حکایت۲۵              

    راستی آور که شوی رستگار

                         راستی از تو ظفر از کردگار

                                                           « نظامی»

     از دشمن چه انتظار باید داشت ؟

هنگامیکه حجاج بن یوسف ثقفی در سال « ۸۳ هجری » بر عبدالرحمن بن محمد بن اشعث ظفر یافت و پیروان او را اسیر کرد به آنها پیشنهاد نمود که بکفر خود اقرار کنند و بکفر ابن اشعث شهادت بدهند.

   کسانیکه این پیشنهاد را می پذیرفتند رهائی می یافتند و آنها ئیکه رد می نمودند بقتل می رسیدند !

   از جملهء این اشخاص ، دو نفر را که حاضر بقبول چنین شهادت و اعتراف زورکی نشده بودند، محکوم به اعدام نمود و بقتل ایشان فرمان داد.

   یکی از آنان گفت :

- ای امیر من حقی بگردن تو دارم و آن اینکه عبدالرحمن بن محمد بن اشعث یکروز زبان به دشنام تو گشوده بود ومن مانع شدم!

 حجاج پرسید:  آیا کسی هست که از این موضوع مطلع باشد وترا تصدیق کند؟

گفت: آری همین محبوس حاضر از این حکایت اطلاع دارد !

حجاج از آن محبوس پرسید :

آیا این شخص راست میگوید؟

گفت :

من خودم همانجا بودم که این شخص پسر اشعث را از بدگوئی منع کرد:

حجاج گفت :

بسیار خوب : پس تو چرا این اشعث را مانع نشدی ومثل همان کاری که رفیقت کرد بجا نیاوردی؟

گفت : ای امیر، من در آنوقت دشمن تو بودم و اکنون تعجب میکنم که چطور از دشمن خود چنین توقعی داری؟

حجاج اندکی تأمل کرد و آنگاه گفت :

 محکوم اول را بپاس حقی که بر من ثابت کرد ومحکوم دوم را برعایت سخن راستی که گفت بخشیدم !

                                    سلسلۀ این حکایات ادامه دارد .....