ای عاقـلا ن ِ صلح به لب جنـگ در مـــزاج

                       چشم جهان به سوی شما مانده هاج و واج

    با دست خویش ، تیشه بر انـدام خود زدن

                         کاریسـت نا شـیا نه و دردیسـت نا عــلا ج

    ای صـاحبـان خــانه ، چه شـد همــت شـما

                         ایـن خــانه را غـریـبه نــسازد بـدون بــاج

    از همـت شماست که بیغـــوله گشته مـلک

                       نی خانه مانده است نه باغ و نه بید و کـاج

    ای ملـت غـیور ، چـرا کـور و کـر شـدید ؟

                         این مـلک از شـماست ، چرا باج یا خراج

     یـکچـند سرنوشـــت شــما  را رقــم زدنـــد

                         چند تن از تبار " طلایی" و یا " ســراج"

                         " باباعلی" شدست نگهبان تخت و تـا ج

     برغاصبان کشـور تان ننگ و عیـب نیست

                        کـز استخوان مرده بسـازنـد قـصـر ِ عـاج

    در مـلک ما ، قضا و قدر واژگون شدست

                         دارا، فـقیـر گشــته ، گدا گشته است راج

     با گــردنی شکــــسته و دســتان پـر نیــاز

                        پیــش آورید کا ســه ، گدایی شــده رواج

               ای پیـــروان جــامی و ای قـــــوم مـولــوی

                چشم جهان به سوی شما مانده هاج و واج

                                                                      حشمت امید