صالحه وهاب واصل

 

بیخودی در انتهائی فاصله ها این قطرات را میشکند و از هم درو میکند
شیشه ها  تاریک اند  , غرق در سیلاب باران
 باد از آتش نفس های من میسوزد , دود میکند
ودر بی انتها نابود میشوند
من میترسم
من محبوسم  ,در چهار دیوارئی  ظلمت تنهائی
چهاردیواری بدون در  , بدون کلکین و پنجره

من می ترسم مرا دریاب
 مرا که نغمه و ترانه در من مرده
 سکون از روزنۀ افکارم در دل شب سیاه و گنگ فرار نموده
 دور از نگاه خیرۀ من
در زندان خاموش تصورات  واهی
مرا دریاب و با خود ببر
۲۴ / ۱۲ / ۲۰۰۸
فنلو- هالند

*********

تلخ کام

ای  نازنین   ز نالۀ  سوزان   من   مپرس

از  جوش  موج  دیدۀ   گریان  من  مپرس

ای دوست,  گشته   فصل  بهار  دلم  خزان

زردی ئی رنگ و حال  پریشان  من مپرس

بس  تلخ   گشته  کام   من  از  زهر فرقتت

شیرین   لبم  ز  تلخی  هجران  من  مپرس

شب  ها   فغان  و  ناله   و   فریاد   میزنم

از قطره هائی اشک  به دامان  من  مپرس

روزی   به  کلبه  ام   ز  سر  لطف  پا  بنهِ

حال   دلم  ز  نا لۀ  و  افغان   من   مپرس

شد   سینه  آشیا نۀ  طوفان   درد  و  سوز

ای ناجی  ئی غریق  ز طوفان  من  مپرس

ای  روی تو صفای  دل« واهِب»    حزین

از   تیرگیئ    بخت   پریشان   من  مپرس

 هالند-- فنلو

۲۴ / ۱۱ / ۲۰۰۸

***********