جلال نورانی

        نوشتهء جلال نورانی

           نمایشنامه

     جادوگر سبز

                    قسمت اول

کرکتر ها:

رئیس عمومی :  بالاتر از سی سال دارد

سکرتر : مرد یا زن جوان

شیر آغا : ۳۸ ساله

گل آغا : ۴۲ ساله

قندآغا : ۳۶ ساله

دیکور:

پیش پرده :

گل : واه ... واه ... واه ... او قند آغاز قند ... او قند آغای شیرین ... او شیر و شکر ... او جان و جگر شکر که آمدی ... چشمایم روشن به دیدارت .                                  

قند : او گل آغایم ... گل آغای گلم ... او گل گلا ... او گل گلاب ... تو بگویی و مه نیایم ... همی دلکم پشتت او او میشد. دویده دویده آمدم. 

گل : بیا که رویکته پچی کنم...

( هر دو به طرف همدیگر دویده بغل کشی میکنند)

قند : از دیروز شام به ای طرف مه تره ندیدیم ... او گل گلاب ... مه صد قیت شوم ... دویدم دگه .

قند : وای که میگم الهی بین ما وخودت و شیر آغا ی ما  خدا  جان  جدایی نیاره ... مه خو یک دقیقه هم تحمل جدایی تو گل آغای گل و شیرآغایمه ندارم.

  گل : او بنده خدا ... همی دیروز شام که از خودت و شیرآغا جدا شدم و خانه رفتم ... همی که سره سر بالشت ماندم و خوابم برد تا صبح تره و شیر آغا جانمه خواب میدیدم.

قند : بخدا مثلت ... مثلت ... ایطور شو نیس که مه شما دو نفر جان  و جگر خوده  خواب  نبینم ... باور به مه نکو به خدایت کو ... همی حالی چشمایم می پالیش ... چرا تا حالی نامده ...؟ شیر آغای شیرم چرا نامده ...؟

گل : چرت نزن ... میایه ... اینالی شیر واری پیدا میشه ... کدام وقتی از شیر آغا وعده خلافی دیدی ... میایه .

قند : وای که میگم  مه  صدقه ای  به لفظ  قلم گپ زدن شیرآغا شوم ... چی شد... چرا نمیایه ... میترسم که مه اینالی پشتش دل نندازم.

گل : اونه ... ده اونجه همرایش وعده کدیم ( گوشهء ستیج را نشان میدهد ) بریم ... تا اونجه بریم ، اوهم میرسه

( هردو روی ستیج بالا میشوند)

قند : وعده ما دو بجه بود ، نی ؟

گل : ( به ساعت خود نگاه میکند) اینه ... دوی فکس اس ... اونه ... او طرف سیل کو ... میایه.

قند : وای ... مه صدقه او راه رفتن شوم ... مه صدقه ای آمدن شوم ... غرق تفکر اس ...

گل : چی خوب ادیبانه قدم میورداره ...

قند : راه رفتنش هم به لفظ قلم ...

( از سمت دیگر شیر آغا ظاهر میشود)

گل : شکر ... شکر که آمدی ... شیر آغای شیر

قند : شیر آغای شیر دل .... جان وجگر.

شیر : چشمان شیرآغا روشن باد به دیدار گل آغای گل  و  قند آغای قند ... عزیزانم را در آغوش میگیریم ( با هر دو بغل کشی میکند )  

گل : شیر آغای شیر ... دیشو خو نارام خواب نشدی ...؟

شیر : از سر شب تا به صبح عزیزانم را به خواب میدیدم.

قند : واه ... واه ... واه ... تو ای نزدیکی دلهاره سیل کو.

گل : خو معلومدار ... مزاق خو نیس ... گپ ایلایی خو نیس ... ماره قلب های ما باهم پیوند داره.  

قند : ولا راست میگی گل آغای گل ... حتی ده خواب هم همدیگر خوده خواب می بینیم ... راستی که یار و رفیق واقعی هستیم ... این خو مفت گپ نیس ... دوستی اس ... رفاقت اس ... اخلاص اس ... صمیمیت اس ...

گل : همی مه که کتی شما دو نفر جان و جگر خود باشم ، سرم عید و برات اس ... جشن اس ... شما که نباشین میگم خی کدام چیزی ره گم کدیم.

شیر :  الحق ... الحق ... واقعآ ... شاعر میگوید ... دلکشا بی یار زندان بلاست ( تکرار) هرکجا یار است ( مگث ) هر کجا یاران است ... اینجا دلکشاست .

قند : بیشک ... بیشک

گل : او بنده خدا ... برتان بگویم که سر دوستی ما ، رفاقت ما و یکرنگی ما بسیاری کسها ره رشک شان میایه .

قند: زور شان میته ... بلی .... خبر دارم ... میفامی نام ما وشما ره سه تفنگدار ماندن ...

شیر : سه تفنگدار الکساندر دوما ... بلی

گل : میگن اگه دو ستیش ... اگه صمیمیت اس ... اگه یاری و رفاقت اس ... مثل شیر آغا  و  گل آغا و قند آغا باشه.               

شیر : اخلاص ... همدلی ... بلی میان ما وفا و محبت است ، صفا و صمیمیت است ... بلی ... شاعر میفرماید :

یاران یکدل ، رفیقان پاکدل نگردند خدا ... ( تکرار )

هه ... هه .... بت دومش یادم رفت .

