سید محمد اشرف فروغ

او از کلمه و زمان و مکان بزرگتر است

باید بالاتر از یک بشر خاکی بود تا او را شناخت

باید از قید تعصب و جهل حرص و آز و هوس رها بود

تا به عظمت و بزرگی روح او پی برد

من یک بشرم

عاجزم از حرف زدن در باره او

عظمت او و روح پاک او

اما حرف میزنم

زیرا که این رسالت من است

زیرا که ستایش او سند شفاعت من است

تو می دانی که او کیست؟

او از عقاب پاکان است

که غرور و پاکدامنی و شرف مذهب اش است

و مذهبش مقاومت است و صداقت و پاکی

دستانش محبت را به ارمغان آورده

و عشق را

و پاکیزه گی را

و صفا و صلح را

پاهای پر آبله اش

زمان را پیموده است

پیچ و خم چرخ کبود و

گردش آسمان را پیموده است

در زیر آفتاب بی عدالتی

پیموده است جاده های خشک و بی درخت را

زمین سنگ و سخت را

هر آنچه دیده است اشک حسرت است

نومیدی است

غروب آرزوست

شکست خواب و

شب سیاه و روز نکبت است

من نمی دانم چرا می گویند آدمی سخت مثل سنگ است

مگر نه اینکه او مثالی ز عطوفت است

مگر نه اینکه او آیه ز نرم دلی و لطافت است

پل ایست

که خشونت از آن میگذرد

می گذرد از آن شقاوت و بی رحمی 

می گذرد رنج زمان،

اندوه شکست،

رسم و رسوم این دیار

و بی نانی و بی آبی

اما هنوز هم اوست و همان عاطفه اش

همان مهر جاودانه اش

همان استقامت و جهد بی کرانه اش

همان اشک و ناله شبانه اش

صخره ها می شکنند

سنگ ها را فشار آب می کند

اما او غم و رنج یک جهان را

می برد به شانه اش

و هنوز ندیده است

چو قامت رشید و رسا و بلند او

دو چشم این جهان و این زمانه اش

پس آدمی سخت مثل سنگ نیست

و چرا می گویند آدمی لطیف مثل گل است

مگر ندیده اند او را آنهنگام که در سیاهی و سکوت شگفت

آبی ندید ز مهر این زمین و این زمان

نوری ندید ز کرم و لطف آسمان

اما او نخشکید و نپژمرد

سالهای وحشت زده و سیاه و دراز دید

شکست خاطره و سقوط آروز و اشک و سوز و ساز دید

مرگ عزیر و جنگ و جدال گرگ و سگان دید

خشم و نفرت زمین و قهر و غضب آسمان دید

اما او نشکست و ز پا ننشست

و نشکست آن زمان که نور را از او گرفتند

و ذلیل کردند و غرور را از او گرفتند

و سنگ به آشیانه اش زدند

و به شکل ناز و احترام به تازیانه اش زدند

اما او نمرد و قامت اش هنوز رشید و رسا

و محبت اش جاوادنه است

عقاب قلعه پامیر و باباست و

فاارغ ازقفس آب و دانه و آشیانه است.

و من برای رسیدن به او

برای رسیدن به دامن پاکش

برای رسیدن به خدا

برای رسیدن به خودم

بشکل هدیه و ارمغان

قطعه خاکی را که او قدم بر آن نهاده است

با خود به آسمان خواهم برد

اما تو میدانی او کیست؟

او یک زن است

زن افغان،

او مادر من است.