من خوابی دارم

سید محمد اشرف فروغ

مثل خواب شهزاده قصه ها رویایی و عاشقانه نیست

خواب کوه قاف نیست

افسانه پریان نیست

قصه شهزاده همیشه شاد و خندان نیست

این خواب، خواب کودکان پا برهنه افغان است

خواب بچه های کوچه است

خواب آب است و  فقط خواب نان است

خواب طفلانی که می میرند و در سفره خویش نان ندارند

طعمه و اسیر سرما اند و  ژنده لحافی به جز آسمان ندارند

بچه های آواره و کوچه اند و خانه و آشیان ندارند

کسی نیست حالشان بپرسد و مادر مهربان ندارند

شرح حال و غم خویش گفته نمی توانند و زبان ندارند 

من پدرم را به خواب میبینم

مادرم را فارغ از رنج و از عذاب می بینم

برادر مریض ام را، خواهرک نحیف ام را

شاد و خندان می بینم

کوزه گک گلی مانرا پر از آب می بینم

دسترخوان تکه مانرا پر از نان می بینم 

یک خانه گک گلی داریم

که سقفش آسمان هست

فرشی ز چند حصیر کهنه

که به مثل قالین است

که ز تار و پود جان هست 

شمعی ایست که همچو مهر مادر

در شب سیاه و کور سوزان هست

چلچراغی ز نور مهتاب هست

 خانه ما ز عشق تابان هست 

یک قریه هست و یک دشت

گویی بهشت پاک هست

بی نام و بی بهانه 

یک آسمان آبی

یک رود بی کرانه

چند دختر دهانی

پاک اند و معصوم

از هیچ تا جاودانه 

برف است و باران

آب است فراوان

خوشحال مرد دهقان

دیگر نیست اندیشه

هیچ مادر را

هیچ پدر را

که کودکش زار زند و گوید

پدر نان

مادر نان

فقط یک لقمه گک نان 

یک مکتب است و یک معلم

یک جهان شعر است و

یک جهان ترانه

چند همفصنفی خوب

برادریم و خواهر

یک روح در هزار پیکر

چون عشق جاودانه 

پرواز آرزوهای من بر بال آسمان اند

همه کودکان خوشند و خندان اند

اینجا بهشت جاودان است

این زندگی چه زیباست

چه سهل است و چه آسان است 

من خوابی دارم: 

این خواب یک افغان هست

خواب تاجیک نیست

خواب هزاره نیست

خواب پشتون نیست

نه خواب ازبک و ... 

فقط خواب یک افغان هست 

که خسته است

که دل شکسته است

همه درد و رنج است

همه ناله و فغان است

که حزین است و خموش هست

که چو مرغ بال و پر شکسته هست 

یک افغان: 

که قامتش را شکسته اند

که دو دوست و پایش را بسته اند

که روح اش را به زنجیر کشیده و

تن ناتوانش و رنجورش را

به خاک کشیده و به خون نشسته اند 

یک افغان: 

که کشته اند بنام قوم

که مرده است بنام دین

که شکسته اند بنام ننگ

که خسته است بنام نام

که گسسته است ز کام جنگ

که رانده اند بنام پشتون و هزاره و تاجیک و ازبک و ...

صدهزار نام ها 

این خواب یک افغان است: 

که آواره هست و وطن ندارد

که مرده زمین افتاده هست و کفن ندارد

که بلبل بال و پر شکسته هست و چمن ندارد

که ز اصل خویش دور هست و انجمن ندارد 

یک افغان که: 

نه مرد زورگو و درنده خو و مردسالار است

نه زن خسته و شکسته دل و پامال و بیمار است

نه غرق کثافت و لجن تمدن خاک بر سر است

نه در قید و بند سنن و رسوم ناپسند و ابتر است

نه او را خطاب دزد و خائن و نادان است

او را همین شرف و افتخار بس که افغان است

که دین او اسلام است

که آزاد است

نه ز شرق و نه ز غرب است

فرزند آریاست

از قلب آسیاست

فرزند افغانستان است و ...

فقط افغان است 

این خواب من است

من وطنی را بخواب می بینم

که همه ساکنان آن افغانند

که برادراند،

برابراند و مهربانند

وطنم خالی ز شرر و شور و جنگ است

گل صفا و محبت به هر دمن و کوه و سنگ است

بجای جنگ،

بجای ناله های مادران

بجای اشک همسران

بجای انفجار و درد و دود و صدای بم 

صدای بال کفتر است

صدای دل نواز شرشر است

صدای پای باران است و 

للو للوی مادر است 

هموطنم دیگر مهاجر نیست

فراری از وطن و مسافر نیست

روزهایش همه خوش و افق ها همه روشن اند

شب هایش سیاه و تار چو شب نویسنده و شاعر نیست 

هر افغان را یک کلبه هست و خانمان است

یک سفره تکه یی است و پر از نان است

یک کوزه گلی است و پر از آب باران است

یک خانواده است و خوش خندان است 

یک وطن است که آزاد است

که بنیاد ظلم و فساد در آن برباد است

که در آن نظم است و قانون است

هر آنچه ظلم و ستم و تبعیض و تفرقه هست محکوم است

که در آن هرچه نیست ظلم است و ستم است

که در آن هرچه است آرامش است و نان است

و این خواب هر افغان است 

من خوابی دارم:  

خواب مردی که افغانی نیست

خواب یک ایرانی و آمریکایی نیست

خواب مردیست که هیچ پیوندی

هیچ وصلتی

هیچ ملتی

و ... 

دست و پایش را نبسته است 

او فقط یک مرد است

آزاد است و ...

تمام زمین میهن اش است

نه ز شرق است و نه ز غرب

نه ز شمال و نه ز جنوب 

این خواب یک مرد است

اما .... 

چه فایده.

خواب ها همیشه زیباست.

اما خواب من (خواب ما)

همیشه خواب می ماند.