انجنیر حفیظ اله حازم

گریه میکنم

انجنیر حفیظ اله  حازم

از دست روزگار

ازصبح و شام

از دوست و اجنبی

از خوب و زشت یار

بر حال مادری که شده درد و هم فگار

یا خواهری که فسرده است از تبار

بر کودک وطن

یا آن برادری که اسیر است در لجن

بر یاد سنگ و چوپ

بر دوست بر رقیب

من گریه میکنم

بر گسترده چادری

از ابر قیرگون

تا خانه خانه را

تا کلبه کلبه را

انبارد آنجا

تاریکی و سیاهی قرون زمانه ها

من گریه میکنم

از رهروان کور

از شب روان راهی ظلمت بسوی گور

از لشکر سیاه

از غیر ، اجنبی ، بیگانه و یسا

من گریه میکنم

از بخت زشت خود

از دست قهر تو

از ظلم آن دیگر

از مرگ عاطفه

از کشتن مروت و عزت به همدیگر

از دست رفتن عشق و بهم رسی

از خود شکستن و رفتن به ناکسی

تا اجنبی شوم

ارباب ملک ما شود و من شود و تو

من گریه میکنم

آگست ۱۹۹۹