رفتی ؛ شکست   قامت ِ کاج  غرور،  تلخ

                           ما را  نگاه  میکنی  ا ز  دور  دور،  تلخ  

    رفتی و بیتو  مرد  گیاه و درخت و سنگ

                           حتا نگاه  ماه  ندارد   ســــــــــرور ، تلخ

    بیتو  هـمــــــا ی  شـــعرِبلندم  سقوط  کــرد

                          ا ز  ا وجِ لاجوردی خود سوی  گور ، تلخ

    گم  کرده ام  خیال  ترا  در  ضمیر  شــــب

                         میخوانمت  دوباره  به  دشت    شعور، تلخ

    ا ز  شعله  های عا طفه ات  گرم  می شدم    

                       حا لا که رفته یی ، شب من سوت، کور، تلخ

                          با  تیغهء  برهنه، زمانِ عـــــــــپور،  تلخ

    افیون ِ یاد ِ  کیست  که  بیخود  کـــــــــند ترا

                       چون  رد  کنی وجود مرا بی حضــــور، تلخ

    شا ید که را ه ما برسد  تا  خود  بهـــــــــشت

                     هـر چند هست مزهء "سیب قصور" تــــــــلخ

        ا لماس خوشتراش ِ خدا  چشـــم هـای تو سـت

        دیگر مبین  په سوی من ای  " کوه نور"، تلخ

                                حشمت امید  ۱۵ جوزای ۱۳۸۶  مونشن