که در زمان امیر عبدالرحمن خان و امیر حبیب الله خان به امضاء رسید که به موجب آن تا حدی منافع سیاسی دولت بریتانیا همچنان محفوظ ماند. این معاهدات که از معاهدهء گندمک که بتاریخ ۲۶ می ۱۸۷۹ میان امیر محمد یعقوب خان نواسهء امیر دوست محمد خان و « سر لویس کیوناری » نمایندهء سیاسی انگلیس طی ده ماده به امضأ رسید آغاز و تا معاهد هء دیوراند که بتاریخ ۱۲ اکتوبر ۱۸۹۳ توسط مارتیمر دیورند و امیر عبدالرحمن خان صورت گرفت ، ادامه یافت  که بموجب این ماهده مرز مشترکی به فاصلهء ۲۴۳۰ کیلومتر میان افغانستان و هند بریتانوی که پس از سال ۱۹۴۷ مربوط کشورتازه تأسیس پاکستان شد تشکیل گردید که بموجب این معاهدهء ننگین امیر عبدالرحمن خان  حاضر شد تا از مناطق چون : صوات ، باجور ، چترال ، وزیرستان و چمن صرف نظر نماید.

تصویر بالا نقشهء افغانستان را قبل از معاهدهء دیوراند نشان میدهد که بر اساس این معاهده مناطقی  از کشور ما برای مدت یک قرن در اختیار هند بریتانوی و متعاقبآ پاکستان فعلی قرار گرفت که در سال ۱۹۹۳ این معاهده به پایان رسمی خود رسید، اما از آنجائیکه دولت مردمی متآسفانه در کشور قرار نداشت تا به موضوعات جغرافیایی و حقوقی کشور ما رسیدگی کند، لذا این مسئله همچنان لاینحل باقی مانده است .  

اما هنگامیکه امیر امان الله خان غازی بر تخت سلطنت جلوس نمود خواهان استقلال عام و تام افغانستان گردیده و از کشور های جهان تقاضا نمود تا کشور افغانستان را بحیث یک کشور آزاد  و مستقل برسمیت بشناسند . این در حالی بود که کلیه قرار داد های استعماری  از طرف دولت افغانستان ملغی اعلام شد و در نتیجه باعث گردید تا دولت  بریتانیا با نشان دادن عکس العمل شدید در برابر این قضیه داخل جنگ با افغانستان گردد که عبارت بود از جنگ سوم افغان و انگلیس و بنام محرکهء استقلال شهرت یافت . نتیجهء این جنگ گسترده نه تنها در ساحهء نظامی به ضرر بریتانیا انجامید ، بلکه موجب شکست همیشگی آنها در ساحهء سیاسی نیز گردید و بدین ترتیب افغانستان در نوزدهم اگست سال ۱۹۱۹ میلادی که مصادف بود با ۲۸ اسد سال ۱۲۹۸ هجری شمسی مؤفق شد با دادن قربانی های گرانبها استقلال سیاسی خود را نیز تضمین و با گشودن صفحهء جدیدی بر تاریخ پر بار این مملکت منیحث یک کشور مستقل ، آزاد و غیر وابسته در جهان عرض اندام نماید.

آری ! استقلال کشور ما یادگار گرانبهای است از رشادت های سربازان دلیر و قهرمان افغانستان که اینک در آستانهء نودمین سالروز استرداد آن قرار داریم و حفظ و نگهداری از آن وجیبهء ملی همهء ماست.

هموطنان گرانقدر و آزادمنش!

بیایید تا دست در دست هم داده با حفظ وحدت و با شکوهء هرچه تمامتر این روز ملی را تجلیل نماییم و از آن قهرمانان  غیور و جان برکف که سعادت جامعه را با ایثار و فداکاری پایه گذاری نمودند و این نعمت عظیم را برای ما به یادگار گذاشتند قدردانی نموده ، بر روح پر فتوح شان درود بفرستیم.

آری ! ای برادر و خواهر هموطن!

هر چند که در طی سه دههء گذشته دردها ، رنجها ، غارتگریها و هزاران هزار بدبختی دیگر دامنگیر مردم و کشور ما شده است ولی تا به کی باید ساکت نشست؟ آیا وقت آن نرسیده تا من و تو دست بدست هم داده ما شویم و در جهت رفع هر نوع اختلافات سلیقوی موجود که امروزه متآسفانه دامنگیر جامعهء ما شده است گام برداریم تا از یکطرف جواب دندان شکنی باشد به همه حامیان استکبار و از جانبی مرهمی بر زخم های مادر میهن .؟

امروز که در آستانهء یک امتحان دیگر یعنی موضوع انتخابات و تعیین سرنوشت کشور ما قرار داریم  لازم است با هوشیاری  کامل و مطالعهء دقیق نگذاریم  یک بار دیگر دست های مرموز و آغشته بخون ملت بر سرنوشت مردم و کشور ما حاکم گردد ، زیرا هنوز خون های به ناحق ریخته شدهء هموطنان ما که در راهء دفاع از کشور و ناموس میهن بخاک و خون غلطیدند نخشکیده ، هنوز مرهمی بر زخم های مادر میهن که داغدار از دست دادن فرزندانش است ، گذارده نشده ، هنوز اشک های یتیمانی که در سخت ترین شرایط ممکن عزیزترین پشتوانهء شان یعنی پدر ومادر شان را از دست دادند بر گونه های شان جاریست ، هنوز خشت خشت دیواره های ویران کشور ما نشان دهندهء ضربات توپ و بمباردمان طیارات غول پیکر متجاوزین است و هنوز سرمایه های ملی و فرهنگی میهن ما نه تنها نابود میگردد ، بلکه به یغما میرود. و متآسفانه روزی نیست که عده ای از هموطنان بیدفاع و بیگناهء ما بخاک و خون نغلطند. چه درد آور است که هرکسی به نامی میکشد ، تا چندی قبل  بنام لینن و مدافعین خلق و پرچم  مردم ما قتل عام میشدند،  تا دیروزعده ای با سؤ  استفاده از نام مجاهد عده ای را می کشتند و خانه های مردم را راکت باران میکردند، اما  امروز بنام طالب که به اصطلاح جامهء اسلامی برتن نموده و با حملات انتحاری  علاوه بر اینکه خود را به جهنم واصل میکند ، مردم بیچاره و مظلوم مارا نیز بخاک وخون می کشد!!!

آیا اینها که دم از اسلام و انسانیت میزنند ، نمیدانند که این اعمال شان نه تنها خلاف اصول و قوانین اسلام است ؟ اینها باید بدانند که دست زدن به خشونت و قتل وقتال  مردم بیدفاع  نه تنها دور از شآن یک مسلمان واقعی میباشد ،  بلکه در ضدیت  کامل با  بشریت و در کل انسانیت نیز قرار دارد.