|
 شاد روان استاد صابر هروی
شادروان استاد صابر هروی
کابل -
افغانستان
۱۳۵۲
به مادرم
مادر! مرا
ببخش که هنگام
کودکی
رنج و تعب به خاطر من خیلی دیده ای
شبهای
بس دراز نخفتی
به خاطرم
زهر
یتیم پروری من
چشیده ای
ای مأمن مراد
مادر! مرا
ببخش که بهر
سلامتم
دادی
سلامت تن و
روحت همه بباد
بهر رفاه و پرورش
جسم و جان من
بردی
تمام لذت هستی
خود زیاد
ای روح پر شکوه
مادر! مرا ببخش که
شبها بگوش من
گفتی
فسانه های دل
انگیز زندگی
پروردیم
به شیرهء جان عزیز
خود
دادی
فرح ز عطر دلاویز
زندگی
با صد نیاز وناز
مادر! مرا ببخش که چون راهرو شدم
دست
مرا گرفته و
بردی بمدرسه
کردی
مراقبت که نباشم
بکوچه ها
نادان
و بیسواد و
بگرداب وسوسه
بی علم وبی کمال
مادر ! مرا ببخش که وقتی جوان شدم
سیر م
ندیدی و رفتی
بکام مرگ
ز آغوش گرم و پر ز صفایت جدا شدم
گشتی جدا ز طف ل یتیمت بنام مرگ
روح تو شاد باد
مادر! مرا
ببخش نرفته ز
یاد من
رنج
مرا زیاد کشیدی
به بیوه گی
همواره ام
بدرس مشوق تو بوده ای
تا
دادیم نجات ز
ژرفای هرزه گی
جانم فدای تو
مادر ! مرا ببخش که هرگه به یاد تو
می افتم وز
خصلت تو یاد می کنم
از خجلت
وفا بتو شرمنده می شوم
بر نام
نیک تو دل خود شاد می کنم
جاوید نام تو
مادر ! تو شاد باش که امروز هرکجا
تجلیل شان و
مرتبه ی ارجمند تست
اولاد
صالح تو بتو
فخر می کنند
یعنی
که روز جشن
مقام بلند تست
در این ده و دیار
مادر ! مرا بخش که چون مادر وطن
حق
ترا ادا نتوان
در زبان شعر
فهمم ز
مدح مقام
تو عاجز است
گنگ است بهروصف مقامت زبان شعر
ای روح
تابناک
خوش آرمیده باش
ارسالی : ادیبه صابر هروی
کانادا
|
