برق امید درچشمانش میدرخشید ، مانندتشنه ییکه بعدازطی صحرای سوزان به چشمه آب سردوزلالی دستیافته باشد ازختم جنگ خانمانسوز ، برچیده شدن حاکمیت خودکامگان تحمیل شده برگرده مردم ، بازسازی ونوساززی کشورازته ویرانشده ، سخنها میگفت ، به همکاران ودوستانش هشدارمیدادکه نباید اینباربگذارند تاجرقه یی پدیدآمده دردنیای تارمردم کشور، باردیگرخاموش ولشکرپاسداران ظلمت به دهه ویادهه های دیگربراراده یی آنها حاکم باقی بمانند .

اواستدلال مینمود برای اینکه دولت تازه ایجادشده درتصامیمش واجرای وعده هایش برای ساختن نهادهای دموکراسی موفق گردد ، همه آنهاییکه دم ازروشن بودن وخدمت به مردم میزنند ، نبایدباکناره گیری وبکاربرداصطلاح ببینم چه میشود ، فرصت را به دشمنان مردم بدهند .

 اودرحالیکه حرفهای برخواسته ازدلش را رک وراست به زبان میآوردافزود :    

 ببینید دولت اعلان ایجادپارلمان راکرده است ، این حرف اندکی نیست ، میدانیدکه ایجادپارلمان به معنی ایجاد حکومت قانون وختم سلطه افراد وگروهایی است که به زورسلاح وخزیدن درپناه این ویاآن قوم وسازش بادشمنان بیرونی مردم افغانستان به زندگی نکبتبارشان ادامه میدهند .

لذا برای اینکه افراد معتقدبه دموکراسی درپارلمان راه یابند ، بایدروشنفکران ، افرادی  بااین مشخصه راازمیان خود شان کاندید وازآنها جهت راه یافتن به پارلمان حمایت وپشتیبانی نمایند .

دوستانش  باشناختی که ازصداقت وظرفیت اوبحیث نماینده یی واقعی مردم درپارلمان داشتند اورا مجبورنمودندکه خودراکاندید نماید . 

هویت کاندیدان رقیب وواردشدن آنها درصحنه یی رقابتهای انتخاباتی باامکانات وسیع مالی وپشتیبانی حلقات معین دولتی ، ازهمان آغازکمپاین آرزوهای اورابری راه یافتن نمایندگان واقعی مردم درپارلمان نقش برآب نمود .