|
اگربینی که نا بینا وچاه است --- اگرخاموش بنشینی گناه است |
|
 وابستگان قربانیان جنگهای سه دهه اخیر : ما حق داریم بدانیم که عزیزان ما کجا اند؟. ( عکس از سایت بی بی سی ) اخیرآ تعدادی از وابستگان قربانیان جنگهای سه دهه اخیر درافغانستان همزمان با سالروز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر، در حالیکه عکسهایی از قربانیان جنگ های داخلی، به ویژه کسانی که در جریان جنگهای قدرت طلبی، ناپدید شده اند، در دست داشتند و میگفتند ما حق داریم بدانیم که عزیزان ما کجا اند و در برابر دفتر سازمان ملل متحد راهپیمایی کردند، آنها از سازمان ملل متحد و جامعه جهانی خواسته اند که دولت کابل را زیر فشار قراردهند تا افراد متهم به جنایات جنگی را محاکمه کند. اما حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان گفته است که توانایی محاکمه جنایتکاران جنگی و ناقضان حقوق بشر راندارد
 تعدادی از وابستگان قربانیان جنگهای سه دهه اخیر درافغانستان در حالیکه عکسهایی از عزیزان گمشده خود را در دست دارند هنگام راهپیمایی در برابر دفتر سازمان ملل متحد . عکس از بی بی سی کرزی خوب میداند که بعد از سقوط سلطنت محمد ظاهر پادشاه سابق افغانستان در 26 سرطان سال 1352 تا کنون مردم شریف افغانستان روز خوشی را ندیدند و همیشه مورد اقسام شکنجه ،آزار ، اذیت، اعدام بدون محاکمه ، تجاوز جنسی ، قتل عام و بمباردمان های هوایی غیر نظامیان توسط جنایتکاران دولت کمونیستی و سربازان شوروی سابق و قوای نا تو در راس امریکا ی اشغالگر و فیر اقسام راکت های کور توسط رهبران و قوما ندانان به اصطلاح مجاهدین و تنظیم ها ی مسلح و رهبران احزاب های اسلامی و طالبان جنایتکار بالای منا زل رهایشی ، شفاخانه ها ، مکاتب، پوهنتون ها ، ادارات دولتی و سازمان دادن حملات انتحاری ، بمب گذاریها و انفجارات وحشتناک و غارت اموال مردم و چور و چپاول اموال و دارایی های عامه و راه گیری های مسلحانه و کشتن مردم بیگناه در شهر ها و ولایات مختلف کشور از جانب گروه های مجاهدین و طالبان وحشی و ویرانی شهر کابل و در مجموع تمام کشورعزیز ما افغانستان توسط این جانیان وخونخوارها بخاطر رسیدن به قدرت و خود خواهی و زد و خورد های شدید بین خود شان که در اثر آن ملیونها انسان زحمت کش کشور ما یا خانه های خود را ترک کردند و به کشور های بیگانه آواره و سرگردان شدند و یا هم به شهادت رسیده اند و تعدادی معلول ومعیوب گردیده اند و هزاران هزار کودک ما بی پدر و هزاران مادر و خواهر ما بی سرپرست شدند و کشور عزیز ما را به حمام خون تبدیل کردند و حامد کرزی در مقابل این همه جرم و جنایتی که رخداده است، اظهار ناتوانی میکند.
 روح افزا، فيزیوتراپيستی که خود پایش را در اثر انفجار یکی از مین های دشمنان مردم افغانستان از دست داده، مشغول درمان یک کودک افغان است. عکس از سایت بی بی سی کرزی باید متوجه این حقیقت باشد که همین ملت مظلوم دست بدست هم داده و او را به چوکی ریاست جمهوری بر گزیده اند. اکنون همین ملت در عقبش ایستاده است و باید اظهار ناتوانی نکند و از این جنایتکاران ترس نداشته باشد و به ندای ملت رنجکشیده ما پاسخ دهد و از حقوق شان دفاع کند. جالب این است که کرزی باز هم میگوید که " هنوز هم در افغانستان کسانی هستند که حقوق بشر را پایمال می کنند، فقط تروریست و طالب رانمی گویم . هنوز هم جا هایی هست که مردم مصؤنیت ندارند....هنوز هم کسانی هستند که به زورتفنگ و پول حقوق سیاسی بشر را پایمال می کنند. یکی از زمینه هایی که دولت افغانستان در آن نا توان است حفاظت از حقوق بشر در افغانستان است."
باید علاوه نمود که همین اکنون هزاران هزار هموطن مظلوم و بی گناه ما در مرکز و ولایات افغانستان در هوای سرد زمستان زیر خیمه ها و بالای زمین های تر و نمناک زنده گی فلاکتباری دارند در حالیکه قبلا اینطور نبود آنها از خود خانه و سرپناهی داشتند و میتوانستند لقمه نان بخور و نمیری بدست بیاورند و با فامیل خود زنده گی کنند و دست شان پیش کسی دراز نبود ولی اکنون به اثر ظلم و تعدی تعدادی از این دزدان و قدرت طلبان خانه و زمین شان یا به زور قبض شده و یا هم ویران گردیده و حقوق شان کاملآ زیر پا شده و کسی به فکر آنها نبوده ولی این جنایتکاران که در عمر خود کراچی هم نداشتند اکنون از پول و خون همین ملت بیچاره سوار موتر های صفر و آخرین مدل میشوند و قصر های با شکوه و چند منزله را در کشور های مختلف جهان و یا در بهترین مناطق شهر کابل از پول دزدی، قاچاق مواد مخدر، لاجورد و اقسام سنگهای قیمتی و آدمکشی خریده اند و یا ساختنه اند، و در آن زنده گی میکنند و به ریش ملت بیچاره ما میخندند و داد از اسلام میزنند.
هنوز هم تعدادی از این جنایتکاران که با سرنوشت ملت مظلوم ما بازی میکنند و در کابینه ، پارلمان و پستهای بزرگ دولتی چارزانو نشسته اند وباز هم خواب رسیدن به قدرت را میبینند و به فکر جنایات بیشتر اند.
با وجود این همه ظلم و ستم ، حامد کرزی از این جنایتکاران و نا قضان حقوق بشر حمایت میکند و آنها را بصورت مشخص معرفی نمیکند، در حالیکه خوب میداند آنها چی مار های خطر ناکی اند ولی افسوس که وی آنها را در آستین و زیر چپن خودش پرورش میدهد و هنوز هم آنها را در پستهای بزرگ دولتی مقرر میکند و باید متوجه این حقیقت باشد که این مار ها واقعآ خطر ناک اند و آنها را هر چه زود تر باید تصفیه و نیش های شان را قطع کرد و یا اینکه منتظر زهر های خطر ناک آنها باشد ، زهری که از ملت مظلوم افغانستان دریغ نکردند از او هم دریغ نمیکنند.
مهدی بشیر
|