اشک بودا

سید محمد اشرف فروغ

درین خلوت بی هم نفسی  آرام و بی صدا گریه خواهم کرد

امید را ز خلق بریده و رو به خدا گریه خواهم کرد

افق ها همه سیه اند و هر آنچه گذشت بجز رنج و درد نبود

گویند زندگی خاطره است و من  بیاد خاطره ها گریه خواهم کرد

سالهاست که ما فلک زدگان رهروانان سیاهی و شبیم

لاجرم چشم براه آفتاب و به انتظار فردا گریه خواهم کرد

دستی ز دودمان جهل دامن فرهنگ و خاطره های ما دریده است

و من به چشم اشکبار و قلب شکسته بودا گریه خواهم کرد

هر آنچه خریدیم شکست و رنج و ننگ، هرآنچه فروخیتم نام و شرف

به حال زار و خسته این بازار و این واژگون سودا گریه خواهم کرد

یوسف خویش را ز حماقت و جهل کور به چاه افگندیم

به سالهای فراق یعقوب و به حسرت یهودا گریه خواهم کرد

غریبانه آمدیم و غریب زیسته و شبی ناگهان بی خبر مردیم

به هیچ آمدن و هیچ  زیستن و این گره کور و ناپیدا گریه خواهم کرد

کرا خبر و چه باک که در زمانه ما  نسلی به خاک سیاه نشست

و من به حال زار کودکان تباه شده فردا گریه خواهم کرد

سید محمد اشرف فروغ

کابل - افغانستان