حشمت امید

هرچند بکاربرد ردیف  " خواهی آمد " درین غزل از دیدگاه صرف ونحو درست نیست و باید  " خواهد آمد " می بود ، اما با در نظر گرفتن رشد زبان فارسی در هندوستان ِ هفت قرن پیش و با احترام به شخصیت ومقام امیرخسرو ، ازین مقوله میگذریم و آنرا در کنار شیرینکاری های زبان فارسی ِ هند قرار میدهیم . 

            گل بته های غربت ... 

ز پرسـتوان شنیــدم که بهــــار خـواهی آمـد

                         گل و سبــزه را خبر کن که نگارخواهی آمـد

چه شـکوه ِ دلپــذیـری که پرنـده باز گـــردد

                         چه ســرود دلـنشینی ز هـــزار خــواهی آمد

نگهـم ، ز پشت  ارسی به ره کسی نشسـته

                          نفســم به شیـشه گوید که غـبارخواهی آمـد

شب دوش خواب دیدم که به خنده گفت یاری

                        تو بمـان یکی دو روزی که انار خواهی آمـد

دل من بهـانه گیرد ، پس سرو و بید مجنون

                        پس آن صـدا که از برگ چنــار خواهی آمـد

نخورد به دردم اینک ، اگرم به حشـر گوینـد

                        که عذاب ِ ملک غـربت به شمار خواهی آمد

به دیار سنگ و آهن ، به سراغ این دل من

                       غـم و درد وشـور بختی به قطار خواهی آمد

ز صبـا شنـیده ام من به صـراحتی که دانی

                        دو پیام صاف و روشن که بکار خواهی آمد

بنشین وغصه بس کن نه شکایتی زکس کن

                        که به گونه ای تو روزی به دیارخواهی آمد

دل مـن بگـوید اما ، چـه دهی فــریب ما را

                         نه به پا روی تو جایی نه سوارخواهی آمد

             به دیار سرد غربت ، گل ِ غــم ز بتـه روید

              دل ِ ما خلاصه با غم ، به کنار خواهی آمد

                                حشمت امید   بهار  ۲۰۰۶   مونشن