قند :  پروا نداره ... گل آغای گل ... شیر آغای شیر ... اینه مه خو به خاطری که هر روز دیدارم به دیدار تان تازه شوه ، آمدم ، کوچ کشی کدم و نزدیک خانهء شما دونفر خانه گرفتم. 

گل :  ایکه مه شما عزیزای خوده ... نفس های خوده ... امروز  دو بجه  ده اینجه  زحمت دادم  به همی خاطر اس ... فکر کدم ... اگر چه ما و شما بعد از ختم کار ، هر روز شام همدیگر خوده می بینیم ... اما ده جریان روز ده وقت کار از هم جدا هستیم ... ده سه وزارت مختلف وظیفه داریم ... دور از هم ...  

قند :  جدا و محروم از دیدار همدیگر ...

شیر :  الفراق .. . الفراق ...

گل :  ده طول روز پشت یکی دگه دق میشیم .  

شیر :  واقعآ ... دق میشویم . بلی ...

گل :  اینه ... به همی خاطر شماره به اینجه زحمت دادم تا بر علاج دوری  راه  حلی ره که چرت زدیم برتان بگویم ... به بهانه مریضی مادر اولاد ها از آمرم رخصت گرفتم و اینجه آمدم.

قند :  مه به بهانه گرفتن مواد کوپونی از دفتر بر آمدم .

شیر :  بهانهء من جالب بود ... به آمرم گفتم رخصت دهید که خشویم فوت کرده ... آمر خندید و گفت ، دو ماه پیش خشویت برای دومین بار فوت کرده بود ... پس معلوم می شود که  آن  مرحومه امروز برای  سومین بار دعوت حق را  لبیک  گفته اند ... خجالت  کشیدم ... اما  بهر حال  آمر  صاحب  رخصتم داد و من  بسوی شما عزیزانم پرواز کردم.

گل :  او مه صدقه پرواز  کد نت شوم ... صدقه ای به لفظ قلم گپ زدنت شوم ... اینه دگه ... اینالی مه برتان میگم که امکان یکجای بودن ما ده طول روز چطور امکان داره ...      

شیر :  شاعر میگوید :  نشاید جدا  باشی بیدل  زیاران ( تکرار میکند) بلی ... هه هه ... هه ... همی بیت دومش یادم رفت .

قند :  پروا نداره ... شیر آغای شیر ... مه میگم  خدا ای  گل آغای  گله نگیره ... یک راه حل  پیدا  کده که بعد ازی ما و شما ده محل کار هم یکجای باشیم. 

شیر :  گل آغای ما یک اندیشمند است ... برای هر مشکل راه وچاه پیدا میکند ... بلی .

گل :  او مه صدقه تعریف کدن تان شوم ... گل آغا خاک پای تان اس ... گل آغا خدمتگار تان اس ... خلاصه مه معلومات کدم ... ده همی ریاست عمومی شهر سازی و خانه سازی که نزدیک خانه های ما وشما هم اس چند هزار نفر کار میکنه ... ای ریاست از بسیاری وزارت خانه ها کده هم تشکیل و بودجه کلان داره ... بست های مأموریت فراوان ... میریم پیش رئیس صاحب عمومیش و میگیم که هر سه ما ره ده همی ریاست تبدیل کنه ... هر سه ما ده یک شعبه مقرر شویم 

قند :  چقدر خوب ... همطور جان وجگر و یکجای باشیم .

گل :  ها بیادر ... تا بکی جدایی .

شیر :  گل آغای گل ... احستنت ... احسنت ... واقعآ که نبوغ داری ... چه فکر عالی .... بلی .

قند : بر رئیس صاحب میگیم که ما سه نفر طاقت جدایی یکی دگی خوده نداریم ... همی هر سه گک ماره ده یک شعبه مقرر کو ... 

گل :  میگیم که دوستی ما خلل ناپذیر اس ..

شیر :  مانند دوستی مولانا با شمس ... بلی .

گل :  یک متل اس که میگه ... تو مره شیر آغا بگو که مه تره گل آغا بگویم ... بسیاری مردم به ناحق یکی دگه ره تعریف میکنن ... یگان د فعه می بینی که یک کمپودر و یک مستری یکی دگه ره پیشروی مردم داکتر صاحب داکتر صاحب و انجنیر صاحب انجنیر صاحب گفته گفته ... سر مردم به زور به نام داکتر و انجنیر می قبولانن ... اما این گل آغایی مه شیر آغایی خودت و قند آغایی قند آغا جان خو مسخرگی نیس ...

شیر :  این کمال محبت و نهایت صمیمیت میان ماست ، نه نان به قرض دادن های مصلحتی و توصیف های میان تهی ... بلی .

قند :  چقدر گپ عالی و مقبول  زدی شیر آغای شیر ... واقعآ که عالم هستی ...

گل :  ادیب است ... شاعر مشرب دگه ... تو کدام گپ ناپخته از شیر آغای شیر شنیدی ...؟

شیر :  ما باید همیشه همدیگر را تعریف کنیم ... اگر من خودم ... خود را بستایم بد معلوم میشود ... مردم باید مرا از زبان شما ها بشناسند.

قند :  و ماره مردم باید از زبان گهر بار و ادبی شیر آغای شیر بشناشن.

گل :  پس بیائین دگه که بریم پیش رئیس صاحب عمومی شهر سازی و خانه سازی .

شیر :  برویم عزیزان من

( هر سه دست های همدیگر را گرفته از گوشهء ستیج به عقب پرده میروند و پرده باز میشود)