ابرهای کبوتری

در پنجه های شهر، تخم گذاشتند

و گل سیبِ برف، اذهان را به ثمر برد

جوهر خورشید، بومِ کشیدۀ سرما را دیوانه کرد

و حُسن در صداقت فضا، تلفظ یافت

ای پیشتازندۀ جمالگیر !

***

برق می زند هوش از اشتیاق

و اشکِ مرد در دیدار با عشق، بی پرواست

جشنِ تقسیم بی مهابا

و روزِ عاطفه را سرمست دیدن، جولان کردست

***

هنگامی که افاعیلِ باد، پنجره را تقطیع می کند

و برهه ای که بی پردگیِ برف، چنار را خم می دهد

بوسه ای برباییم از خویش

و به کوتاهی، اعتراف کنیم درویشانه

ای بیقرارانِ هجرت به گرمسیرها

***

کاش می شد مشت برفی در مسجد

مشت برفی در مجلس

مشت برفی در ارتش می کاشتم

تا فرشته گل می کرد

و گرمیهایی را که دریغ کرده ایم می گریست

و گناهان خود را که بر زمستان نوشته ایم می سترد

***

این سفید پوشِ راستروِ دلباز

این مهتابِ به خانه آمده

این تبسمِ ملاحتِ تو را

چگونه بستایم، این مظلوم را، برف را

چگونه بگریم بر او و لاله های خفته در او !

یارا !

                            صوفیه ـ زمستان  ۱۳۸۷